Cień wiatru

07 kwietnia 2005

Anna Waldek szekla16c@interia.pl

Najpiękniejsza książka jaką kidykolwiek czytałam! Wiele fascynujących, trochę pogmatwanych wątków. Naprawdę, bardzo polecam.

09 kwietnia 2005

Paula paula.ccola@wp.pl

Książka i na jesienne wieczory i na letnie popołudnia. momentami zakrywałam oczy, bo się bałam, innym racej byłam zapłakana.Satysfakcjonuje mnie, że Daniel (główny bohateter) odnajduje w końcu prawdziwe szczęście, niestety opierając sie na przykrościach i pragmatycznych wydarzeniach Juliana Carax'a. ksiązka godna polecenia: mówi o prawdziwej, jak i oszukiwanej przyjażni, ale przede wszystkim o wielkiej miłości, mimo że przepleconej pomiędzy kłótnie, nienawiść i zło. nie tylko dla koneserów. Reasumując nie dziwię się, że jest na liście beestselerów (jak podaje wydawnictwo: przetłumaczono ją na 30 języków i sprzedano w 20 krajach, a w Hiszpanii dotychczasowy nakład wynosił 100000 egzemplarzy!!!) Liczącą monad 500 stron przeczytałam w niespełna dwa dni. gorąco polecam.

13 kwietnia 2005

jarek catalunya@interia.pl

Książka, z gatunku tych, które nie powinny się kończyć, bo im bliżej końca byłem, tym podświadomie coraz wolnmiej czytałem, wracałem się wcześniej, tylko po to, aby nie właśnie się nie skończyła, bo nie potrafiłem sobie wyobrazić życia "po". Teraz wiem jedno: To były jedne z najprzyjemniej spędzonych chwil ostatnimi czasy, a półka książke do których będę wracał często powiększyła się o kolejny tytuł.

21 maja 2005

Krzysztof Tańczuk krzysztof.tanczuk@wsb.wroclaw.pl

Siła rażenia reklamy jest potężna. Oto promuje się autora przez porównanie go z Umberto Eco i sprzedaje się w tysiącach egzemplarzy powieść, która jest jedynie sentymentalnym romansidłem w oprawie powieści gotyckiej - zainteresowanych tymże gatunkiem odsyłam do dziewiętnastowiecznych klasyków, którzy są dużo bardziej oryginalni niż C.R. Zafon.

30 czerwca 2005

aleksandzia bionda@epf.pl

Przepiękna, nostalgiczna opowieść. Przede wszystkim wzrusza i skłania do refleksji..

14 lipca 2005

mia miau--miau@o2.pl

Właśnie skończyłam czytać i doszłam do wniosku, że jest to najpiękniejsza książka z jaką miałm w życiu do czynienia. Zauroczyłam się nią i żałuje tylko, że tak szybko zakończyłam "podróż przez Barcelone"

20 lipca 2005

Apoloniusz Findygalski apolinero@coconut.pl

Bardzo intrygujaca fabula. Czytanie [...]lo mi jakies 10 godzin, gdyz opowiesc wciaga po uszy. Podobnie jak niektorzy tutaj publikujacy komentarze, im dalej, tym wolniej chcial czlowiek czytac, aby nie skonczyc tej cudownej opowiesci.Polecam goraco....

20 lipca 2005

Kozia Buzia buziaczek@gazeta.pl

Kniga cudenko. Polecam smialo dla kazdego przedzialu czasowo-wiekowego. Wciaga i nie chce puscic.

28 lipca 2005

Julia mikkka@o2.pl

pierwsze wrazenie: hm.. gruba, fajniew trakcie czytania: jak dobrze, że jest taka grubajak skonczylam: jaka szkoda, że jest taka krótka...:)piekna ksiązka, przywraca wiarę w siłę miłosci, z chęcią przeczytałabym ją jeszcze raz, ale rozmyslnie odwlekam tę chwilę... czasami czekanie jest takie przyjemne ... :)

10 sierpnia 2005

BN beatanad@interia.pl

To najpiękniejsza książka z jaka w życiu się spotkałam...i wiem że żadna juz nie ujmie mojego serca w taki sposób...to niesamowita historia o sile miłości i przyjażni...o miości której tak mało w dzisiejszym świecie...gorąco polecam...ksiązka beszczelnie wdziera się do serca i już tam zostaje...

26 sierpnia 2005

Magda

Ta książka jest cudowna! Szkoda, że taka krótka w niektórych momętach się troche bałam o głównego bochatera. Ja też bym tak chciała !

02 października 2005

mauroo monostereo@gazeta.pl

Wspaniała tak jak alchemikKsiążka jakich mało. Wspaniała opowieść, znakomita kompozycja i harmonia. Niesamowite uczucia oraz życiowa mądrość. Czy macie podobne książki do polecenia? Zawierające taką wspaniałą treść. Jesli tak to prosze napisać na maila Ps: Szkoda że taka krótka

11 października 2005

Madzik madzik1@wp.pl

Ksiazka jakich malo! Przypadkiem wpadla w moje rece i stala sie jedna z moich ulubionych ksiazek (a przeczytalam ich wiele!) Polecam ja wszystkim, ktorzy czytajac ksiazeke chca poczyc dreszczyk emocji i wczuc sie w role bohatera. Cos niesamowitego!

15 października 2005

Karina mektub@interia.pl

To nei tylko nostalgiczna podroz przez lata,ale takze duzo wiedzy o Hiszpani za czasow Franco. Polecam ja nie tylko tym, ktorzy lubia, gdy po przeczytaniu ostatniej strony ma sie wrazenie,ze zdobylo sie nowego przyjaciel (w tym przypadku Daniel),ale takze tym,ktorzy chca dowiedziec sie czegos o atmosferze jaka panowala w czasie totalitaryzmu Franco. Po przeczytaniu tekstu rozpoczyna sie podroz w glab siebie....

21 października 2005

Joa

Bardzo sprawnie opowiedziana historia, choć momentami ocierająca się niemal o niesamowitości E.A.Poe :P, w każdym bądź razie książka bardzo wciągająca, nie można się od niej oderwać. Napięcie, fantastycznie oddany klimat Barcelony, dobrze skreślone charakterystyki bohaterów, w porównaniu do "Kodu Leonarda dV "-o wiele lepsza ! To jest niby smutna, przejmująca opowieść, niewiadomo więc dlaczego, ale pozostawia w pamięci takie ciepło i wewnętrzny uśmiech.Jedna z lepszych książek przeczytanych przeze mnie w tym roku.Polecam.

23 października 2005

Tom

Książkę porzyczyła mi nowopoznana kolezanka.... twierdziła że jest cudowna... i się nie myliła bo to chyba najpiękniejsza książka jaką czytałem w życiu...

01 listopada 2005

Marta

Jest to najpiekniejsza ksiażka jaką kiedykolwiek czytałam!! zawładneła moim sercem podczes czytania a takze po. Załuje ze tak szybka skonczyłam ja czytac chociaz tak jak wiekszość im bliżjej końca tym wolniej czytałam. NIesamowita książka o prawdziwej przyjażni i silnej miłości. Gorąco polecam.

28 grudnia 2005

Zauroczona gogg@op.pl

Ksiązka jest wspaniała! szkoda że taka krótka! JEsli znacie podobne książki bardzo prosze podajci mi tytuły i autorów na meila. PLIS!

29 grudnia 2005

Parabola

Polecam! Polecam! Polecam!

12 stycznia 2006

Czytelnik

Przecudna książka. Czy są jakieś inne tego autora !!!!Pozdrowienia dla Fermina Romero de Torres'a :))))))))))

16 marca 2006

<aga>

Bardzo ciepła książka, ukazuje magię życia, niezwykłą moc przypadku, który steruje biegiem zdarzeń.Świetnie nakreślone sylwetki postaci (ukłony dla nieocenionego Fermina Romero de Torres:). Napisana cudownym językiem,zabiera czytelnika we wspaniałą podróż w czasie ulicami XXwiecznej Barcelony.Właśnie takie książki pozwolą ocalić sztukę czytania od zapomnienia... Jestem zauroczona.BRAWO!!!

05 kwietnia 2006

olka edwinka5@wp.pl

jestem w trakcie i jest świetna :) bardzo bardzo Fermina Romero de Torres'a fanka pisze wracam do lektury ;)

08 kwietnia 2006

Gosia

książka jest cudowna:-)

15 kwietnia 2006

seth

Książka jest bardzo dobra - a stwierdzenie bardzo nie jest ani troche na wyrost. Strasznie wciagajaca i pomysłowa fabuła poprostu nie pozwala nam sie oderwać.Polecam

09 maja 2006

ania rekinek@sbcglobal.net

"Jedna ksiazka moze zmienic zycie czlowieka" - ta ksiazka jest cudowna .

27 czerwca 2006

Oliwia olivka1016@wp.pl

Wspaniała ksiązka. Polecam bardzo. Zaliczam ją do moich ulubionych. jest pełna tajemnic. bezgranicznie wpłynęła na moje życie. pozdrawiam wszystkich, którym ta ksiązka podobała się tak samo jak mnie :)

23 lipca 2006

lucy

Piękna książka. Jedna z takich co to po przeczytaniu pozostawiają jakąś taką pustkę w naszym życiu... Aż ma się pretensje że czytało się za szybko albo że autor mógł jeszcze coś więcej napisać... Na pewno do niej jeszcze wrócę

04 sierpnia 2006

kacper kac.per@onet.eu

fascynująca książka wywołująca cały wachlarz przeróżnych emocji u czytelnika, od śmiechu po smutek. bardzo ciekawa fabuła. sięgnę po nią z pewnością jeszcze w przyszłości. p o l e c a m s e r d e c z n i e;]

04 sierpnia 2006

alek

niezapomniania. fascynujaca. wcigajaca..

05 sierpnia 2006

ola ola697@interia.pl

najwspanialsza ksiazka jaka mialam okazje przeczytac. wzrusza, sklania do refleksji, pekne cytaty ("w chwili, kiedy zaczynasz zastanawiac sie, czy kochasz kogos, przestałes go juz kochac na zawsze", "przypadkowe zdarzenia sa bliznami los", "poki nas ktos pamieta wciaz zyjemy" itd.). czyta sie ja "jednym tchem" a potem zaluje, ze sie ja juz skonczylo. jest cuuudowna!!!! jesli znacie jeszcze takie fajne ksiazki to piszcie mi na maila.

10 sierpnia 2006

Magda

Proszę wszystkich producentów filmów! Nie kręćcie nigdy ekranizacji tego cudeńka... Książka jest wyjatkowa, wprowadza w inny świat. Jest tajemnica, miłość, snsacja wszystko to co wystarczyło mi aby odpocząć po 10 godiznach pracy w biurze...:))

19 października 2006

ewa recepcja@galeriafryzur.waw.pl

przeczytaj a bedzie to najpiekniejsza ksiazka jaka w zyciu czytales goraco polecam

19 stycznia 2007

Edan edanor1@wp.pl

Książka jak najbardziej ciekawa. Niekoniecznie wybitnie oryginalna, co nie znaczy jednak, że nie potrafiła mnie wzruszyć. Dużo ładnie sformułowanych aforyzmów, ukazanie także tej ciemnej strony każdego człowieka i cechy postaci, które możemy odnaleźć w każdym z nas to jedne z najważniejszych atutów przemawiających ZA poleceniem tej książki przeze mnie.Swoją drogą to tekst o jeźdźcach apokalipsy uważam za całkowicie udany;)

06 lutego 2007

matixsss

Po przeczytaniu tej ksiażki doszedłem do jednoznacznych wniosków. Tak inspirującej i twórczej książki nie czytałem jeszcze i chyba już nigdy nie przeczytam. Jest w niej wiele zagadkowych i uwikłanych w nieelementarne i niejednoznaczne , przynoszące grozę i radość zarazem wątki. "Cień wiatru" jest godny polecenia zarówno nielubiącym czytać jak i mających za sobą setki przeczytanych książek.

02 marca 2007

Hobbes dorwacgodota@wp.pl

Ta książka jest dowodem na to, że czytanie, szukanie i czytanie są człowiekowi tak potrzebne jak tlen, woda czy tandetna rozrywka... Potwierdza się powiedzenie, że książka może zmienić życie czytelnika... Tak jest zapewne i z cieniem wiatru, który nie przeminie z wiatrem, lecz padanie głęboko w pamięć...

Recenzja nagrodzona (2pkt)

26 marca 2007

Bibliotekarka

"Cień wiatru" podobnie jak "Cień Poego" - to tylko cień... literatury.

29 października 2007

Szotek tomszot@wp.pl

Po książkę Carlosa Ruiza Zafóna sięgnąłem zupełnie przypadkowo. Pewnego deszczowego popołudnia, przeglądając codzienną prasówkę, trafiłem na krótką, lecz niezmiernie intrygującą wzmiankę na temat powieści niejakiego C. R. Zafóna o niemalże poetyckim tytule - "Cień wiatru". Bliżej nieznany autor, ciekawie zapowiadająca się fabuła, a całość okraszona nutką tajemniczości zrobiły swoje. Dzień później nabyłem nowiutki egzemplarz powieści Zafóna i... gdyby tylko czas mi na to pozwolił pewnie nie oderwałbym się od lektury nie kończąc na ostatnim z wersów. Ale zacznijmy od początku...Już pierwsze z akapitów powieści uświadomiły mi, że powieść napisana jest specyficznym - bardzo oryginalnym stylem. Autor zręcznie balansuje pomiędzy wzniosłymi, wręcz patetycznymi określeniami, by chwilę później ciętym, inteligentnym humorem uraczyć czytelnika zręcznie wplecioną w fabułę puentą o ponadczasowej wartości. Całość, na tle barwnie i drobiazgowo przedstawionej scenerii tworzy niepowtarzalny klimat od którego nie sposób się oderwać. Jeśli dodać do tego tajemnicę bijącą w zasadzie z każdego, kolejnego rozpoczętego wątku czytelnik bezpowrotnie zagłębia się w unikatowe plenery Barcelony i czując na plecach tętniący chłodem "cień wiatru" podąża wraz z głównym bohaterem ulicami katalońskiej stolicy na spotkanie z niezapomnianą przygodą. A wszystko zaczyna się z chwilą, gdy niespełna dziesięcioletni Daniel na magicznym Cmentarzu Zapomnianych Książek zostaje posiadaczem "Cienia wiatru" - jednej z powieści bliżej nieznanego autora - Juliana Caraxa.Od tej pory młody bohater podążając tropem powieści poznaje dramatyczną historię jej autora, którą buduje cała paleta niezwykłych sekretów, zawiłych intryg, czy też niespełnionych, tragicznych miłości.Podobnie jak wielowątkowość i skrupulatnie skonstruowana fabuła również bogactwo postaci biorących udział w perypetiach Daniela może przyprawić o zawrót głowy. Na kartach powieści spotkamy więc czarujące subtelnością i pięknem kobiety ( Bea, czy też Klara), jak również mroczne, męskie charaktery (inspektor Fumero, czy też tajemniczy Coubert).Skupiając się na niewątpliwych zaletach powieści Zafóna nie należy zapomnieć o jej słabszych stronach. Są to wprawdzie drobne niedociągnięcia i jest ich niewiele, ale dają się zauważyć i wyczuć..Przede wszystkim powieść ta jest trochę za długa. Zafón często wydłuża niektóre wątki przez co cała akcja traci dynamikę, a tym samym uwagę czytelnika. Poza tym można odnieść wrażenie, że autor próbując uatrakcyjnić fabułę wprowadza zbyt wiele mało istotnych szczegółów, co sprawia że czytelnik może poczuć się niekiedy trochę zagubiony, szczególnie wśród mnogości dat, czy też wykreowanych przez Zafóna postaci.Niezależnie jednak od powyższego recenzowana pozycja jest znakomitą powieścią - z dobrym stylem i niekonwencjonalną fabułą, w której z pewnością każdy znajdzie coś dla siebie. Na mojej top liście "Cień wiatru" jest zdecydowanie w czołówce i myślę, że jeszcze niejednokrotnie dam się ponieść powieści rodem prosto z gorącej Hiszpanii.

Recenzja nagrodzona (2pkt)

13 stycznia 2008

Justyna Gul justa21@poczta.fm

Są takie książki, które nierozerwalnie wiążą się z czytelnikiem zmieniając całe jego życie i określają osobowość. Nie wiem, czy książkę "Cień wiatru" Carlosa Ruiz Zafóna można określić mianem takiej lektury ale na pewno dla jej bohatera Daniela był to "Cień wiatru" autorstwa Juliana Caraxa. Za sprawą ojca dziesięcioletni Daniel wyrusza na tajemniczą wyprawę na Cmentarz Zapomnianych Książek. To sekretne miejsce w Barcelonie kryje nieskończone ilości woluminów, które odrzucone przez rzesze czytelników i zapomniane w mrokach historii czekają na kogoś, kto je pokocha. Taki proces adopcji, instynktowny wybór książki to wybór na całe życie.Nie inaczej było z naszym bohaterem- dał schronienie i otoczył opieką fascynujący "Cień wiatru" a osoba autora już na zawsze miała stać się jego przeznaczeniem, nawet przekleństwem. Wszelkie próby zdobycia innych dzieł Juliana Caraxa kończyły się niepowodzeniem a wokół całego księgozbioru pojawiły się tajemnicze opowieści i niedopowiedzenia. Dodatkowo, zarówno pierwszą nieodw[...]mnioną miłość Daniela jaki i jego samego zaczyna śledzić przerażający osobnik o spalonej twarzy, pachnący popiołem i śmiercią. Przez długie lata chłopiec podejmuje próby rozwikłania zagadki związanej z książkami, których już nie ma. Wszystkie bowiem dzieła Caraxa są palone, wykradane, niszczone, a osoby je posiadające nierzadko znajdują się w prawdziwym niebezpieczeństwie. W dochodzeniu pomaga chłopakowi ojciec, księgarz i antykwariusz oraz niezwykle barwna i kontrowersyjna postać Fermina, bezdomnego znalezionego kiedyś pod mostem.Książka w rękach Daniela wydaje się być katalizatorem tragicznych wydarzeń od interwencji brutalnego sadysty inspektora Fumero po wydarzenia w domu ukochanej Caraxa. Chłopiec z zaciętością podąża krok po kroku za historią pisarza gubiąc się co prawda w kolejności zdarzeń i osobach w nich uczestniczących, ale konsekwentnie dążąc do poznania prawdy. Tym sposobem poznajemy tragiczne losy Juliana Caraxa i jego ukochanej Pénelope, przyjaciół oraz Nurii, która wspierała go przez długie lata licząc na iskierki uczucia. Choć prawda okazuje się tragiczna a osoba Juliana Caraxa zgubiła wiele istnień ludzkich, to jednak Daniel miał szansę wydorośleć i odkryć prawdziwy sens życia. Spotkał też miłość, która tym razem okazała się być spełniona. "Cień wiatru", parafrazując słowa Daniela "(...) to książka przeklęta o zdradzie i utraconej przyjaźni. To historia o miłości, nienawiści, marzeniach żyjących w cieniu wiatru". Według mnie to także książka o miłości do słowa pisanego, pasji do tworzenia tak wielkiej, że zabójczej. A już na pewno "Cień wiatru" Carlosa Ruiz Zafona to powieść, która nigdy nie będzie stała samotnia na Cmentarzu Książek Zapomnianych.

21 lipca 2008

Karolina

Piękna, wciągająca i zajmująca książka. Treść bardzo mądra, momentami wzruszająca. Fabuła niezwykle ciekawa i zawiła. Bardzo polecam. Wspaniała. Może nawet najwspanialsza jaką czytałam.

21 lipca 2008

Karolina karolina220@onet.eu

Wspaniała, wciągająca i ciekawa ksiązka. Momentami wzruszająca. Ma zawiłą i porywającą fabułę. Do ostatnich stron trzyma w napięciu. Polecam każdemu!

06 grudnia 2008

aga.

absolutnie niesamowita książka, pochłania całkowicie tak,że nie można się od niej oderwać