Szkoła LaOry - Agnieszka Grzelak - Książka | Gandalf.com.pl
Ulubione
Kategorie

Szkoła LaOry (miękka)

książka

  • Wydawnictwo Prószyński i S-ka
  • Oprawa miękka
  • Ilość stron 304
  • GRATIS! Do każdego zamówienia zakładka mola książkowego!
  • Dostępność niedostępny

Szkoła LaOry - opis produktu:

LaOra, najstarsza z dawnych mieszkanek wyspy Nut, postanawia założyć szkołę artystyczną dla dziewcząt. Szklarka ma poważne obawy, czy powstanie szkoły nie przyczyni się do wskrzeszenia ducha okrutnych instruktorek, w końcu jednak zgadza się zostać nauczycielką malarstwa na szkle.
Od pierwszych chwil istnienia szkoła staje się bardzo popularna. Zapisują się do niej zarówno uczennice z odległych zakątków Północnego Kontynentu, jak i dziewczęta pochodzące z miejscowych arystokra - tycznych rodów, między innymi dość wybuchowa wnuczka Królowej Keweny i jej odwieczna rywalka, równie nieznośna wnuczka księżnej Morgenrose.

Fragment książki :

Milczenie się przedłużało. LaOra, najstarsza z artystek, które przed laty opuściły wyspę Nut, patrzyła wyczekująco na swoją rozmówczynię.
- I co o tym sądzisz, Theo? - spytała w końcu, wygładzając fałdy sztywnej od haftów sukni.
Thea Sedun, nazywana również Szklarką, nie odpowiedziała od razu. Zamyślona obracała w dłoniach srebrną łyżeczkę.
- Chyba nie mogę przyjąć twojej propozycji. - Podniosła głowę i popatrzyła w okolone zmarszczkami jasnoniebieskie oczy. Przez moment pomysł starej malarki wydał jej się ciekawy, a jego realizacja kusząca. Potem jednak napłynęły wspomnienia dzieciństwa spędzonego na Wyspie Sierot i wywołały dobrze znany ucisk w żołądku i skurcz gardła.
-Dlaczego? Myślę, że ta praca dałaby ci wiele radości. A może po prostu nie wypada, żebyś, będąc hrabiną, pracowała jako nauczycielka? - Na ustach LaOry zagościł kpiący uśmieszek.
- Dobrze wiesz, że to akurat nie ma dla mnie znaczenia! -Szklarka zaprzeczyła gorąco. - Chodzi raczej o... Dziwię się, że nie rozumiesz.
- Więc mi wyjaśnij. - LaOra oparła głowę na wyściełanym oparciu fotela.
-Najpierw wytłumacz, po co ci ta szkoła. Przecież masz świetnie prosperującą galerię. Pałacyk Pod Różą jest najpopularniejszym miejscem spotkań towarzyskich w Como. I właściwie na całym Północnym Kontynencie. Twoje dochody...- Nie chodzi mi o pieniądze - przerwała jej LaOra - tylko o piękno.
- O piękno?
- Posłuchaj, Theo, jestem już stara. Ty masz mniej lat, ale nas obie czeka kiedyś śmierć. A kiedy umrą wszystkie wychowanki Wyspy Sierot, kto będzie tworzył? Kto przekaże dalej naszą wiedzę i umiejętności?
- Jeżeli ktoś pragnie malować i ma zdolności, nie potrzebuje żadnej szkoły -stwierdziła z rozdrażnieniem Szklarka.
Ta rozmowa coraz bardziej wytrącała ją z równowagi. Dlaczego LaOra tak się upiera? Dlaczego nie poszuka sobie innej kandydatki na nauczycielkę? Tyle jest przecież dawnych wychowanek. Może one także mają wątpliwości?
- Rozmawiałaś z innymi? Zgodziły się? - spytała ostro.
LaOra westchnęła.
- Rozmawiałam...
- I?...
- Boją się. Tak samo jak ty, Theo.
Szklarka wstała z fotela i podeszła do okna. Jej wzrok zatrzymał się na kwiatowych klombach, a potem pobiegł dalej, w kierunku widniejących na horyzoncie wzgórz.
- Obawiają się ...ciągnęła LaOra - że szkoła artystyczna może w jakiś sposób wskrzesić ducha instruktorek. Że odbierze nam wszystkim wolność.
- Mówiły ci to?
- Och, nie tak dosłownie. - LaOra machnęła ręką. - Ale umiem czytać między wierszami. Myślałam jednak, że ty zareagujesz inaczej, ostatecznie... - urwała. Spuściła głowę i zaczęła w zamyśleniu wodzić palcem po zawiłych ornamentach wyhaftowanych na sukni.
-Co `ostatecznie`? -Szklarka znowu zajęła miejsce w fotelu naprzeciw swojego gościa.
-Nie chciałam wytaczać tego argumentu. - LaOra podniosła na nią wzrok. - Ale wtedy na wyspie Nut zostałaś wybrana. Dzięki tobie udało się pokonać instruktorki. Nie masz powodu się bać. Masz... moc.
- Och, przestań! - Szklarka się zirytowała. - Nie mam żadnej mocy! To Mori ją ma. Ja tylko... wtedy na wyspie to był moment. Po powrocie do domu wszystko zniknęło. Jestem zwykłą kobietą, której udało się umknąć przed koszmarami z dzieciństwa, a ty na nowo chcesz je rozbudzać. Tu chodzi nie tylko o instruktorki, ale także o całą atmosferę, jaka panowała na Wyspie Sierot. O samotność i zagubienie. O brak jakiejkolwiek bliskiej osoby. O poczucie, że bezustannie jest się kontrolowanym przez zimne oczy Anid Verdy. O świadomość, że do końca życia jest się naznaczonym...-przerwała, żeby nabrać powietrza.
- No właśnie. Tego wszystkiego nie będzie w naszej szkole. Pomyśl sobie o dziewczynkach, które marzą o tworzeniu pięknych rzeczy, o ozdabianiu swoich domów i nie wiedzą, jak się do tego zabrać. Pomyśl o tych, które urodziły się w biednych domach i czeka je los służącej albo pomywaczki, gdy tymczasem mogłyby malować obrazy, bo czują to w koniuszkach palców i w sercu. Pomyśl o zubo­żałych pannach z dobrych domów, które wydaje się za mąż dla pieniędzy, gdy tymczasem same mogłyby na siebie zarabiać i być niezależne.
Szklarka oparła głowę na dłoni.
- Nie umiem uczyć. Nie chcę stać się kimś takim jak Delena.
- No to bądź jak Ita - rzuciła z błyskiem w oku LaOra.
Ita -jedyna instruktorka, którą Szklarka wspominała z sympatią. Jedyna, która wydawała się darzyć swoje uczennice życzliwoś­cią, dodawała im odwagi i zachęcała do rozwijania większej spontaniczności.
- Ciekawa jestem, co by na to wszystko powiedziała Chamomilla -westchnęła Szklarka.
- Stwierdziła, że jeśli uda mi się ciebie przekonać, pozostałe też do nas dołączą.
- Rozmawiałaś z nią! - wykrzyknęła Szklarka.
LaOra z zadowoleniem skinęła głową.
-Chamomilla jest wcieleniem zdrowego rozsądku i nie żywi takich uprzedzeń jak wy wszystkie.
- Zrozum, LaOro...-Szklarka popatrzyła błagalnie. Jak jej to wytłumaczyć?
Starsza kobieta podniosła się ciężko.
- To ty spróbuj zrozumieć samą siebie, Theo. Jestem przekonana, że uczenie malarstwa na szkle sprawiłoby ci dużo radości i odpędziłoby stare lęki. Ale oczywiście nie będę cię zmuszać.
Wyszła, podpierając się laską. Szklarka odprowadziła ją na zewnątrz, gdzie czekał powóz z woźnicą.
-; Mam nadzieję, że się nie gniewasz - powiedziała półgłosem.
- Gniewać się? - LaOra machnęła niedbale ręką. - Z pewnością nie przyszło mi to do głowy. Może jestem trochę rozczarowana, to wszystko.

Rozdział 2.

Rozmowa z LaOrą nie dawała jej spokoju. Wciąż od nowa powtarzała w myślach argumenty przemawiające za odrzuceniem propozycji, ale jakiś uparty wewnętrzny głos drażnił ją swoim: A gdyby tak spróbować?
- Nie wiem, co robić! - jęknęła, patrząc w sufit.
- Chodzi o tę szkołę? - odezwał się leżący obok Scaber. - Myślałem, że już podjęłaś decyzję.
- Podjęłam, ale nie wiem, czy jest słuszna. Cały czas mnie to dręczy.
- To może po prostu spróbuj - powiedział spokojnie.
-Słucham? - Usiadła gwałtownie i spojrzała na jego majaczącą w mroku twarz.
- Spróbuj podjąć tę pracę. Jeśli nie będziesz zadowolona, to po prostu odejdziesz.
- Jak to! Nie mogę przecież zacząć, a potem wszystkiego rzucić. To byłoby nieodpowiedzialne!
- Porozmawiaj z LaOrą, czy zgodzi się na taką ewentualność.
- Naprawdę uważasz, że powinnam uczyć malarstwa?
- Mogłoby to być...ciekawe - odpowiedział, widząc oczami wyobraźni, jak ojciec dostaje szału na wieść, że jego synowa została nauczycielką. Czym prędzej odpędził tę wizję. - Jeżeli nie zaryzykujesz, to wciąż się będziesz nad tym zastanawiała.
Szklarka milczała przez długą chwilę.
- A ty byś chciał?
- Och, Theo... - Przyciągnął ją do siebie i przytulił. -Chciałbym, żebyś była szczęśliwa. Nie zauważyłaś, że twój niepokój wprawia w drżenie całe Versathis?
- Nie.
Może Scaber ma rację. Gdyby LaOra zgodziła się przyjąć ją na próbę... bez zobowiązań. Pomyślała o małych dziewczynkach zasiadających w pracowni i kładących pierwsze plamy koloru na szklanych płytkach. Wyobraziła sobie, jak wyjaśnia im zasady mieszania barw i zdradza tajniki korygowania błędów. Musiałaby wynająć mieszkanie w Como, bo przecież nie będzie mieszkać u Mori. Co prawda Mori jest teraz na Skyle… Ciekawe, jak zareagowałaby na pomysł LaOry.
Usiadła.
Powinnam obmyślić jakiś program nauczania. Gdzie są moje pierwsze szkicowniki? Czy w ogóle zabrałam je z wyspy? Chyba tak. Nie chciałam zostawiać tam nic osobistego, a szkoda było mi je niszczyć. Gdzie wobec tego są? Na strychu? Muszę sprawdzić.
Wstała z łóżka, narzuciła szal na ramiona i chwyciła lichtarzyk ze świecą.
- Dokąd idziesz? -zabrzmiał senny głos Scabera.
-Muszę poszukać swoich starych szkicowników.
- Teraz? O pierwszej w nocy?
Szklarka się zatrzymała. Gdyby zaczęła teraz buszować po strychu, postawiłaby na nogi połowę służby. Odstawiła świecę i wsunęła się z powrotem pod kołdrę. Jutro, zaraz po śniadaniu, rozpocznie poszukiwania.

Rozdział 3.

Mori usiadła tak, żeby bijące od okna światło padało na kartkę.
- List od narzeczonego? - zagadnęła przechodząca z tacą gorących bułeczek Moll Clifden.
-Od mamy - odpowiedziała Mori, nie podnosząc wzroku.
Schodząca z góry Beatrycze Vos-Saxett usłyszała ostatnie słowa i zbliżyła się zaciekawiona.
-Jakieś wieści z Como?... Albo z Brittle?
- Niezwykłe wieści! - Mori podniosła na nią błyszczące oczy. -LaOra zakłada szkołę artystyczną dla dziewcząt i mama zgodziła się tam uczyć malarstwa na szkle. Wyobrażasz sobie! Szkoda, że nie jestem teraz w Como! Chociaż nie wiem, czy przydałabym się im do czegokolwiek. Nie sądzę, żebym posiadała jakieś zdolności pedagogiczne. Z drugiej strony...-urwała, widząc, jak postać Beatrycze zaczynają otaczać błękitne pasma smutku. - Co się stało?
- Chciałabym tam być. Zawsze zazdrościłam córkom Chamomilli ich uzdolnień. Marzyłam, żeby nauczyć się malować. Taka szkoła... to coś dla mnie. Nie przeszkadzałoby mi nawet to, że prawdopodobnie byłabym jedyną dorosłą uczennicą wśród małych dziewczynek.
Do błękitu dołączyły liliowe smugi tęsknoty. Mori patrzyła ze współczuciem. Ponad pół roku temu księżniczka Vos-Saxett uciekła z domu i przybyła na Skyle. Mistrzowska gra na harfie zjednała jej uznanie mieszkańców Thriuin, a także pozwoliła zarabiać na utrzymanie. Wydawać by się mogło, że jest jej na wyspie coraz lepiej i że zechce tu zostać na zawsze. Tymczasem nie. Beatrycze tęskniła do czegoś innego. A przecież nie może wrócić. Jej matka Argreda Vos-Saxett natychmiast wydałaby ją za mąż za obrzydliwego księcia Ferbusa. Zresztą nawet i bez tego życie u boku księżnej nie należało do najprzyjemniejszych.
- Nie powinnam być taka zachłanna - odezwała się znów Beatrycze. -Mieszkam na pięknej wyspie i po raz pierwszy jestem wolna.
Oparła łokcie o szeroki drewniany parapet i patrzyła na zalaną słońcem ulicę.
- Zastanawiam się... - zaczęła Mori, marszcząc w zamyśleniu czoło -czy nie dałoby się ukryć cię gdzieś w Como. Moje mieszkanie na razie stoi puste. Zapisałabyś się do szkoły LaOry pod fałszywym nazwiskiem i...- Nie. Nie. Nie. W Como mieszka mnóstwo ludzi, którzy mnie znają i którzy dość często zachodzą do pałacyku Pod Różą. Miałabym się cały czas kryć?
Mori uśmiechnęła się przepraszająco.
- Ja tylko głośno myślałam.
Beatrycze pokręciła głową.
- Nie myśl. I tak jest mi lepiej niż kiedykolwiek. - Wciągnęła nosem unoszący się we wnętrzu gospody słodki zapach.- I nigdy nie zdarzyło mi się przez tak długi czas jeść tylu smacznych rzeczy.
- Jak to? Myślałam, że Vos-Saxettowie są karmieni samymi wykwintnymi potrawami.
Na twarzy Beatrycze pojawił się wyraz rozbawienia.
- Saxett Hall nie ma szczęścia do kucharzy.
- No to współczuję. - Mori upiła łyk lemoniady ze stojącego przed nią kubka i leniwie sięgnęła po bułeczkę z wiśniami.
Dzień był upalny i senny. Mimo otwartych na oścież okien powietrze stało nieruchomo i nie poruszał go najmniejszy nawet powiew. Liście rosnących w podokiennych skrzynkach pelargonii przywiędły od upału. Mori ziewnęła i spojrzała na wiszący nad barem rzeźbiony zegar z ciemnego drewna. Za pół godziny powinna iść do Królowej Rzeki na kolejną sesję tłumaczenia Dziejów Nandriell Złotowłosej na wygnaniu. Wcale nie miała na to ochoty.
Marzyła o zanurzeniu się w chłodnych falach morza i popływaniu w jakiejś osłoniętej zatoczce. Arta uszyła jej wygodny i cudownie dopasowany kostium kąpielowy. Oczywiście nie mogłaby się w nim pokazać, nie wzbudzając zgorszenia. Odsłaniał prawie całe nogi i przylegał do ciała jak skóra. Wkładała go tylko wtedy, gdy szła na sekretne kąpielisko, odkryte przez Artę podczas jednej z wypraw na klify. Nie powiedziały o nim nikomu, nawet Beatrycze. Mori wiele by dała, żeby móc się tam teraz znaleźć. Przytknęła kubek do rozgrzanego policzka.
- Dużo ci jeszcze zostało tego tłumaczenia? -spytała Beatrycze.
- Jakiś miesiąc pracy – westchnęła ciężko.
- A potem wracasz do Como?
-Tak.
-I zaczniesz się szykować do ślubu?
- Nie tak od razu. Dopiero kiedy Dark skończy studia.
-A Arta?
Mori wzruszyła ramionami.
- Nie mam pojęcia. Ostatni raz, kiedy się z nią widziałam, mówiła, że ojciec Mhora piętrzy przeszkody. Zdaje się, że jest równie zawzięty jak księżna Argreda.
- Rzeczywiście są do siebie podobni - przyznała Beatrycze. - Na szczęście Mhor jest oczkiem w głowie swojej matki. Ciotka Eleonora zrobi wszystko, żeby był szczęśliwy. -Smuga przygnębiającej szarości, która pojawiła się przy tych słowach, nie uszła uwagi Mori. Łatwiej jest uciec od rodzinnych problemów ciałem niż duchem, pomyślała. -Tu, na Skyle, wszystko jest znacznie prostsze - mówiła dalej Beatrycze. - Zobacz, od wydarzeń podczas Święta Zimy minęło zaledwie pół roku, a Tarben i Whelan są już po ślubie.
- Czekali na siebie sto lat - mruknęła Mori.
-Darmina i Fren też się pobrali.
- Całe szczęście. Była w nim od dawna zakochana, tylko on nie zwracał na nią uwagi.
- A Trotl Clifden uważał, że to ty zostaniesz żoną Frena -zaśmiała się Beatrycze.
-Uważaj, bo jeszcze i ciebie zacznie z kimś swatać.
- Próżny trud. Na razie dobrze mi samej. Nikt niczego ode mnie nie chce. Nawet nie masz pojęcia... - Beatrycze urwała i machnęła ręką. - A zresztą, nie chcę o tym opowiadać.
Mori znów zerknęła na zegar.
-Pora na mnie. -Wstała od stołu. - Do zobaczenia wieczorem.

Rozdział 4.

Marzenia o szkole artystycznej nie opuszczały Beatrycze przez cały dzień. Nawet teraz, kiedy jej palce przebiegały po strunach harfy, myśli biegły do Como, do legendarnego pałacyku Pod Różą, o którym tyle słyszała, a którego nigdy nie odwiedziła. Matka była przeciwna takim miejscom. Matka... ciekawe, co by powiedziała, widząc ją stojącą w grupie muzyków i przygrywającą do tańca w gospodzie? Byłaby z pewnością wstrząśnięta. Z listów, które przychodziły od Rodneya, wiedziała, że księżna nie ustaje w poszukiwaniach. Co się wydarzy, jeśli jej się powiedzie? Żeby o tym nie myśleć, Beatrycze skupiła uwagę na tancerzach.
Kiedy przybyła na wyspę, wieczorne tańce w gospodzie były miłą, odprężającą rozrywką, jakiej z radością oddawali się mieszkańcy Thriuin, a czasem także przyjezdni nocujący pod dachem Clifdenów. Teraz natomiast, za każdym prawie razem, wspólny taniec zamieniał się po pewnym czasie w ciąg indywidualnych popisów. Jasnowłose spadkobierczynie Nandriell odbijały sobie z nawiązką lata, kiedy nie wolno im było występować. Darmina przychodziła prawie co wieczór i tańczyła z zapamiętaniem, bezbłędnie wystukując najbardziej skomplikowane rytmy. Trudno było rozpoznać w tej promieniejącej wewnętrznym blaskiem tancerce dawną milczącą dziewczynę z warkoczem, spoglądającą tęsknie za wozem Frena Kolekcjonera.
Tańce przeciągały się często aż do rana, zwłaszcza w krótkie, letnie, upalne noce. Kiedy muzycy robili przerwę na odpoczynek, słychać było dochodzące z zewnątrz cykanie świerszczy. Beatrycze była już zmęczona, ale widziała, że tancerze mają jeszcze rezerwy energii. Rozmasowała palce. Drzwi gospody się uchyliły i do środka weszli Tarben i Whelan. Lock Briairn chwycił skrzypce i mrugnął porozumiewawczo do Beatrycze. Za chwilę odbędzie się prawdziwy pokaz. Whelan Colgen był mistrzem i kierownikiem męskiego zespołu tanecznego. Tarben, jego niedawno poślubiona małżonka, obdarzona zaś była talentem odziedziczonym po Nandriell -dawnej władczyni wyspy Skyle.
Zabrzmiały pierwsze takty Wichrów na wrzosowisku. Beatrycze skrzywiła się w myślach. Utwór był długi i wymagał od harfisty ogromnej wirtuozerii. Briairn wybrał go z pewnością ze względu na Colgenów. Ci jednak zasiedli za stołem i skinęli na jedną z bliźniaczek Clifdenów, żeby złożyć zamówienie. Wśród bywalców gospody dał się słyszeć szmer rozczarowania. Tarben skwitowała to lekkim uśmieszkiem i porozumiewawczo trąciła męża w ramię. Whelan odwzajemnił uśmiech. Briairn nie przerywał grania i wkrótce na środek sali zaczęły wychodzić co odważniejsze osoby.
Beatrycze poszukała wzrokiem Halienn Duain, nauczycielki tańca, która kiedyś była gwiazdą takich wieczorów. Siedziała teraz w kącie i z brodą wspartą na dłoni przypatrywała się tańczącym. Nadal prowadziła zespół, ale odkąd występować w nim mogła praktycznie każda dziewczyna z wyspy, trudno jej było zapanować nad pewnym chaosem. Niełatwo też przyszło zaakceptować fakt, że jasnowłose nowicjuszki często tańczyły lepiej niż dziewczęta, które latami ćwiczyły w zespole.
Rozglądając się po sali, Beatrycze zdała sobie sprawę, że podczas kilkumiesięcznego pobytu na wyspie poznała więcej ludzi niż w ciągu całego wcześniejszego życia. Bale i przyjęcia, w jakich uczestniczyła, mieszkając w Brittle, umożliwiały co prawda zawieranie licznych znajomości w kręgu arystokratów, co nie znaczyło jednak, że udało jej się kogokolwiek, poza nielicznymi wyjątkami, tak naprawdę poznać. Na Skyle było inaczej.
Mieszkając w gospodzie, wysłuchiwała długich historii wyspiarskich rodzin. Z wieloma mieszkańcami Thriuin zaznajomiła się osobiście, wiedziała, co ich martwi, a co cieszy, co lubią jeść (zazwyczaj wszystko, co ugotuje lub upiecze Moll Clifden), kto się z kim spotyka i tak dalej. A czy oni znali ją? Z pewnością nie mieli pojęcia, że jest zbiegłą z rodzinnego pałacu księżniczką Vos-Saxett. Dla nich była po prostu harfistką, która co wieczór grała do tańca...Właściwie jedyną, która to robiła. Na Skyle główną rolą harfiarzy było tworzenie i przechowywanie pieśni i legend. Instrument stanowił tło pieśniarza. Beatrycze złamała ten obyczaj podczas Święta Zimy, ale wtedy wiele tradycji i niepisanych praw zostało obalonych.
Tarben i Whelan podnieśli się od stołu i weszli między tańczące osoby. Natychmiast wytworzył się wokół nich pusty okrąg. Briairn mocniej pociągnął smyczkiem po strunach, a Helesont przyspieszył rytm uderzeń bębenka. Podkute buty Tarben odpowiedziały mu prędkim stukotem. Whelan odczekał dokładnie cztery sekundy i rozpoczął swoją sekwencję kroków, tak szybką, że jego stopy wydawały się rozmytą plamą.
Aż trudno uwierzyć, że każde z nich ma ponad sto trzydzieści lat. Postronny obserwator dałby im najwyżej czterdziestkę. Beatrycze przypatrywała się tańczącej parze. Nagle jej myśli znów wróciły do dzisiejszej rozmowy z Mori. Szkoła artystyczna! Aż do bólu zapragnęła tam być. Uczyć się wszystkich tajników malarstwa, tworzyć! Spotykać się bez przeszkód z córkami Chamomilli, uczestniczyć w ich piknikach! Nie mogła jednak wrócić. Matka z pewnością by się dowiedziała. Czy posunęłaby się do tego, żeby zabrać ją siłą do Saxett Hall? Musiałaby wysłać królewską policję, co równałoby się wywołaniu skandalu. A jedną z naczelnych zasad księżnej było unikanie sytuacji mogących rzucić cień na nazwisko Vos-Saxettów. Tak więc policja nie wchodzi w grę. A gdyby matka zjawiła się osobiście, to czy ona, Beatrycze, miałaby dość odwagi, żeby się jej przeciwstawić?
(...)
Mori, która pełni obowiązki opiekunki internatu, musi sobie poradzić z gromadą niesfornych dziewcząt. Jedna z nich, tajemnicza Enixa, niepokoi ją szczególnie. Kłopoty sprawia także nowa, nieznana nikomu nauczycielka kaligrafii. Z każdym dniem coraz wyraźniej widać, że nie przebierając w środkach, usiłuje zaszkodzić szkole. Chcąc rozwiązać problemy szkoły, Mori musi po raz kolejny zmierzyć się z niebezpieczeństwem.
Pełnokrwiste, mroczne fantasy o świecie skażonym przez demony.


Agnieszka Grzelak - jest autorką serii powieści o tematyce fantastycznej: "Herbata szczęścia" , "Córka Szklarki" i "Ścieżki Avenidów", a także popularnych bajek.

Książka Szkoła LaOry pochodzi z wydawnictwa Prószyński i S-ka. Autorem książki jest Agnieszka Grzelak. Należy do gatunków: fantastyka, fantasy. Książka Szkoła LaOry liczy 304 stron. Jej wymiary to 142x202. Oprawa jest miękka.
S
Szczegóły
  • Dział: Książki
  • Kategoria: fantastyka,  fantasy
  • Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
  • Oprawa: miękka
  • Okładka: miękka
  • Wymiary: 142x202
  • Ilość stron: 304
  • ISBN: 978-83-7839-042-8
  • Wprowadzono: 02.02.2012

Książkowe bestsellery z tych samych kategorii

-38% Bestseller Słońce w mroku
Słońce w mroku twarda 34,03 zł 54.89
Dodaj do koszyka
-39% Bestseller Krew i miód
Krew i miód Gołąb i wąż Tom 2 miękka 24,34 zł 39.90
Dodaj do koszyka
-29% Bestseller Później
Później miękka 30,46 zł 42.90
Dodaj do koszyka
-35% Bestseller Niewidzialne życie Addie LaRue
Niewidzialne życie Addie LaRue miękka 32,43 zł 49.90
Dodaj do koszyka
-34% Bestseller Wiedźmin Tom 1-9
Wiedźmin Tom 1-9 Komplet pakiet 280,63 zł 425.20
Dodaj do koszyka
-29% Bestseller Virion. Zamek

Agnieszka Grzelak - przeczytaj też

-25%
Niemożliwy manuskrypt twarda 29,85 zł 39.81
Dodaj do koszyka

Recenzje
image Nie wiesz, czy kupić? Sprawdź recenzje
Książka
Szkoła LaOry

4.6/5 ( 7 ocen )
  • 5
    5
  • 4
    1
  • 3
    1
  • 2
    0
  • 1
    0

Zaloguj się i napisz recenzję na min. 700 znaków. Akceptując regulamin bierzesz udział w cotygodniowym plebiscycie. Do wygrania kupon 50 PLN i 15 punktów klienta.

imię, nazwisko lub nick:
Twoja ocena:
Twoja recenzja:
Wprowadź tekst z obrazka:

W przypadku naruszenia Regulaminu Twój wpis zostanie usunięty.

brak oceny

Alannada

Alannada.Calime(at)gmail.com 22-03-2012 19:52

Przeczytałam pierwszą stronę Szkoły LaOry Agnieszki Grzelak i doznałam olśnienia. Otóż jedna z bohaterek powieści ma na omie Theo. Całe Tajemnice Skyle zastanawiałam się, skąd znam to imię i w końcu moja narowista pamięć podsunęła mi książkę sprzed roku. Imię Theo nosił wszakże słynny Theo Van Spee z powieści Toma Holta Ziemia, powietrze, ogień i... budyń. Uradowana tą informacją zabrałam się do lektury z nową werwą.
Od zdarzeń z Tajemnic Skyle minęło trochę czasu. Mori - a wraz z nią także Beatrycze - opuściła Skyle, aby wrócić na Kontynent Północny. Jedna ze starszych artystek, wychowanic strasznych instruktorek, LaOra, postanowiła założyć w Como szkołę, w której kobiety z Wyspy Sierot miały przekazywać nowym uczennicom swą wiedzę na temat malarstwa, projektowania strojów, gry na różnych instrumentach i całej masy innych sztuk związanych z tworzeniem piękna. Szkoła okazała się cieszyć dużym zainteresowaniem ze strony nie tylko arystokracji i koronowanych głów, ale także ludzi prostych czy kupców. Po przyszkolnych ogrodach zaś zaczął przemykać redaktor wielce poczytnej gazety, który słyszał plotki o tym, że Beatrycze mieszkała w internacie i uczę[...]a na zajęcia zamiast grzecznie i potulnie wrócić na łono rodziny, czyli do kochającej, troskliwej mamusi.
Kiedy już jesteśmy przy rodzinie książęcej... W Szkole LaOry Arta i Mhor, którym udało się w poprzednim tomie szczęśliwie zawrzeć narzeczeństwo pomimo - a może dzięki - sprzysiężonym przeciw nim żywiołom i wrednej rodzince Mhora. Niestety, dzięki rozterkom Arty wątek ich miłości trochę stracił na fajności, ale ogólnie nadal był całkiem ciekawy.
Wracając do głównego wątku książki, czyli szkoły artystycznej. Prócz konfliktów na tle kasowym - wśród uczennic znajdowały się nie tylko córki zamożnych mieszczan i szlachty, ale też proste dziewczyny - pani Grzelak zaserwowała czytelnikowi nieco psychologii umieszczając Mori (pamiętamy, że bohaterka ma wysokie statystyki i rozliczne skille) w jednej placówce edukacyjnej wraz z nauczycielką kaligrafii uwielbiającą instruktorki i aspirującą do stania się im podobną oraz uczennicą, która brak talentu rekompensuje przedziwnym entuzjazmem i potrafi pomóc ludziom w taki sposób, że ci nawet tego nie zauważają, zaś jej emocje mają przedziwne kolory (moja ulubiona postać tego tomu).
Dzięki lekturze Szkoły LaOry dowiedziałam się w końcu, dlaczego tak bardzo nie lubię kaligrafii.
Ciekawym motywem okazało się zapisywanie czegoś, co potem staje się prawdą niezależnie od tego, czy wie się, co się pisze.
Magia, która zawsze była obecna gdzieś na skraju pola wydarzeń, nie jest może w książkach Grzelak jakoś szczególnie ekspresyjna - więcej ma wspólnego z "magią umysłu", niż z fireballami. Nawet zmiana w płomień w czasie tańca miała podłoże duchowe - w końcu bohaterki, którym się to udało duchem przenosiły się do Corredo. Starej wyjadacze wychowanej na magii typu "kaboom!" trochę brakowało efektownych zaklęć, ale w końcu to powieść o delikatnych (choć niekoniecznie słabych). artystycznie uzdolnionych kobietach. Ciężko byłoby wymagać motywów rodem z Necronomiconu.
Jak zawsze zaczęłam cykl od końca (czyli od dwóch ostatnich tomów), lecz zapewne w najbliższym czasie uzupełnię braki jeśli znajdę poprzednie tomy w bibliotece. Wiem, że wiele osób jest oczarowanych nie tylko Szkołą LaOry, ale całym Blaskiem Corredo. Ja sama podchodzę do tych powieści z mniejszym entuzjazmem, ale nie uważam ich za jakoś szczególnie nieudane.
Ogólnie szkolne perypetie Mori, Szklarki i innych artystek były dość zabawną, w miarę zajmującą lekturą, taką w sam raz na wieczór lub kilka. Czytelnikom stroniącym od literatury typowo kobiecej odradzam, lecz jeśli ktoś lubi powieści obyczajowe czy romanse to będzie mógł ze Szkoły LaOry czerpać sporo przyjemności.

(http://luincaerherbata.blogspot.com/2012/03/119-szkoa-laory-agnieszka-grzelak.html)

Czy recenzja była pomocna?