Księgarnia Internetowa Gandalf

Ojcowie Założyciele, którzy postanowili zbudować stolicę, początkowo nazwali ją "Rzym". Przepływającą przez nią rzekę ochrzcili "Tybr", a klasyczne panteony i świątynie, które wznieśli, ozdobili posągami bogów i bogiń: Apolla, Minerwy, Wenus, Heliosa, Wulkana i Jowisza. W centrum, podobnie jak w wielu innych wielkich miastach ery klasycznej, wznieśli pomnik na cześć starożytnych - egipski obelisk. Większy od znajdującego się w Kairze lub Aleksandrii, miał prawie sto siedemdziesiąt metrów wysokości, ponad trzydzieści pięter. Był dowodem wdzięczności i czci dla na wpół boskiego założyciela, od którego stolica wzięła nową nazwę.
Waszyngton.
Kilka wieków później, mimo obowiązującej w Ameryce zasady oddzielenia Kościoła od państwa, utrzymywana z publicznych środków Rotunda dosłownie lśniła od starożytnych symboli religijnych. W sali znajdowało się ponad dwanaście wizerunków różnych bóstw - więcej niż w rzymskim Panteonie.
Oczywiście w 609 roku Panteon został zamieniony w chrześcijańską świątynię, czego nie można powiedzieć o Kapitolu. Świadectwa jego prawdziwych dziejów nadal były wyraźnie widoczne.
- Być może słyszała pani - zaczął Langdon - że Rotunda została wzniesiona jako wyraz hołdu dla jednej z głównych mistycznych świątyń Rzymu, świątyni Westy.
- Tej od westalek? - Sato miała najwyraźniej wątpliwości, czy rzymskie dziewice strzegące domowego ogniska są w jakikikolwiek sposób związane z amerykańskim Kapitolem.
- Rzymska świątynia Westy została zbudowana na planie okręgu i miała otwór w posadzce, w którym płonął ogień pilnowany przez westalki dziewice - wyjaśnił Langdon.
Sato wzruszyła ramionami.
- Nasza Rotunda też wznosi się na planie okręgu, lecz nie widzę otworu w posadzce.
- To prawda, już go nie ma, lecz przez wiele lat znajdował się pośrodku sali. Dokładnie tam, gdzie zostawiono dłoń Petera. - Langdon wskazał to miejsce. - Do dziś widać ślady po balustradzie chroniącej przed upadkiem.
- Co?! - wykrzyknęła Sato, przyglądając się marmurowej posadzce. - Nigdy o tym nie słyszałam.
- Wygląda na to, że ma pan rację. - Anderson wskazał krąg żelaznych nitów umieszczonych tam, gdzie kiedyś znajdowały się poprzeczki barierki. - Zauważyłem je wcześniej, ale nie miałem pojęcia, do czego służyły.
Nie ty jeden - pomyślał Langdon, wyobrażając sobie tysiące ludzi, w tym sławnych prawodawców, przechodzących codziennie przez środek Rotundy i nieprzeczuwających, że kiedyś runęliby w dół, do krypty Kapitolu, która znajduje się pod posadzką.
- Otwór został w końcu zamurowany - opowiadał Langdon - lecz przez jakiś czas goście odwiedzający Rotundę mogli rzucić okiem na ogień, który płonął poniżej.
Sato odwróciła się do niego.
- Ogień? W amerykańskim Kapitolu?
- Właściwie była to duża pochodnia, wieczny ogień palący się w krypcie tuż pod nami. Płomień miał być widoczny przez otwór w podłodze, co czyniło tę salę współczesną świątynią Westy. Gmach miał nawet własną "westalkę"... pracownika zatrudnionego przez rząd federalny, którego nazywano Strażnikiem Krypty. Dzięki niemu ogień płonął nieprzerwanie przez pięćdziesiąt lat, dopóki polityka, religia i szkody spowodowane przez dym nie doprowadziły do rezygnacji z tego pomysłu.
Anderson i Sato spojrzeli na niego zdumieni.
- Obecnie jedynym wspomnieniem ognia, który płonął kiedyś w tej sali, jest czteroramienna gwiazda w formie kompasu, wstawiona w posadzkę krypty piętro niżej. Symbol wiecznego blasku Ameryki, który opromieniał cztery krańce Nowego Świata.
- Sugeruje pan, profesorze, że człowiek, który zostawił dłoń Petera o tym wiedział? - spytała Sato.
- Tak. Sądzę, że wie znacznie więcej. Ta sala jest pełna symboli wyrażających wiarę w tajemną starożytną mądrość.
- Wiedza tajemna - westchnęła Sato z nutką sarkazmu. - Wiedza dająca ludziom boską władzę?
- Tak.
- Nie pasuje mi to do chrześcijańskich korzeni tego kraju.
- A jednak to prawda. Przemiana człowieka w bóstwo określana jest mianem "apoteozy". Chociaż może pani o tym nie wie, motyw przemiany człowieka w boga jest głównym elementem symboliki Rotundy.
- Apoteoza? - Ąnderson odwrócił się, jakby coś sobie przypomniał.
- Tak. - Anderson tutaj pracuje. Powinien wiedzieć. - „Apoteoza" znaczy dosłownie „boska przemiana", przemiana człowieka w boga. Słowo to powstało z połączenia dwóch starożytnych greckich słów: apo, „stać się" i theos, „bóg".
Anderson nie krył zdumienia.
- Apoteoza oznacza „stanie się bogiem"? Nie wiedziałem.
- Czyżbym coś przeoczyła? - wtrąciła się Sato.
- Proszę pani, największe malowidło znajdujące się w tym gmachu to „Apoteoza Waszyngtona”. Fresk przedstawia przemianę Jerzego Waszyngtona w boską istotę.
Sato spojrzała na niego niepewnie.
- Nigdy czegoś takiego nie widziałam.
- Jestem pewny, że pani widziała. - Mówiąc to, Langdon uniósł palec wskazujący. - Apoteoza Waszyngtona znajduje nad pani głową.