rozwiń
rozwiń
zwiń
zwiń
wpisz minimum 3 znaki
Czarnobylska modlitwa. Kronika przyszłości
ocena: 5, głosów: 1
 
powiększenie

Fragmenty

przeczytaj fragment książki
Czarnobylska modlitwa. Kronika przyszłości

Samotny głos ludzki

Nie wiem, o czym tu opowiedzieć… O śmierci czy o miłości? A może to jest to samo… No więc o czym?
Niedawno się pobraliśmy. Po ulicach chodziliśmy, trzymając się za ręce, nawet kiedy szliśmy do sklepu. Zawsze we dwoje. Mówiłam mu: „Kocham cię”. Tylko jeszcze nie wiedziałam, jak bardzo go kocham… Nie miałam pojęcia… Mieszkaliśmy w hotelu jednostki straży, w której służył. Na pierwszym piętrze. Poza nami mieszkały tam trzy młode rodziny. Jedna kuchnia na wszystkich, a niżej, na parterze, stały samochody. Czerwone wozy strażackie. To była jego praca. Zawsze wiedziałam, gdzie jest, co się z nim dzieje. W środku nocy słyszę jakiś hałas. Krzyki. Wyjrzałam przez okno. Mąż mnie zobaczył: „Zamknij lufcik i idź spać. Pali się w elektrowni. Wrócę niedługo”.
Samego wybuchu nie widziałam. Tylko płomień. Wszystko się jakby świeciło… Całe niebo… Wysokie płomienie. Kopeć. Straszliwy żar. A męża ciągle nie ma i nie ma. Dym był z sadzą, bo palił się bitum – dach elektrowni był zalany bitumem. Mąż potem wspominał, że chodzili tam jak po smole. Tłumili ogień, a on się rozpełzał. Podnosił. Strącali kopniakami gorący grafit…
Pojechali bez brezentowych skafandrów, tak jak stali – w samych koszulach. Nikt ich nie uprzedził, wezwano ich do zwykłego pożaru…
Czwarta… Piąta… Szósta… O szóstej mieliśmy jechać na wieś do jego rodziców. Sadzić kartofle. Z miasta Prypeć do Spieriżja,gdzie mieszkali teściowie, jest czterdzieści kilometrów. Sieworka… To były jego ulubione zajęcia… Matka często wspominała, jak nie chcieli z ojcem puścić go do miasta, specjalnie nawet zbudowali nowy dom. Potem poszedł do wojska, służył w Moskwie w wojskach pożarniczych, a kiedy wrócił, to tylko do straży! Nic innego nie uznawał. (Milczenie)
Czasem zdaje mi się, że słyszę jego głos… Prawdziwy… Nawet zdjęcia na mnie tak nie działają jak głos. Ale on mnie nigdy nie wzywa. Nawet we śnie… To ja go przywołuję…
Siódma… O siódmej powiedzieli mi, że mąż jest w szpitalu. Pobiegłam, ale wokół szpitala stał już kordon milicji, nikogo nie przepuszczali. Podjeżdżały tylko karetki pogotowia. Milicjanci wołali: „Nie zbliżać się, karetki przekraczają dopuszczalną normę!”.
Zbiegły się wszystkie kobiety, których mężowie przebywali tego dnia w elektrowni. Rzuciłam się, chcąc odnaleźć znajomą, która tam w szpitalu była lekarką. Złapałam ją za fartuch, kiedy wychodziła z karetki. „Wpuść mnie!”. „Nie mogę! Niedobrze z nim. Z nimi wszystkimi nie jest dobrze”. Ale ja nadal trzymam ją za fartuch. „Tylko popatrzę”. „Dobrze – mówi – biegniemy. Na kwadrans, najwyżej dwadzieścia minut”. Zobaczyłam go… Był obrzmiały, spuchnięty… Oczu prawie nie było widać… „Trzeba mleka. Dużo mleka! – powiedziała ta lekarka. – Żeby wypili przynajmniej po trzy litry”. „Ale on nie pije mleka”. „To teraz wypije”. Wielu lekarzy i wiele pielęgniarek, a zwłaszcza salowych w tym szpitalu po jakimś czasie zacznie chorować. Poumierają. Ale wtedy tego nikt jeszcze nie mógł wiedzieć…
O dziesiątej rano zmarł operator Szaszenok… Ten umarł pierwszy… Pierwszego dnia… Dowiedzieliśmy się, że pod gruzami został drugi, Walera Chodemczuk. Nie wyciągnęli go stamtąd. Zabetonowali. Nie wiedzieliśmy wtedy, że po nich będą następni.
Pytam: „Wasieńka, co robić?”. „Wyjedź stąd. Wyjedź! Ty masz rodzić”. Bo wtedy byłam w ciąży. Ale jak miałam go zostawić? Prosi: „Wyjeżdżaj! Ratuj dziecko!”. „Najpierw muszę przynieść ci mleka, a potem zobaczymy”.
Przybiega moja przyjaciółka Tania Kibienok… Jej mąż leżał na tej samej sali. Z nią jej ojciec, samochodem. Wsiadamy i jedziemy po mleko do najbliższej wsi, jakieś trzy kilometry za miastem… Kupujemy dużo trzylitrowych baniek z mlekiem… Sześć, żeby starczyło dla wszystkich… Ale oni po mleku strasznie wymiotowali… Cały czas tracili przytomność, musiano im robić kroplówki. Lekarze z jakiegoś powodu twierdzili, że to zatrucie gazami, nikt nie mówił o promieniowaniu. A miasto zapełniło się sprzętem wojskowym, pozamykano wszystkie drogi. Wszędzie było wojsko. Przestały jeździć pociągi podmiejskie, dalekobieżne.
Ulice myto jakimś białym proszkiem… Denerwowałam się: jak ja jutro dostanę się na wieś, żeby mu kupić mleka prosto od krowy? Nikt nie mówił o promieniowaniu… Tylko wojskowi chodzili w maskach ochronnych… Ludzie wynosili chleb ze sklepów, otwarte torebki z cukierkami. Ciastka leżały na straganach…Zwyczajne życie… Tyle że… Myli ulice tym proszkiem…
Wieczorem nie wpuścili mnie do szpitala… Dookoła – morze ludzi… Stałam na wprost jego okna, a on podszedł i coś do mnie krzyczał. Tak rozpaczliwie! W tłumie ktoś usłyszał: „W nocy zabiorą ich do Moskwy”. Żony zbiły się w jedną grupę. „Puśćcie nas do naszych mężów! Nie macie prawa!” Biłyśmy ich, drapały. Żołnierze (kordon był już podwójny) nas odpychali. Wtedy wyszedł lekarz i potwierdził, że nasi mężowie polecą samolotem do Moskwy, a my musimy przynieść im ubrania – bo te, w których gasili elektrownię, spłonęły. Autobusy już nie kursowały, więc ruszyłyśmy pędem przez miasto. Przybiegłyśmy z torbami, ale samolot już odleciał. Specjalnie nas oszukali… żebyśmy nie krzyczały, nie płakały…
Noc… Po jednej stronie ulicy autobusy, setki autobusów (szykowano już miasto do ewakuacji), a po drugiej – setki wozów strażackich. Posprowadzali je skąd się dało. Cała ulica była w białej pianie… A my po niej chodzimy… Przeklinamy i płaczemy…
W radiu ogłoszono, że miasto może zostać ewakuowane na trzy do pięciu dni, że mamy zabrać ze sobą dresy i ciepłe rzeczy, bo będziemy mieszkać w lesie. W namiotach. Ludzie już się zaczęli cieszyć: „Pojedziemy na wycieczkę! Tam będziemy świętować Pierwszy Maja”. Niezwyczajnie. Szykowali na drogę szaszłyki, kupowali wino. Brali ze sobą gitary, magnetofony.
Ulubione święta, majowe! Płakały tylko te kobiety, których mężowie ucierpieli.
Nie pamiętam drogi… Jakbym się ocknęła, kiedy zobaczyłam jego matkę: „Mamo, Wasia jest w Moskwie! Zabrali go specjalnym samolotem!”. Mimo wszystko skończyliśmy sadzić na działce kartofle i kapustę, ale po tygodniu wieś została ewakuowana. Kto to wtedy wiedział? Kto mógł przewidzieć? Pod wieczór zaczęłam wymiotować. A byłam w szóstym miesiącu ciąży. Tak źle się czułam… W nocy śniło mi się, że Wasia mnie wzywa. Kiedy żył, wołał do mnie we śnie „Lusia! Lusieńka!”.
A kiedy umarł, nie zawołał ani razu. Ani razu… (Płacze). Wstaję rano z tą myślą, żeby pojechać do Moskwy, sama… „Dokąd w takim stanie?” – lamentuje matka. Wyprawiła ze mną ojca. „Niech cię dowiezie”. Ojciec wyjął z książeczki pieniądze, wszystkie, jakie mieli.
Drogi nie pamiętam… Znowu wyleciało mi to z pamięci… W Moskwie spytaliśmy pierwszego napotkanego milicjanta, w którym szpitalu leżą strażacy z Czarnobyla. A on nam powiedział… Nawet się zdziwiłam, bo nas straszyli, że to ściśle tajne, tajemnica państwowa.
Szpital numer sześć – stacja metra Szczukińska… Do tego szpitala (specjalny radiologiczny) nie wolno było wejść bez przepustki. Dałam pieniądze strażniczce, a ona wtedy mówi: „Idź”. Powiedziała, które piętro. Znowu kogoś musiałam prosić, błagać… No i w końcu siedzę w gabinecie ordynatorki oddziału radioterapii – Angieliny Wasiljewny Guśkowej. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, jak się nazywa, nic nie byłam w stanie zapamiętać.
Wiedziałam tylko, że muszę go zobaczyć… Odnaleźć… Od razu mnie spytała: „Kochana! Moja kochana… Dzieci masz?”. Jakże się przyznać? I już rozumiem, że muszę ukryć ciążę. Bo mnie do niego nie wpuszczą! Dobrze, że jestem szczupła, nic nie było widać. „Mam” – odpowiadam. „Ile?” Myślę: „Muszę powiedzieć, że dwoje, bo jak jedno, to też mnie nie puści”.
„Chłopca i dziewczynkę”. „Skoro dwójkę, to już rodzić nie będziesz. A teraz posłuchaj: centralny układ nerwowy jest całkowicie porażony, szpik całkowicie porażony…”
„No nic – myślę – będzie troszkę nerwowy”.
„Teraz słuchaj dalej: jak tylko zapłaczesz, od razu cię wyrzucę. Ściskać się i całować nie wolno. Nie podchodź blisko. Daję ci pół godziny”.
Ale ja wiedziałam, że już stąd nie odejdę. Jeśli odejdę, to razem z nim. Przysięgłam sobie!
Wchodzę… A tam chorzy siedzą na łóżku, grają w karty i śmieją się. „Wasia!” – wołają do niego. On się odwraca. „O, chłopaki, przepadłem! Nawet tu mnie znalazła!”
Śmieszny taki, piżamę miał numer czterdzieści osiem, a powinien mieć pięćdziesiąt dwa. Rękawy za krótkie, spodnie też. Ale opuchlizna z twarzy już zeszła… Dawano im jakiś roztwór…
„A gdzieś ty tak nagle przepadł?” – pytam. A on chce mnie objąć.
„Siedź, siedź – powstrzymuje go lekarz. – Nie ma co tu się obściskiwać”.
Jakoś to obróciliśmy w żart. I wtedy już wszyscy się zbiegli, z innych sal też. Wszyscy od nas. Z Prypeci. Przywieźli ich tu przecież samolotem, aż dwadzieścioro ośmioro. „No, co tam? Co tam u nas w mieście?” Odpowiadam, że zaczęła się ewakuacja, całe miasto wywożą na trzy, a może na pięć dni. Chłopaki nic nie mówią, a były też dwie kobiety, jedna z nich dyżurowała na portierni w dniu katastrofy, i ta właśnie zaczęła płakać: „Boże! Tam są moje dzieci. Co z nimi?”.
Chciałam pobyć z nim we dwójkę, no, niechby nawet minutę. Chłopaki to poczuły i każdy wymyślił jakiś powód, żeby wyjść na korytarz. Wtedy go uściskałam i pocałowałam. Odsunął się.
„Nie siadaj obok mnie. Weź krzesło”. „E tam, głupstwa wszystko. – Machnęłam ręką. – A widziałeś wybuch? Co tam się stało? Przecież wy pierwsi tam trafiliście…” „To najprawdopodobniej był sabotaż. Ktoś specjalnie to zrobił. Wszyscy chłopcy tak uważają”.
Tak się wtedy mówiło. Tak się myślało.
Następnego dnia, leżeli już pojedynczo, każdy w osobnym pokoju. Kategorycznie zabroniono im wychodzić na korytarz i kontaktować się ze sobą. Zaczęli stukać przez ścianę: kropka, kreska, kropka kreska… kropka… Lekarze tłumaczyli to w ten sposób, że każdy organizm inaczej reaguje na dawkę promieniowania, i co wytrzyma jeden, to dla drugiego może być zbyt wiele. Tam, gdzie leżeli, nawet ściany były napromieniowane tak, że kresek brakło. Pokój po lewej, pokój po prawej i piętro niżej… Stamtąd usunięto wszystkich, nie było żadnego chorego. Nikogo nad nimi i nikogo pod nimi ...
(...)

odsłuchaj fragment książki

Czarnobylska modlitwa. Kronika przyszłości (twarda)

książka

Wydawnictwo: Czarne

Oprawa: twarda

Ilość stron: 282

Wysyłamy w: 24h - 48h + czas dostawy

Ze względu na problemy w dostawie do Punktów Ruchu oraz Paczkomatów, te kanały dostawy są obecnie nieaktywne.

Nasza cena: 32,79

Cena detaliczna: 56,53

U nas taniej o 42%

dodaj do przechowalni dodaj do listy życzeń Dodaj do koszyka
Powrót GRATIS! Do każdego zamówienia zakładka mola książkowego!
  • Opis

  • Szczegółowe informacje

  • Recenzje (1)

  • Inne wydania

Czarnobylska modlitwa. Kronika przyszłości - opis produktu:

"26 kwietnia 1986 o godzinie pierwszej minut dwadzieścia trzy i pięćdziesiąt osiem sekund seria wybuchów obróciła w ruinę reaktor i czwarty blok energetyczny elektrowni atomowej w położonym niedaleko granicy białoruskiej Czarnobylu. Katastrofa czarnobylska była najpotężniejszą z katastrof technologicznych XX wieku."
Dwadzieścia lat później Swietłana Aleksijewicz wróciła do Czarnobyla. Rozmawiała z ludźmi, dla których ten dzień był końcem świata, którzy żyć nie powinni, ale przeżyli i żyją, bo żyć trzeba. A oni opowiedzieli jej o tym, co wydarzyło się wtedy, i o tym, co jest tam dziś. O ponad dwóch milionach Białorusinów, których zapomniano przesiedlić poza strefę skażoną, o dzieciach bez włosów, o zwierzętach o smutnych oczach, które zamieszkały w porzuconych domach, o dziwnych stworach, które pojawiły się w rzekach i lasach. I o tym, że mimo wszystko ludzie chcą być szczęśliwi.
Podobnie jak w książce o radzieckich żołnierkach wybitna białoruska dziennikarka stawia nas wobec bezlitosnej prawdy. To książka o apokalipsie, która nastąpiła pewnej kwietniowej nocy tuż za naszą wschodnią granicą.

Przekład z języka rosyjskiego: Jerzy Czech

LITERACKA NAGRODA NOBLA 2015

Czarnobylska modlitwa. Kronika przyszłości - wybrana recenzja:

marcelka05 3/06/2012
recenzja dotyczy produktu: Książki

recenzja nagrodzona 5.00pkt

Książka znana także pod tytułem ,,Krzyk Czarnobyla", pod którym to rozeszła się niczym świeże bułeczki. Jej nakłady zostały całkowicie wyczerpane, a ceny na portalach aukcyjnych i w antykwariatach sięgają rzędu 100 zł i więcej. Jest to swoisty zbiór wspomnień świadków katastrofy czarnobylskiej... (czytaj dalej)

Czarnobylska modlitwa. Kronika przyszłości - szczegółowe informacje:

Dział: Książki

Promocje: nagrody literackie, Nagroda Nobla, Nobel 2015
Kategoria: literatura faktu i reportaż

Wydawnictwo: Czarne
Oprawa:twarda
Okładka:twarda
Wymiary:133x215
Ilość stron:282
ISBN:978-83-7536-371-5
Wprowadzono: 08.05.2012
i zgarniaj nagrody napisz recenzję

Czarnobylska modlitwa. Kronika przyszłości - recenzje klientów

3/06/2012
recenzja dotyczy produktu: Książka

recenzja nagrodzona 5.00pkt

Książka znana także pod tytułem ,,Krzyk Czarnobyla", pod którym to rozeszła się niczym świeże bułeczki. Jej nakłady zostały całkowicie wyczerpane, a ceny na portalach aukcyjnych i w antykwariatach sięgają rzędu 100 zł i więcej. Jest to swoisty zbiór wspomnień świadków katastrofy czarnobylskiej z kwietnia 1986 roku. Bohaterowie opowiadają nie tylko o tym, co działo się z ich zdrowiem, a także zdrowiem ich najbliższych tuż po katastrofie - możemy też przeczytać relację z pożaru reaktora. Jedna z bohaterek wręcz owy pożar określa mianem pięknej śmierci. Ma tu oczywiście na myśli sam widok pożaru, gdyż ofiary umierające na skutek choroby popromiennej odchodziły z tego świata w straszliwych cierpieniach. Nie brakuje tu także poruszających za serce relacji matek, których dzieci zmarły tuż po porodzie lub w krótkim okresie swego życia na skutek napromieniowania. Czytelnik także znaleźć tu może relację pochodzącą od fachowców - inżynierów atomistów i radiologów. Przeraża także podejście zwykłych ludzi do środowiska po katastrofie - beztroskie, z przekonaniem, że nic im się nie stanie. Częściowo wynikające z ich własnej niewiedzy, a po części z niedoinformowania przez ówczesne władze. Książka jest prawdziwym rarytasem dla czytelników zainteresowanych katastrofą czarnobylską i jej następstwami. Ale jest w stanie zainteresować także każdego innego czytelnika. Gorąco polecam.

Książkowe bestsellery z tych samych kategorii

Jak zawsze

Z. Miłoszewski

książka

27,92 zł taniej -30%

Gwiazdka z nieba

K. Michalak

książka

25,76 zł taniej -30%

Magiczne Drzewo. Opowieść IX. Berło

A. Maleszka

książka

25,76 zł taniej -30%

Labirynt duchów Tom 4

C. Zafon

książka

34,99 zł taniej -36%

Swietłana Aleksijewicz - przeczytaj też

CYNKOWI CHŁOPCY

S. Aleksijewicz

książka

27,85 zł taniej -20%

Czarnobylska modlitwa. Kronika ...

S. Aleksijewicz

książka

27,85 zł taniej -20%

Wojna nie ma w sobie nic z kobiety

S. Aleksijewicz

książka

24,16 zł taniej -19%

Wojna nie ma w sobie nic z kobiety

S. Aleksijewicz

książka

25,07 zł taniej -37%

Zobacz również

Atlas osobliwości

J. Foer

D. Thura...

książka

59,10 zł taniej -25%

Muzeum

P. Machcewicz

książka

27,62 zł taniej -25%

Żagiel na przełęczy Opowieść o innej ...

S. De

książka

32,10 zł taniej -25%

Ciekawe pomysły Gandalfa

książka

14.87 zł

taniej -0%

Kronika Warszawy 2(156)2017

Półrocznik "Kronika Warszawy" - varsavianistyczny przegląd społeczno-kulturalny, koncentruje się na historii najnowszej stolicy oraz inicjatywach popularyzujących jej XX-wieczne dziedzictwo. W tym numerze przeczytamy m.in. o twórcy warszawskich wodociągów i kanalizacji Williamie H. Lindleyu, warszawskim cykliście Józefie Hełczyńskim, udziale...

książka

29.60 zł

taniej -15%

Kronika dobrej zmiany

Jeszcze w listopadzie ukaże się zbiór najwyższej próby felietonów politycznych Romana Giertycha. Autor śmieszy i straszy ukazując istotę przemian zachodzących w życiu społeczno-politycznym w Polsce. KRONIKA DOBREJ ZMIANY to przenikliwy, czasem gorzki, a czasem sarkastyczny raport z ostatnich dwóch lat rządów PiS. Roman Giertych przez ostatnie dwa...

książka

67.25 zł

taniej -25%

Kronika zamordowanego świata Żydzi w Krakowie w...

Kronika życia społeczności żydowskiej w Krakowie w latach 1939-1945. Pamiętniki, dzienniki, wspomnienia, zapisane rozmowy po latach, prasa, dokumenty, archiwalne fotografie i... nasza pamięć - to wszystko, co pozostało ze świata, który zamordowano. `Fotografię wykorzystaną na okładce książki zrobił kpt. Otto Kluge z 986 Batalionu...

ebook

35.35 zł

taniej -20%

Świat przyszłości - mobi, epub Jak następna ...

Czołowy ekspert w dziedzinie innowacji, Alec Ross, wyjaśnia, co czeka świat: jakie nowości i przeszkody pojawią się w ciągu najbliższych dziesięciu lat i jak się wśród nich poruszać. W książce Świat przyszłości Alec Ross pokazuje, jakie zmiany zajdą w najbliższych dziesięciu latach, i zwraca uwagę na najlepsze szanse na postęp, wyjaśniając przy tym,...

ebook

41.40 zł

taniej -20%

Kronika zamordowanego świata - mobi, epub Żydzi ...

Kronika życia społeczności żydowskiej w Krakowie w latach 1939-1945. Pamiętniki, dzienniki, wspomnienia, zapisane rozmowy po latach, prasa, dokumenty, archiwalne fotografie i... nasza pamięć - to wszystko, co pozostało ze świata, który zamordowano. "Fotografię wykorzystaną na okładce książki zrobił kpt. Otto Kluge z 986 Batalionu...

gry / zabawki

20.10 zł

taniej -0%

Clementoni MAXI Miles z przyszłości

Wielkość obrazka po ułożeniu: 68 x 48 cm. Clementoni to firma o ponad czterdziestoletniej historii. Marka, która jest symbolem kreatywności, pasji oraz przywiązania do jakości. Idealnie pasujące do siebie elementy i najwyższa jakość puzzli Clementoni pomagają rozwijać zdolności manualne i zmysł obserwacji. Clementoni gwarantuje wysokie walory...

Brak list życzeń:

Utwórz

zamówienie tradycyjne
Brak produktów w koszyku
Brak produktów w koszyku

37.20

10.90

9.96

11.99

9.98

5.94

3.59

17.99

9.98

Łączna wartość zamówienia: 0 zł0 zł
Dostawa i płatność › Płatność ›
rozwiń
Wpisz numer
Swojego zamówienia (xxxxxx/rrrr)
Sprawdź

Powiadom kiedy produkt będzie dostępny

Wpisz swój adres e-mail: