Księgarnia Internetowa Gandalf

KONRAD BRADECKI 21 marzec 2010

recenzja nagrodzona 2.00pkt

Zmierzch to pierwsza część kultowej serii opowiadającej o losach Belli. Młodej dziewczyny, która jest postawiona przed trudnym wyborem. Jednak w tej książce przenosi się do innej szkoły gdzie spotyka Edwarda, który okaże się wampirem. Główną zaletą tej powieści jest jej napięcie, w jakim trzyma czytającego do ostatniego słowa. Autorka w tekście postawiła na tajemniczość i zagadkowość, które doskonale wkomponowały się w tekst i wydarzenia. Dopracowanie przez autorkę książki jest godne podziwu. Doskonałym dopełnieniem jest ekranizacja powieści. Książkę doskonale czyta się słuchając muzyki skomponowanej do filmu. serdecznie polecam opowieść ta jest doskonałym przykładem uniwersalności. Jej tematyka trafia w gust najbardziej wymagającym czytelnikom.

kasiagra28 10 luty 2010

recenzja nagrodzona 2.00pkt

"Zmierzch" i pozostałe części sagi to książki przede wszystkim dla kobiet.Nie oszukujmy się-mężczyźni chyba nie lubią tego typu lektury... Jest to opowieść o nietypowej miłości ale miłości wbrew wszystkiemu.Główna bohaterka-Bella zakoc[...]e się w wapmpirze mimo tego,że stanowi on dla niej ogromne niebezpieczeństwo."Zmierzch" to książka,po przeczytaniu której szybko sięga się po następną część i następną....Pierwszą moją reakcją na opis sagi była: co? wampiry? wilołaki? Nie, to nie książka dla mnie. Jestem dorosłą kobietą i nie będę czytała bajek.Jednak jak się okazało jest to książka dla mnie i wszystkich kobiet, które potrzebują odrobinę ciepła, miłości i czułości w swoim szarym życiu.

Emilka 22 styczeń 2010

recenzja nagrodzona 2.00pkt

Emilka Zmierzch, książka uwielbiana przez nastolatki (większość bo zapewniaj ja nie widzę w niej nic ciekawego).Bella, dziewczyna z Phoenix, przeprowadza się do ojca, do Forks najbardziej deszczowego miejsca na północy stanów. Bella jest inna niż wszystkie dziewczyny w jej wieku, cicha, zamknięta, nie lansująca się. Ma bardzo niską samoocenę. W szkole dowiaduje się o szkolnej elicie - Cullenach. Są piękni, bladzi, pociągający i nietowarzyscy. Innym uczniom wydaje się dziwne że tworzą pary między sobą. Jedynie Edward, uważany za najprzystojniejszego jest samotny. Jest niezwykle cichy, i mroczny, jednak Bella od razu się w nim zakoc[...]ę, jednak ten jej nienawidzi od pierszych zajęć - dziewczyna nie może zrozumieć czemu. Wkrótce odkrywa straszną prawdę - Cullenowie są wampirami, jednak są "wegetarianinami" czyli żywią się jedynie krwią zwierząt. Bella i Edward są w sobie zakochani do szaleństwa jednak ich szczęście nie może trwać wiecznie...Lektura ta jest niezwykle nudną, monotonną, pozbawioną zwrotów akcji książką. Nic się tam nie dzieje, książka składa się głównie z westchnień Belli do Edwarda i odwrotnie. Nie zachęcam również do czytania pozostałych części sagi.

Karola1189 karolinakrzy(at)gmail.com 8 grudzień 2009

recenzja nagrodzona 2.00pkt

W dziale z literaturą rozrywkową bardzo łatwo znaleźć książki, które budzą jedynie obojętność. To w zasadzie nic złego - takie pozycje zazwyczaj mają tylko zabijać czas i niezadowolenie czytelnika zazwyczaj rodzi się z błędnych oczekiwań. Niestety Zmierzch nie budzi tak stonowanej reakcji. Odpowiedzią na taką ilość bylejakości i monotonii jest niechęć, wręcz rozdrażnienie. Po jakimś czasie czytanie staje się walką - prawdopodobnie próba identyfikacji z główną bohaterką równałaby się nieodwracalnej lobotomii. Aż dziw bierze, że taka grafomania, która równie dobrze mogłaby zbiec z kart pamiętnika średnio rozwiniętej nastolatki rozeszła się w tak dużym nakładzie i dotarła nawet do Polski. Kiedy Stephenie Meyer stanie u naszego progu z kolejną częścią swojej powieści (a ta jest już w drodze) należy potraktować ją jak wampira - krzyżem i wodą święconą. Zgiń, przepadnij, duszo nieczysta.

Nektaria aluss12(at)op.pl 30 październik 2009

recenzja nagrodzona 2.00pkt

Mówię serio. Jeśli jesteś prawdziwym męskim macho, to nie masz tu czego szukać. Najlepiej od razu kliknij przycisk Wstecz w przeglądarce. Prawdopodobieństwo, że kiedykolwiek sięgniesz po tę książkę jest zerowe. Dziewczyny z kolei zapraszam z otwartymi ramionami. Ostatnie dni były piękne. Doprawdy, lepsze być chyba nie mogły. Te pełne zdziwienia miny ludzi, którzy po sakramentalnym Co czytasz? pytali A o czym to jest? Potem oczywiście ironiczny uśmieszek albo niedowierzanie poprzedzające pukanie się palcem w czoło. Poniekąd mieli rację. Nie co dzień w końcu zdarza się widzieć faceta czytającego romans dla nastolatek. Jeszcze głupsze miny pojawiały się, kiedy twierdziłem, że decydując się na tę pozycję byłem całkowicie zdrów na umyśle. A może i nie? Gdyby mnie teraz zapytać, dlaczego wziąłem właśnie ten tytuł, zapewne nie wiedziałbym, co odpowiedzieć. Po prostu, nabrałem nagle ochotę na coś innego niż moje zwyczajowe lektury. Jak poszło? Dziwnie. Już na samym początku przerażony zorientowałem się, że narracja prowadzona jest z perspektywy głównej bohaterki. Tego w swoich wyliczeniach nie brałem pod uwagę. Najzwyczajniej w świecie nie przyszło mi do głowy, że jako samiec mam praktycznie zerowe pojęcie o rozterkach sercowych siedemnastolatek. Jednak w miarę czytania uczucie zagubienia stopniowo zanikało i przez kolejne strony przelatywało mi się już niezwykle przyjemnie. W pewnym momencie straciłem nawet poczucie czasu i zatopiłem się w lekturze po uszy. Duża w tym zasługa narracji i samej historii. W tej książce cały czas coś się dzieje. Wydarzenie goni wydarzenie, a okazji żeby odetchnąć jest tu bardzo, bardzo mało. Przyznaję, jako typowy męski szowinista byłem święcie przekonany, że w tego typu książkach większość kartek zapełniona jest patrzeniem sobie w oczy i westchnieniami. Zostałem bardzo przyjemnie zaskoczony. Wydawca przebąkuje coś o połączeniu horroru z romansem. Nie wierzcie mu. Grozy nie ma tutaj za grosz, co najwyżej na koniec pojawia się trochę napięcia. Cała reszta to przedstawienie powoli rodzącego się uczucia między Bellą Swan, a Edwardem Cullenem. Oboje są siedemnastolatkami, oboje chodzą do tej samej szkoły i oboje uważają się za odmieńców. Bella to niezdara, mdlejąca na widok krwi, dziewczyna mająca wyjątkowo niskie mniemanie o sobie. Z Phoenix, gdzie mieszkała z matką, przenosi się do ojca, do małej mieściny o nazwie Forks. Nie jest to do końca niewymuszony wybór, ale tylko tyle mogła zrobić, żeby ułatwić trochę życie matce. W nowej szkole czuje się dziwnie, bo raz, że jest w kompletnie nieznanym otoczeniu, dwa że wzbudza zainteresowanie chłopaków (o czym w Phoenix nie mogła nawet marzyć). Edwarda Cullena zauważa już pierwszego dnia i nie może przestać o nim myśleć. Przystojny jak młody bóg, najwyraźniej bogaty, wszechstronnie uzdolniony. Chłopak ideał, a mimo to ich znajomość rozpoczyna się od jego panicznej ucieczki. Bella bardzo szybko odkrywa, że obiekt jej westchnień nie jest zwykłym człowiekiem. Trochę dłużej zajmuje jej wydedukowanie, że to wampir. Później jednak idzie już z górki. Dwoje krańcowo się od siebie różniących osób odkrywa niespodziewanie, że są sobie bliscy. Mam nadzieję, że wszyscy zwrócili uwagę na niepozorne słówko wampir. Na nim w dużej mierze zasadza się wyjątkowość tej historii. Rodzinka Cullenów to najprawdziwsi krwiopijcy, tyle że cywilizowani. Nie napadają na ludzi, a odżywiają się osoczem zwierząt (czyli są wegetarianami, jak to określa gustujący w pumach Edward). Pomysł nie jest nowy. Został też zastosowany nieco naiwnie, ale da się w niego uwierzyć. Wampir-nastolatek to już jednak coś, z czym do tej pory się nie spotkałem. Nie znaczy to oczywiście, że Edward jest młody. Setkę na karku już ma, tylko wygląda jak dzieciak. Jest znacznie szybszy, silniejszy i bardziej zwinny od normalnego człowieka. Przebywając z Bellą musi się nieustannie kontrolować, żeby nie zrobić jej przypadkiem krzywdy. A dziewczyna pachnie tak, że wcale o to nie trudno. Autorce należą się pochwały, gdyż udała się jej rzecz niezmiernie trudna - nie przesłodziła swojej powieści. Nie znalazłem momentu, który odepchnąłby mnie zbytnią ckliwością czy przesadnym romantyzmem. Duża w tym zasługa Edwarda, który raczej nie powinien pozwalać sobie na gwałtowne wybuchy uczuć. Z wyznaniami też jest dość wstrzemięźliwy. Dużo za to w jego wypowiedziach cynizmu i sarkazmu. W ogóle, język to wielka zaleta tej pozycji. Dialogi są naturalne i często wywołują odruchowy uśmiech. Bardzo dobrze widać, jak para bohaterów stopniowo zaczyna prowadzić coraz swobodniejsze rozmowy. Pani Meyer zasłużyła sobie na mój podziw również dzięki temu, że nie przywiązała się zanadto do nich. W kluczowym momencie książki nie zawahała się przed porachowaniem Belli kości. W iluż to filmach w ostatniej chwili zawsze na pomoc dziewczynie przybywał ukochany, ratując ją od choćby najmniejszego zadrapania? Tutaj nie ma lekko. Cóż, pono miłość czasem boli. Wydanie jest fantastyczne, jednak do jednej rzeczy się przyczepię. Zaleta to z pewnością okładka. Wygląda świetnie: elegancka czerń z bladymi dłońmi, trzyma­jącymi jabłko. Do tego jest polakierowana i stosunkowo sztywna. Krótko mówiąc: prostota i elegancja. Wewnątrz nie udało mi się trafić na literówki czy błędy interpunkcyjne. Natknąłem się za to na brak stron. W moim egzemplarzu zamiast stron od 65 do 80 mam powtórkę wcześniejszych. Najwyraźniej nie jest to powszechny błąd, bo nie znalazłem informacji, żeby ludzie się na to skarżyli. W Empiku, do którego poszedłem doczytać braki, też wszystko było jak należy (a sprawdziłem w dwóch egzemplarzach). Mamy zatem do czynienia z wzorowym, choć nieco naiwnym romansem. Dziewczyny, jeśli wciąż marzy wam się książę na białym koniu, koniecznie zerknijcie do tej książki. Tutaj co prawda książę jest drapieżnikiem i w każdej chwili może pożywić się swoją wybranką, ale przecież miłość nie zna przeszkód ani strachu. Kto wie, może kiedyś któraś z was przedstawiając rodzicom chłopaka bąknie cicho: On jest tylko nieco ponad osiemdziesiąt lat starszy ode mnie. Dodam jeszcze, że zakończenie powieści aż za bardzo zachęca do sięgnięcia po kolejną część. Czy warto to robić? Na to pytanie odpowiem już niedługo

Weronika w-musielak1(at)wp.pl 7 wrzesień 2009

recenzja nagrodzona 2.00pkt

Jednak zmierzch kontynuują 3 kolejne części "Księżyc w nowiu", "Zaćmienie" i "Przed świtem". Wszystkie cztery ksiązki opowadają o losach Belli Swan (początkowo zwykłej nastolatce) i Edwardzie Cullenie (postaci z legend, wampirze). W pierwszej części nastolatka i wampir poznają się jednak chlopakowi na początku chodzi tylko oto by zasmakować jej krwi. z czasem zakoc[...]e się w niej i tak rozpoczyna się ich historia. Jednak pod koniec rodzina Cullena musi walczyć o życie Belli. druga częśc rozpoczyna się przyjęciem urodzinowym na cześć 18 urodzin bohaterki. na imprezie dzieje się coś niefortunnego i po tym zdarzeniu Edawrd i jego rodzina wyjeżdżają i Bella popada w depresje. do życia przywara ją dopiero jej stary znajomy Jacob, który się w niej zakoc[...]e. Podczas nie obecności wampirów Bella robi dużo głupich rzeczy, które przyczynią się do powrotu Edwarda, ale i kolejnej walki o życie. do przeczytania trzeciej i czwartej części zapraszam wszystkich, fanów i tych , którzy przeczytali dwie poprzednie części sagi "Zmierzch". serdecznie zapraszam do przeczytania także "zmierzch z perspektywt Edawrda".wszystkie 4 czesci były napisane przez Belle.

justek94 justek-94(at)o2.pl 4 wrzesień 2009

recenzja nagrodzona 2.00pkt

"Zmierzch" jest to pierwszy tom z sagi Zmierzch, pióra Stephenie Meyer. Książka ta opowiada o młodej dziewczynie, która zakoc[...]e się w wampirze. Akcja książki rozgrywa się w zachmurzonym Forks, w stanie Waszyngton. 17-letnia Isabella Swan, przeprowadza się do swojego ojca, ze słonecznego Pheonix. Bella chciałaby rozpocząć nowe życie. W nowej szkole zauważa tajemniczego chłopaka, które jej (z niewiadomej przyczyny) nie lubi.Bohaterka za wszelką cenę, chce się dowiedzie dlaczego. Amerykańskie książki dla nastoletnich czytelników zwykle prowadzone są z perspektywy głupich nastolatek, śliniących się na widok nowej torebki. Na samym początku tak o niej myślałem. Bynajmniej "Zmierzch" napisany jest dla nastolatek, ale to mnie nie zniechęciło. Znam i takich, którzy ją przeczytali, bez względu na to, że odbiorcą ma być nastolatka. Książka prowadzona jest z perspektywy głównej bohaterki. Chłopak wreszcie mógł zobaczyć, jak to jest w głowie nastolatki. Akcja książki zawsze jest napięta. Gdy czytelnik kończy czytać rozdział autorka stosuje zaskoczenie. Ciekawość nie zna granic i czyta się dalej. "Zmierzch" jest jak narkotyk. Zasmakujesz i się uzależniasz. Chce się więcej i więcej. Książka jest pisana językiem codziennym. Czyta się ją łatwo, ze zrozumieniem i dostatecznie szybko Według mnie "Zmierzch", nie jest klasyczną nudną lekturą, a książką pełną akcji. Każdy powinien ją przeczytać.

Akcza2 black32(at)vp.pl 28 sierpień 2009

recenzja nagrodzona 2.00pkt

Zmierzch to książka opowiadająca o tym ile trzeba poświęcić dla prawdziwej miłości. Bella jest zwykłą nastolatką, która nie cieszyła się wielkim powodzeniem w starej szkole i za sprawą przypadku jej życie odwraca się o 180 stopni, ludzie z nowej szkoły zaczynają dostrzegać w niej osobę interesującą, a przede wszystkim spotyka Edwarda, dzięki któremu jej życie nabiera blasku. Dzięki tej historii zaczęłam myśleć bardziej pozytywnie, dała mi wiarę w to, że moje nieciekawe życie za sprawą jakiegoś czynnika też może się odmienić.

teoroma teoroma(at)wp.pl 5 sierpień 2009

recenzja nagrodzona 2.00pkt

Moim zdaniem ta książka jest genialna. Od pierwszych stron wzbudza zainteresowanie, rozbudza wyobraźnię, trzyma w napięciu. I tak do samego końca. "Zmierzch" przeczytałam jednym tchem. Podziwiam Stephenie Meyer- autorkę powieści za wspaniały pomysł. Wymyśliła genialne postaci -Bella (moim zdaniem trochę szalona dziewczyna) ,wampir Edward- jej chłopak i wielu innych intrygujących bohaterów. Wątki powieści są ciekawe i bardzo porywające. Miłość zwykłej dziewczyny i przystojnego wampira,itd.. I jeszcze wiele innych. Gorąco polecam.

MaksymilianVII Maksymilian7.1994(at)o2.pl 29 lipiec 2009

recenzja nagrodzona 2.00pkt

"Zmierzch" jest to pierwszy tom z sagi Zmierzch, pióra Stephenie Meyer. Książka ta opowiada o młodej dziewczynie, która zakoc[...]e się w wampirze. Akcja książki rozgrywa się w zachmurzonym Forks, w stanie Waszyngton. 17-letnia Isabella Swan, przeprowadza się do swojego ojca, ze słonecznego Pheonix. Bella chciałaby rozpocząć nowe życie. W nowej szkole zauważa tajemniczego chłopaka, które jej (z niewiadomej przyczyny) nie lubi.Bohaterka za wszelką cenę, chce się dowiedzie dlaczego. Amerykańskie książki dla nastoletnich czytelników zwykle prowadzone są z perspektywy głupich nastolatek, śliniących się na widok nowej torebki. Na samym początku tak o niej myślałem. Bynajmniej "Zmierzch" napisany jest dla nastolatek, ale to mnie nie zniechęciło. Znam i takich, którzy ją przeczytali, bez względu na to, że odbiorcą ma być nastolatka. Książka prowadzona jest z perspektywy głównej bohaterki. Chłopak wreszcie mógł zobaczyć, jak to jest w głowie nastolatki. Akcja książki zawsze jest napięta. Gdy czytelnik kończy czytać rozdział autorka stosuje zaskoczenie. Ciekawość nie zna granic i czyta się dalej. "Zmierzch" jest jak narkotyk. Zasmakujesz i się uzależniasz. Chce się więcej i więcej. Książka jest pisana językiem codziennym. Czyta się ją łatwo, ze zrozumieniem i dostatecznie szybko Według mnie "Zmierzch", nie jest klasyczną nudną lekturą, a książką pełną akcji. Każdy powinien ją przeczytać.

kaha kwiatek334(at)gmail.com 24 lipiec 2009

recenzja nagrodzona 2.00pkt

Niezwykle porywająca opowieść, która trzyma czytelnika w napięciu do samego końca. Jej bohaterka, siedemnastoletnia Isabella Swan, przeprowadza się do ponurego miasteczka w deszczowym stanie Washington i poznaje tajemniczego, przystojnego Edwarda Cullena. Chłopak ma nadludzkie zdolności - nie można mu się oprzeć, ale i nie można go rozgryźć. Dziewczyna usiłuje poznać jego mroczne sekrety, nie zdaje sobie jednak sprawy, że naraża tym siebie i swoich najbliższych na niebezpieczeństwo. Okazuje się, bowiem, że zakochała się w wampirze...

owcokrenca offieczka33(at)wp.pl 9 lipiec 2009

recenzja nagrodzona 2.00pkt

"Zmierzch" wypożyczyłam, bo nie miałam nic innego pod ręką do czytania. Leżał na biurku bardzo długo. W końcu zaczęłam czytać. Był to czas kiedy mało osób usłyszało o książce i nikt krwiożerczo się na nią nie rzucał, a nastolatki nie kłóciły się jeszcze o Edwarda. "Zmierzch" niekiedy trzymał mnie w napięciu, a niekiedy po prostu bawił. Nie zasnęłam dopóki nie przeczytałam tej książki do końca. Ktoś pewnie by spytał, dlaczego piszę recenzję właśnie tej książki. Dlaczego? Bo to nie jest zwykła historia o miłości.

kaja93 9 lipiec 2009

recenzja nagrodzona 2.00pkt

Jedna z gorszych pozycji, które przeczytałam. Książkę wybrałam po okładce i jedynie to mogę w niej polecić. Postaci nudne, nie są wyraźnie zarysowane, wydają się wręcz sztuczne. Akcja? Jaka akcja? Czułam napięcie dopiero przy przewróceniu 414 strony, gdy okazało się, że (nareszcie!) to już jest koniec, nie ma już nic. Ckliwa opowiastka o miłości niedołęznej Belli względem bóstwa-chadzającego-po-ziemi Edzia. Kompletnie wyprute z dobrego smaku. Ktoś powinien odebrać Meyer pióro. Szczerze NIE POLECAM!