Wiatrem szeptane

Taka jestem i taka jest moja poezja, proza oraz fotografia, tak mnie postrzegają inni.
To o czym piszę i to co fotografuję jest dokładnym odbiciem mojego wnętrza. Może takie zdanie jest frazesem i powie tak o swojej twórczości każdy artysta, jednak ja staram się nie przekazywać mrocznych zakamarków swojego ego, a dzielić się tym co dobre i piękne. Kocham przyrodę i ludzi, w których także znajduję to co jest pozytywne i budujące.

W swoich wierszach nie piszę o ludzkich wadach, czy niedoskonałościach; staram się uwypuklać piękne emocje, uczucia i ideały. Podobnie w twórczości dla dzieci - nie straszę, nie moralizuję zbytnio, a delikatnie staram się naprowadzić młodego czytelnika na to co jest w życiu ważne, dobre i piękne. Piszę o przyjaźni, miłości, wzajemnej pomocy.

Często zdarza mi się pisać o sobie, o własnych przeżyciach. Jednak są to tylko moje osobiste doświadczenia i przemyślenia adresowane przeważnie do jednej osoby, najczęściej przyjaciela.

W swojej twórczości, jak i w życiu jestem delikatna i tą delikatnością w stosunku do życia, świata i człowieczeństwa dzielę się z czytelnikami.
(Hanna Krugiełka)

Całując kwiaty, przyjaźniąc się z psami i
wstając z ptakami, rozmawiając z gwiazdami -
Dotykam nieba i trwam w zachwycie:
takie moje życie!

Wymarznięta i wytęskniona
Pragnę się spalić
W Twoich ramionach.
W ciszy, o zmroku wyglądam Twych oczu.
Proszę, przyzywam Twojego kroku.

Czekam i moknę o piątej nad ranem,
Ale to chyba nie Twój przystanek.