Księgarnia Internetowa Gandalf

Marta Kicińska 17 wrzesień 2011

recenzja nagrodzona 15.00pkt - recenzja tygodnia

Czy mi się zdaje czy ktoś tu obraził Tolkiena? Wydawca "Gry o tron" na tylnej stronie okładki zamieścił notkę o autorze: "odrodził tradycję epickiej fantasy w stylu tolkienowskim". Kogo chcą nabrac? Chyba tych, co nigdy nie czytali Tolkiena. Bo jeśli tych, co "Władcę Pierścieni" czytali to zupełnie jakby polecać Włochom kawę po turecku. Niby też czarna, niby podobnie w ręku waży, a jednak to nie to. Porównywanie pisarzy fantasy z Tolkienem to już stały motyw w notkach wydawniczych, ale jeszcze nie spotkałam nic, co by się do twórczości Mistrza zbliżyło. Powiedzmy więc raz a dobrze: jak chodzi o fantastykę to jest Tolkien, potem długo, długo nic, a potem możemy zaczać mówić o pozostałej epice tego nurtu. Porównanie do Mistrza podczas lektury "Gry o tron" nawet nie przyszłoby mi do głowy, ale skoro wydawca już mnie sprowokował to muszę uzasadnić dlaczego powyższa lektura nie jest epiką w stylu tolkienowskim. Przede wszystkim nie ma drugiego dna, duchowej głębi, tych odniesień do egzystencjalnych problemów człowieka, które Tolkien po prostu swoją literaturą obrazuje i odpowiada na nie. U Martina mamy akcję (może wciągać, owszem), mamy historię (może być ciekawa, owszem), ale brak jej wspomnianej głębi oraz delektowanie się językiem, co profesor Tolkien czynił przez całe zycie, czemu dawał upust w swoich dziełach i czym zarażał swoich czytelników. "Gra o tron" posłużyła jako scenariusz do wielkiej produkcji HBO nagranej z rozmachem. Czuje się jednak, że to wszystko bajka fantasy - i film i opowieść na kartach książki. Świat Tolkiena - żeby jeszcze raz wykazać różnicę i wykluczyć mieszanie pojęć - istnieje naprawdę.

gryfini 30 maj 2011

recenzja nagrodzona 2.00pkt

"Gra o tron" to drugie wydanie ze znacznie lepszą okładką:). George Martin może być bardziej kojarzony ze zbiorem opowiadań "Piaseczniki", w tytułowym opowiadaniu są cztery kolory, cztery plemiona i człowiek-bóg znudzony, okrutny, pokonany. Ten klimat odnajdziecie w epickiej napisanej z rozmachem "Grze o tron". O władzę toczą się walki otwarte i podstępne, szaleństwo i fanatyzm, smętne resztki legendarnej rzeczywistości, przyjaźń, honor podłość, kazirodztwo "krew jest silna" R.R. podpowiada by kojarzyć z Tolkienem ale dla mnie pomimo że to fantastyka bardzej nasuwa się Tołstoja "Zbrodnia i kara" czy Bułchakowa "Mistrz i Małgorzata". Zdecydowanie nie idzie tu o umiejętność posługiwania się słowem i budowania napięcia, (powyżej średniej) co raczej o klimat powieści. Jak paskudny może być człowiek opanowany namiętnościami, nawet w porównaniu z bestiami czy diabłem. Polecam dla tych co dobrze czują się w takich klimatach, mrocznych z drobną iskierką światełka nadziej.