rozwiń
rozwiń
zwiń
zwiń
wpisz minimum 3 znaki
OSKAR I PANI RÓŻA (twarda)
ocena: 6, głosów: 12
 
powiększenie

Fragmenty

przeczytaj fragment książki
OSKAR I PANI RÓŻA (twarda)

Szanowny Panie Boże,

Na imię mi Oskar, mam dziesięć lat, podpaliłem psa, kota, mieszkanie (zdaje się nawet, że upiekłem złote rybki) i to jest pierwszy list, który do Ciebie wysyłam, bo jak dotąd, z powodu nauki, nie miałem czasu.

Uprzedzam Cię od razu: nienawidzę pisać. Muszę mieć naprawdę jakiś ważny powód. Bo pisanie to bzdura, odchyłka, bezsens, jajo. To lipa. W sam raz dla dorosłych.

Mam to udowodnić? Proszę, weź choćby początek mojego listu: "Na imię mi Oskar, mam dziesięć lat, podpaliłem psa, kota, mieszkanie (zdaje się nawet, że upiekłem złote rybki) i to jest pierwszy list, który do Ciebie wysyłam, bo jak dotąd, z powodu nauki, nie miałem czasu". No więc równie dobrze mógłbym napisać: "Nazywają mnie Jajogłowym, wyglądam na siedem lat, mieszkam w szpitalu z powodu mojego raka i nigdy się do Ciebie nie odzywałem, bo nawet nie wierzę, że istniejesz".

Tylko że jeśli tak napiszę, to dupa blada, w ogóle się mną nie zainteresujesz. A ja chcę, żebyś się zainteresował.

A najlepiej byłoby, gdybyś znalazł czas, żeby oddać mi dwie lub trzy przysługi.

Wytłumaczę Ci, o co chodzi.

Szpital to cholernie sympatyczne miejsce: pełno tu uśmiechniętych dorosłych, którzy głośno mówią, jest też mnóstwo zabawek i panie wolontariuszki, które chcą się bawić z dziećmi, i są koledzy, na których zawsze można liczyć, tacy jak Bekon, Einstein czy Pop Corn, jednym słowem, szpital to sama radość, jeżeli jest się mile widzianym pacjentem.

Ja przestałem być mile widziany. Od czasu przeszczepu szpiku czuję, że nie jestem mile widziany. Kiedy doktor Düsseldorf bada mnie rano, nie ma już do mnie serca, rozczarowuję go. Patrzy na mnie bez słowa, jakbym popełnił jakiś błąd. A przecież tak się starałem w czasie operacji. Byłem grzeczny, dałem się uśpić, nie krzyczałem, kiedy mnie bolało, łykałem wszystkie lekarstwa. Bywają dni, kiedy mam ochotę go objechać, powiedzieć mu, że może to on, doktor Düsseldorf, ze swoimi czarnymi brwiami, po prostu schrzanił operację. Ale nic z tego. Ma taką nieszczęśliwą minę, że obelgi więzną mi w gardle. I im dłużej doktor Düsseldorf milczy ze swoją zmartwioną miną, tym bardziej ja czuję się winny. Zrozumiałem już, że stałem się złym pacjentem, pacjentem, który podważa wiarę w nieograniczone możliwości medycyny.

Myśli lekarza są zaraźliwie. Teraz już wszyscy na naszym piętrze: pielęgniarki, praktykanci i sprzątaczki patrzą na mnie tak samo. Martwią się, kiedy jestem w dobrym humorze; zmuszają się do śmiechu, kiedy powiem jakiś dowcip. Nie chichramy się już jak dawniej.

Tylko ciocia Róża się nie zmieniła. Moim zdaniem, za stara jest na to, żeby się zmieniać. Poza tym jest za bardzo ciocią Różą. Cioci Róży nie muszę Ci, Panie Boże, przedstawiać, to Twoja stara kumpelka, to ona kazała mi do Ciebie napisać. Problem tylko w tym, że jestem jedynym, który nazywa ją ciocią Różą. Musisz więc postarać się zrozumieć, o kim mówię: ze wszystkich pań w różowych fartuchach, które przychodzą z zewnątrz, żeby spędzać czas z chorymi dziećmi, ona jest najstarsza.

- Ile masz lat, ciociu Różo?

- Potrafisz zapamiętać trzynastocyfrową liczbę, Oskarku?

- Och! Chyba przesadzasz!

- Nie. Lepiej, żeby nie wiedziano tu, ile mam lat, bo wyrzucą mnie i więcej się nie zobaczymy.

- Dlaczego?

- Jestem tu nielegalnie. Jest pewna granica wieku, żeby być wolontariuszką. A ja ją dawno przekroczyłam.

- Jesteś przeterminowana?

- Tak.

- Jak jogurt?

- Ćśś!

- Dobrze! Nikomu nie powiem.

Była cholernie odważna, że wyznała mi swój sekret. Ale dobrze trafiła. Nie pisnę słowa, chociaż dziwię się, że przy tych wszystkich zmarszczkach, które jak promienie słońca okalają jej oczy, nikt się jeszcze nie domyślił.

Innym razem poznałem jej kolejny sekret i teraz już, Panie Boże, na pewno skojarzysz, o kogo chodzi.

Spacerowaliśmy po szpitalnym parku i nagle wdepnęła w kupę.

- Cholera!

- Ciociu, brzydko się wyrażasz!

- Odczep się, szczeniaku, mówię, jak mi się podoba.

- Och, ciociu Różo.

- I rusz tyłek. To jest, kurde, spacer, a nie wyścigi ślimaków.

Kiedy siedliśmy na ławce, żeby zjeść cukierka, spytałem:

- Dlaczego tak brzydko mówisz?

- Skrzywienie zawodowe, Oskarku. W moim zawodzie nie miałam żadnych szans, jeśli nie używałam mocnych słów.

- A jaki był twój zawód?

- Nie uwierzysz, jeśli ci powiem...

- Przysięgam ci, że uwierzę.

- Byłam zapaśniczką.

- Bujasz!

- Byłam zapaśniczką! Nazywano mnie Dusicielką z Langwedocji.

Od tej pory, kiedy dopada mnie chandra i kiedy jest pewna, że nikt nas nie może usłyszeć, ciocia Róża opowiada mi o swoich walkach: Dusicielka z Langwedocji przeciw Rzeźniczce z Limousin, o tym, jak przez dwadzieścia lat zmagała się z Diaboliką Sinclair, Holenderką, która miała piersi jak pociski, a przede wszystkim o spotkaniu w turnieju o puchar świata z Ullą Ullą, zwaną Suką z Hamburga, której nikomu nie udało się pobić, nawet Stalowym Udom, wielkiej mistrzyni cioci Róży z czasów, kiedy była zapaśniczką. Te wszystkie opowieści wprawiają mnie w rozmarzenie, wyobrażam sobie moją znajomą, drobną, trochę trzęsącą się staruszkę w różowym fartuchu na ringu, jak rozkłada na cztery łopatki olbrzymki w obcisłych trykotach. Wydaje mi się, że to ja. Staję się najsilniejszy. Mszczę się.

No więc, Panie Boże, jeżeli przy tych wskazówkach - ciocia Róża alias Dusicielka z Langwedocji - nie będziesz wiedział, kto to jest ciocia Róża, to lepiej przestań być Bogiem i idź na emeryturę. Myślę, że wyraziłem się jasno.

Wracam do swoich spraw.

OSKAR I PANI RÓŻA (twarda)

książka

Wydawnictwo: Znak

Oprawa: twarda

Ilość stron: 88

Wysyłamy w: 24h - 48h

Nasza cena: 19,42

Cena detaliczna: 22,85

U nas taniej o 15%

dodaj do przechowalni dodaj do listy życzeń Dodaj do koszyka

Przy zakupie 5 egz.
Cena hurtowa:

18,28

Powrót
  • Opis

  • Szczegółowe informacje

  • Recenzje (8)

OSKAR I PANI RÓŻA (twarda) - opis produktu:

WYDARZENIE LITERACKIE NA MIARĘ MAŁEGO KSIĘCIA. Czy w ciągu dwunastu dni można poznać smak życia i odkryć jego najgłębszy sens? Dziesięcioletni Oskar nie wierzył, że to możliwe, aż do spotkania z tajemniczą panią Różą, która ma za sobą karierę zapaśniczki i umie znaleźć wyjście z każdej sytuacji... Piękna, mądra i niepozbawiona humoru opowieść o tym, jak pokonać strach, odnaleźć wiarę i nie poddać się w obliczu nieszczęścia. Ta książka da Wam siłę i nadzieję, a kto wie?, może nawet zmieni Wasze życie...

OSKAR I PANI RÓŻA (twarda) - wybrana recenzja:

gonia95 15/05/2008

recenzja nagrodzona 2.00pkt

Książka Erica -Emmanuela Schmitta pt. ,, Oskar i pani Róża’’ to historia małego chłopca, który jest bardzo ciężko chory na białaczkę. Ta książka moim zdaniem jest prawdziwym hitem literackim, opowiadającym o cierpieniu, bólu i strachu . Znajdziemy w niej cząstkę samych siebie,... (czytaj dalej)

 
 
11 klasyków literatury
 

11 klasyków literatury, które musisz przeczytać


Z okazji Światowego Dnia Książki przygotowaliśmy dla Was listę 11 tytułów, które powinien znać każdy miłośnik literatury. W naszym zestawieniu znalazły się zarówno powieści, które trafiły do kanonu klasyki, jak i tomy, które naszym subiektywnym zdaniem są jednymi z najważniejszych książek wszechczasów. Sprawdźcie czy znacie je wszystkie!


Czytaj więcej >>

 

 

OSKAR I PANI RÓŻA (twarda) - szczegółowe informacje:

Dział: Książki

Kategoria: dla dzieci i młodzieży, literatura młodzieżowa, literatura piękna, powieść psychologiczna

Wydawnictwo: Znak
Oprawa:twarda
Wymiary:130 × 202
Ilość stron:88
ISBN:978-83-240-1665-5
Wprowadzono: 10.11.2011
i zgarniaj nagrody napisz recenzję

OSKAR I PANI RÓŻA (twarda) - recenzje klientów

gonia95(at)interia.pl 15/05/2008

recenzja nagrodzona 2.00pkt

Książka Erica -Emmanuela Schmitta pt. ,, Oskar i pani Róża’’ to historia małego chłopca, który jest bardzo ciężko chory na białaczkę. Ta książka moim zdaniem jest prawdziwym hitem literackim, opowiadającym o cierpieniu, bólu i strachu . Znajdziemy w niej cząstkę samych siebie, czyli ludzi którzy w codziennych sprawach często zapominają o tym, co naprawdę w życiu jest ważne. Dla mnie ta książka jest z jednej strony bardzo smutną opowiastką , a z drugiej jednak pełną nadziei i rozważań nad życiem, które bardzo szybko mija. Z tej oto książki dowiemy się jaki jest sens życia.

10/02/2016

Książka Oskara i pani Róża autorstwa Érica-Emmanuela Schmitta opowiada o dziesięcioletnim Oskarze - głównym bohaterze, który umiera na białaczkę. W uporaniu się z codziennością pomaga mu Pani Róża. To właśnie ona wpada na pomysł pisania listów do Boga. Wpada ona również na pomysł aby chłopiec zaczą traktować każdy dzień jako dziesięć lat. Na początku Oskar podchoodzi do pomysłu dość niechętnie jednak z czasem przekonuje się że, Bóg ma wielką moc z upływem czasu chłopiec otwiera się przed nim zwierza się mu traktując go jak starego kumpla któremu można wszystko opowiedzieć.
Mimo swojej choroby chłopiec który przebywa w szpitalu , do którego oddali go rodzice jest chłopcem wesołym pogodnym mającym swoich oddanych przyjaciół. Właśnie w szpitalu przeżywa on swoją pierwszą miłość. Oglądałam film pod tym samym tytułem ale książka wywarła na mnie o wiele większe emocje ! Oskar może być postacią goodną naśladowania.
Prawdę mówiąc potraktowałam tę książkę bardzo osobiście , sama jestem osobą niepełnosprawną ruchwo i wiem jakie ma wielkie znaczenie to jak podchodzisz do życia!
Podejście pozytywne ma naprawdę wielką moc!
Polecam każdemu tę piękną książkę

10/02/2014

Ale się nasłuchałam dobrych rzeczy o tej książce! kiedy wreszcie ją kupiłam i przeczytałam, to stwierdziłam "no ok, zabawna na początku, przyzwoita w środku, normalna na końcu". Ale żeby od razu piać nad nią? Pisać, że pozwala spojrzeć na wiele spraw m.in. śmierć innym okiem to już według mnie przesada. Nie zaczęłam zastanawiać się nad swoim życiem, nad śmiercią, nad Bogiem w naszym życiu. Po prostu: przeczytałam, trochę się uśmiałam, trochę wzruszyłam. Ot, książka na wolną chwilę.

16/11/2008

On jest chory na NOWOTWóR. Niestety umiera w wieku 110 lat

aguuusia4(at)vp.pl 23/05/2008

Książeczka bardzo przyjemna, właściwie do połknięcia w pół godzinki i może z powodu swojej krótkiej treści pozostawia maleńki niedosyt. Czytając książkę miałam wrażenie, że rozwija się ona razem ze swoim bohaterem, tak jak on dojrzewa, i z każdej chwili na następną staje się coraz mądrzejsza, aż pod koniec każe nam się zastanawiać nad własnym życiem, ale przede wszystkim nad śmiercią, która czeka na każdego z nas, a której każdy z nas się boi. Wydaje mi się, że pozwala ona otworzyć nam się na ten problem, i dlatego nie jest tylko opowieścią o chłopcu chorym na białaczkę, ale też poradnikiem, który pokazuje, jak radzić sobie w takich sytuacjach - sytuacjach, które nas przerastają, ale przed którymi nie uciekniemy.

irmina50(at)wp.pl 3/04/2007

Dziesięcioletni Oskar przebywa w szpitalu ze zdiagnozowaną białaczką. Przeszczep szpiku i chemioterapia nie przynoszą spodziewanych rezultatów. Lekarze nie pozostawiają nadziei - dziecku pozostało kilka, może kilkanaście dni życia. Nikt nie ma odwagi, by przekazać Oskarowi bolesną prawdę. Prawdę o tym życiu, a raczej o zbliżającej się śmierci, chłopiec odkrywa sam. Najbliższą Oskarowi osobą jest wolontariuszka Róża, która ze zwykłej opiekunki przekształca się w życiową i duchową przewodniczkę oraz powierniczkę bohatera. "Od dzisiaj - mówi do chorego chłopca - będziesz bacznie obserwował każdy dzień, mówiąc sobie, że ten dzień to jakby dziesięć lat". Długie rozmowy Oskara i Róży stają się pełną głębokich prawd medytacją o sprawach doczesnych i ostatecznych, o bezsensie nienawiści i pięknie miłości, o niezawinionym cierpieniu, śmierci, wierze i odkrywaniu Boga, który z obcej, nierealnej czy wręcz bajkowej istoty staje się drugim obok Róży powiernikiem Oskara. "Oskar i pani Róża", 44-letniego dramatopisarza i prozaika francuskiego Erica-Emmanuela Schmitta to zbudowana z listów wzruszająca, mądra, a przy tym niepozbawiona humoru i językowej dosadności przypowieść o chłopcu, który w dwanaście dni przeżył całe swoje życie, odkrywając prawdy zarezerwowane dla dorosłych, prawdy mówiące o tym, że nie rodzimy się nieśmiertelni, że choroba nie jest karą, a człowiekiem kieruje zarówno prawo życia, jak i prawo śmierci. Siłą opowieści Erica-Emmanuela Schmitta (we Francji sprzedano niemal pół miliona egzemplarzy tej książki, która znajduje się na tamtejszych listach bestsellerów od niemal roku) jest jej bohater łączący w sobie cechy ufnego dziecka, zbuntowanego mężczyzny i statecznego mędrca. Opowieść Schmitta jest bowiem również przypowieścią nie tylko o dziecku, ale i o nas - dorosłych, o naszych uprzedzeniach, fobiach i niespełnieniach. W głębszym wymiarze książka Schmitta to również próba odpowiedzi na odwieczne pytanie: jak żyć? Zawsze patrz na świat, jakbyś go widział po raz pierwszy - wyznaje pogodzony ze światem i szczęśliwy Oskar. Niewielka książeczka - dzięki uniwersalnemu przesłaniu porównywana przez krytyków do "Małego Księcia" - nie stawia jednak zbyt wielu takich pytań, nie udziela też pochopnych odpowiedzi. W sam raz tyle, ile trzeba na jedno dorosłe życie.

2/04/2007

recenzja nagrodzona 2.00pkt

"Oskar i pani Róża" to książka o dziewięcioletnim chłopcu chorym na białaczkę. Zamieszczone są tu listy dziecka do Pana Boga. Opisuje on w nich co robił danego dnia, jakie miał samopoczucie itp. Oskarem zajmuje się wolontariuszka Róża. Chłopiec uważa Różę za swoją przyjaciółkę, czego nie może powiedzieć o rodzicach. Niestety stan jego zdrowia pogarsza się po namowach opiekunki dziecko mówi rodzicom jak sie czuje i żali im się. Chłopiec wraz z Swoją przybraną ciocią wymyślili zabawę...
To ona pozwoliła Oskarowi umrzeć w spokoju... Jeśli chcesz dowiedzieć się o cudownym leku na smutek przeczytaj tę książkę.

gczachor(at)op.pl 16/03/2007

recenzja nagrodzona 2.00pkt

"Opowieść Schmitta jest przypowieścią nie tylko o dziecku, ale i o nas - dorosłych, o naszych uprzedzeniach, fobiach i niespełnieniach. Wgłębszym wymiarze książka Schmitta to również próba odpowiedzi na jakże ważne pytanie: jak żyć?" Tak pisze na odwrocie książki i jes to samą prawdą. Książka jest świetna, można ją porównać do "Małego Księcia". Po przeczytaniu chćby jednej strony uświadamiamy sobie jakąś ważną myśl, pomocną nam w życiu. Uczy doceniać każdą chwile naszego życia, akceptować cierpienia i ból pojawiające sie w naszym życiu.
Opowiada o cłopcu który jest ciężko chory. I on potrafi zakceptować swoje życie takim jakie jest, łapiąc każdą jego chwile.

Książkowe bestsellery z tych samych kategorii

Czereśnie zawsze muszą być dwie

M. Witkiewicz

książka

25,77 zł taniej -30%

Mitologia nordycka

N. Gaiman

książka

20,24 zł taniej -30%

Eric-Emmanuel Schmitt - przeczytaj też

Noc ognia

E. Schmitt

książka

22,81 zł taniej -15%

Zazdrośnice

E. Schmitt

książka

22,81 zł taniej -15%

Sekta egoistów

E. Schmitt

książka

27,90 zł taniej -15%

Zobacz również

Leśna polana Leśna trylogia, Tom 1

K. Michalak

książka

25,77 zł taniej -30%

Szpieg

P. Coelho

książka

25,77 zł taniej -30%

Król

S. Twardoch

książka

31,36 zł taniej -30%

Spójrz na mnie

N. Sparks

książka

25,77 zł taniej -30%

Brak list życzeń:

Utwórz

W koszyku:
0 produktów
/ 0,00 zł

przejdź do koszyka

rozwiń
Wpisz numer
Swojego zamówienia (xxxxxx/rrrr)
Sprawdź

Powiadom kiedy produkt będzie dostępny

Wpisz swój adres e-mail: