kyinra 19 lipiec 2012

Szczerze mówiąc moje pierwsze wrażenia dotyczące wiedźmińskiego cyklu nie były zbyt pozytywne. Czytanie zaczęłam od tomów opowiadań ?Ostatnie Życzenie? i ?Miecz Przeznaczenia? i muszę przyznać, że śledzenie poczynań Geralta z Rivii szło mi bardzo mozolnie. Przez epizodyczność fabuły trudno było mi wejść w wykreowany świat i na dobre zżyć się z bohaterami. Sytuacja zaczęła stopniowo ulegać poprawie w końcowych opowiadaniach, aby na sam koniec osiągnąć szczytowy punkt. Następnie, gdy pojedyncze historie zastąpiła ciągła fabuła, książki po prostu pochłaniałam. Każda następna część była coraz lepsza. Ogromną zaletą sagi jest, o że realia, w których żyją bohaterowie nie są kolorowe i przesłodzone. Sedno historii, to nie uratowanie świata przed kolejnym strasznym Złym? i jego ługami. W ich świecie panuje rasizm, nieufność, przemoc. Sednem opowieści o zabójcy potworów jest oglądanie jej z perspektywy wielu różnorodnych osób: wieśniaków, szlachciców, rycerzy, a nawet królów. Wciąż jednak najwięcej czasu spędzimy w butach Geralta, który jest jedną z najlepiej skonstruowanych postaci, z jakimi się zetknęłam. Postępuje logicznie, kieruje się doświadczeniem i rozsądkiem, ale w obronie bliskich potrafi zaryzykować własne życie. Niesamowite są też inne postacie pierwszo- i drugoplanowe. Nie stanowią tylko wzbogacającego tła, ale mają własne przemyślenia i cele, do których dążą. Kolejna zaleta wiedźmińskiej sagi, to świetnie poprowadzona fabuła. Wbrew pozorom rozciągnięcie jej na pięć części (nie licząc dwóch tomów opowiadań) wychodzi na dobre. Początkowo można, co prawda czuć się trochę przytłoczonym nadmiarem wątków, ale z czasem wszystko się zgrabnie układa. Książki o wiedźminie naprawdę dobrze się czyta i pamięta się długo po ich zakończeniu.

saffek saffek(at)tlen.pl 16 grudzień 2008

Tak. Z całą pewnością saga jest niezwykłym dziełem. Nie da sie po prostu przejść obojętnie obok czegoś tak wspaniałego. Czytając, aż dziw bierze, że ktoś wymyślił to tak pięknie. Do tego świata wraca się myślami. Za tym się tęskni. W okresie gdy czytałem książkę nie mogłem się doczekać chwil gdy usiądę z książką w ręku i przeniosę się w ten świat. Zastanawiałem się też, gdzie dalej poniesie mnie autor, w jaki czas, w jakie krainy. Czytałem opisy tak realne, tak szczere i tak naturalne, że po prostu czujem się jakbym się tam był, czuł wiatr, czuł zapach, słyszał te dzwięki: rżenie koni, szczęk mieczy, szumy drzew i fal. To wszystko działo się tak blisko. A jednocześnie ileż tam pięknie wplecionych w książkę starych ludowych legend, bajek. Utożsamiałem się tez jakby z uczuciami Geralta. Rozumiałem go. I nawet to przez co przechodził on pomagało w moim życiu. Co do zakończenia... zawsze szkoda, że bohaterzy odchodzą, że już nie przeczytam o nich więcej, że coś się kończy... ale dla mnie coś się zaczyna. Dziekuje autorowi, że koniec jest taki, jaki jest. Fajnie by się czytało dokładnie o losach wszystkich bohaterów, ale czyż nie pięknie gdy oni żyją dalej w naszej wyobraźni? Wiodą tam życie z tysiącem możliwości. Każdy może sam dopisać sobie w głowie ich losy i mnóstwo drobnych sytuacji, które mogły być, mogły się zdarzyć. Oby zdarzyło mi się w życiu przeczytać jeszcze niejedną równie wspaniałą hisorię napisaną ręką takiego mistrza jak Sapkowski.