Kobiety Afryki - Jadwiga Wojtczak-Jarosz - Książka | Gandalf.com.pl
Ulubione
Kategorie
przeczytaj fragment

Kobiety Afryki (miękka)

Obyczaje, tradycje, obrzędy, rytuały cz. II

książka

Kobiety Afryki, Obyczaje, tradycje, obrzędy, rytuały cz. II - opis produktu:

Druga część książki `Kobiety Afryki, obyczaje, tradycje, obrzędy, rytuały`, to zdecydowanie książka dla dorosłych. Autor nie szczędzi nam wrażeń i opisów drastycznych scen, nieznacznie tylko złagodzonych w dialogach dzięki empatii dyskutantów, znanych nam już z pierwszej części oraz stosowanych przez nich fachowych medycznych określeń.

Odwiedzając szpitale odkrywamy przed Czytelnikiem świat młodocianych prostytutek; ich młody wiek szokuje, chociaż jest tak charakterystyczny dla Afryki. W szpitalach większych ośrodków uniwersyteckich zauważyć można oznaki wielkiego postępu: są instytuty badawcze, pojawia się dobra aparatura do badań diagnostycznych i naukowych. Czytelnik może zaobserwować również pierwsze rozpoznawalne objawy AIDS w Afryce.

Książka Kobiety Afryki Obyczaje, tradycje, obrzędy, rytuały cz. II, pochodzi z wydawnictwa Psychoskok. Autorem książki jest Jadwiga Wojtczak-Jarosz. Należy do gatunków: biografie i wspomnienia, wspomnienia, literatura faktu i reportaż. Książka Kobiety Afryki liczy 254 stron. Jej wymiary to 140x210. Oprawa jest miękka. Publikacja dostępna jest również w formie elektronicznej.
S
Szczegóły

Książkowe bestsellery z tych samych kategorii

Recenzje
image Nie wiesz, czy kupić? Sprawdź recenzje
Książka
Kobiety Afryki, Obyczaje, tradycje, obrzędy, rytuały cz. II

4.7/5 ( 10 ocen )
  • 5
    9
  • 4
    0
  • 3
    0
  • 2
    1
  • 1
    0

Zaloguj się i napisz recenzję na min. 700 znaków. Akceptując regulamin bierzesz udział w cotygodniowym plebiscycie. Do wygrania kupon 50 PLN i 15 punktów klienta.

imię, nazwisko lub nick:
Twoja ocena:
Twoja recenzja:
Wprowadź tekst z obrazka:

W przypadku naruszenia Regulaminu Twój wpis zostanie usunięty.

brak oceny

Agnieszka Krizel

5-01-2018 08:00

stycznia 03, 2018
?Kobiety Afryki. Obyczaje, tradycje, obrzędy, rytuały. Cz. II? Jadwiga Wojtczak ? Jarosz. Jeśli myślisz, że kobiety mają w życiu lekko, to jesteś w dużym błędzie...




Wydawnictwo Psychoskok

Ilość stron: 255


Po lekturze pierwszej części, którą miałam przyjemność czytać prawie rok temu, mój apetyt czytelniczy rósł w oczekiwaniu na drugą część, bo nie ukrywam, że książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Afryka jest kontynentem specyficznym, mieszanką kultur, świadomości, gdzie przyroda w niektórych miejscach jest nieskażona ingerencją człowieka, a ludzie żyją w zamkniętych, hermetycznych społecznościach, kierując się przekazywanymi przez pokolenia obrzędami, tradycjami. My ? ludzie cywilizacji odkrywamy Afrykę z jej całym potencjałem, ogromnym bagażem, dziwiąc się jej innością, specyficznym klimatem, mentalnością. Afryka, to też ludzie ? mężczyźni, kobiety, dzieci. Różne jej oblicza pokazał mi już Marcin Kydryński w książce ?Biel?, a Jadwiga Wojtczak ? Jarosz, odkryła prawdziwe obrazy Afrykanek, zatrważające rytuały związane z życiem w danym plemieniu, często graniczące z absurdem i obojętnością, spowszednieniem mężczyzn na tego typu ekscesy, noszące znamiona cywilizacyjnego znęcania się.


W drugiej części Feliks przygląda się wszystkiemu co go otacza. Przede wszystkim, z poczucia danego słowa przyjacielowi obejmuje opiekę nad jedną z młodych dziewcząt, studentki, która na życie zarabia uprawiając prostytucję. Szokuje wyznanie dziewczyny. Akanke przyznaje, że większość młodziutkich dziewcząt, które są jeszcze praktycznie dziećmi, by utrzymać rodzinę, liczną rodzinę, składającą się nader z pokaźnej gromadki dzieci, zajmuje się prostytucją. Często są jako dzieci wydawane za mąż, gwałcone.

?? Ja się też z tym zdążyłem już spotkać. Potem dziecko wychowuje dziecko i dźwiga je na plecach, bo samo zbyt małe jeszcze, żeby w chuście na biodrach. Czy to wynik gwałtów na nieletnich, czy wydawania dziewczynek za mąż w tak młodym wieku??



To jeden ze sposób przetrwania w miejscach, w których ciężko zaopatrzyć się żywność, albo podstawowe środki. Kobiety afrykańskie ciężko pracują fizycznie: w polu, w domu, są w ciągłym ruchu, nie mają prawa zadawać zbędnych pytań, tylko dbać o męskie ego. Afrykanki to kobiety często oszpecane przez swoich mężczyzn, by nie kusiły innych, potencjalnych kandydatów kuszących ich do zdrady. To kobiety żyjące w ciężkich, niehumanitarnych warunkach sanitarnych. Kobiety silne, rodzą wiele dzieci narażając cię na choroby, a nawet śmierć.




Oczami Feliksa poznajemy różne światy kobiet oraz szpitalne warunki, które dla ludzi żyjących w krajach cywilizowanych wołają o pomstę do nieba, kobiety często rodzą w polu, zarażając niemowlęta tężcem. Akanke jest chora na serce, dużo rozmawia z Feliksem, a ten za wszelką cenę będzie chciał jej pomóc w konsultacjach lekarskich, sprowadzając jednego z najlepszych kardiochirurgów. Feliks męczony wszechobecnym prymitywizmem, złymi warunkami bytowymi, podejmie różnorodne próby, by zmienić mentalność miejscowych kursantów. Jednak ci drudzy nie będą wykazywać nawet cienia zainteresowania. Mężczyzna będzie miał trudne zadanie, dodatkowo przytłaczane kłopotami rodzinnymi i żony, która nieprędko sprowadzi się do Afryki.




Feliks oprowadza nas też po pięknych zakątkach Czarnego Lądu, rozpościerając krajobrazy pięknej przyrody, często dziewiczej, dzikiej, nieokiełznanej. To taki jeden z milszych aspektów jego zawodowej wyprawy życia. Niemniej, autorka pokazała nam Afrykę, jako kontynent pełen kontrastów, w którym przemoc, trudne warunki, brak dostępu do cywilizacji przeplatają się z ciężką pracą kobiet, które od najmłodszych lat przechodzą rytualne obrzezanie, są traktowane jak maszyny do zaspokajania potrzeb seksualnych mężczyzn, rodzenia dzieci, dbania o dom. To książka trudna, emocjonalna, która szokuje, porusza, a co wrażliwszych zniesmacza. To przykry i niezrozumiały dla nas obraz i temat, którego ciężko poruszać, a co dopiero się w nim zagłębiać.




Polecam!


Kilka słów o autorce:

Jadwiga Wojtczak - Jarosz jako lekarka przez wiele lat prowadziła program Uratować Życie (Save a life), ukierunkowany na leczenie dzieci z ubogich środowisk o polskich korzeniach z obszaru Kresów Wschodnich, a także z dalszych okolic ? Charkowa na Ukrainie, Obwodu Kaliningradzkiego wraz z przybyłą tam polską ludnością z Kazachstanu, i potomków polskich zesłańców na Podkaukaziu (z Gorącej Syberii) lub Polaków zbiegłych z Syberii.
Docierając tam do dużych domów dziecka z pomocą medyczną oraz do niczyich dzieci ulicy miała okazję przyjrzeć się kulisom ich życia. Obok typowo lekarskich obserwacji zapisywała rozmowy z dziećmi i wydarzenia, które tym spotkaniom towarzyszyły. Notatki, jakie sporządzała na żywo, stały się zasadniczą treścią tej książki, której opublikowanie jest ważnym przyczynkiem dla pokazania dramatycznego i okrutnego losu porzuconych dzieci.

Czy recenzja była pomocna?