BRUDNA TRYLOGIA O HAWANIE

Podobnie jak u wielu jego sąsiadów, egzystujących w rozpadających się, niegdyś wytwornych apartamentowcach, ciągnących się przy plażach Hawany (i ich co rusz gdzie indziej hałaśliwej promenady, El Malecn), noce i dnie Pedro Juana uległy jakby zawężeniu wskutek tak zwanych osobliwych czasów - surowej recesji, która pojawiła jako następstwo upadku Związku Radzieckiego - do nieustannej szarpaniny, czym by tu wypełnić żołądek, i dającej zapomnienie pogoni za seksem. Przebierając odpadki, handlując na drobną skalę marihuaną bądź towarami z czarnego rynku, usuwając z ulic niepożądanych ludzi, kurwiąc się, żebrząc, poświęcając się dla santos, Pedro Juan ociera się wciąż o widmo głodu, zawsze jednak obserwując swoich przyjaciół i kochanki, nieznajomych na ulicach, ich cierpienia i ich kombinacje, jak przeżyć kolejny dzień. Nie bawi się w sentymenty, drwi, a jednak jego spojrzenie pełne jest współczucia i zrozumienia. Wyklęta na Kubie, lecz entuzjastyczne przyjęta w hiszpańskojęzycznych krajach świata, pikarejska powieść Gutiérreza jest bolesnym, przepełnionym miłością hołdem dla Hawany i buntowniczego, zaciekłego stylu życia, który rozkwita pośród powszechnego rozkładu.