Jest rok 1936, Simone Sauvelle po śmierci męża zostaje praktycznie bez środków do życia. Dzięki pomocy sąsiada udaje jej się dostać pracę jako ochmistrzyni normandzkiej rezydencji Lazarusa Janna, wynalazcy i właściciela fabryki zabawek. Pani Sauvelle wraz z dziećmi: 14-letnią Irene i młodszym Dorianem wyjeżdża do Normandii. Podczas pierwszej wizyty u gospodarza rodzina Sauvelle zostaje oprowadzone po części domu pełnego przedziwnych mechanicznych zabawek. Dowiaduje się również o dziwnej chorobie żony Lazarusa. Po pewnym czasie Irene zaprzyjaźnia się z Hannah, kucharką wynalazcy, dzięki której poznaje Ismaela. Kiedy Hannah zostaje odnaleziona martwa, Irene i Ismael postanawiają zgłębić tajemnicę jej śmierci. Aby tego dokonać, będą musieli rozwiązać szereg zagadek związanych z Lazarusem i jego żoną
Tłum. Katarzyna Okrasko, Carlos Marrodán Casas
Carlos Ruiz Zafón urodził się w Barcelonie w 1964 roku. Jest miłośnikiem powieści dziewiętnastowiecznej, a za swych mistrzów uznaje Fiodora Dostojewskiego, Lwa Tołstoja, Charlesa Dickensa.
W szkole nie tylko zaczął pisać pierwsze opowiadania, ale nawet wydał je w założonym wespół z przyjaciółmi wydawnictwie. Przedsięwzięcie to zostało jednak dość szybko ukrócone przez władze szkolne. Po maturze podjął studia dziennikarskie. Po ich ukończeniu zajął się reklamą. Został dyrektorem kreatywnym w znanej agencji Lorente.
W roku 1993 opublikował swoją pierwszą powieść Książę Mgły, która zdobyła Nagrodę Edebé. Po tym sukcesie postanowił opuścić Barcelonę, by przenieść się do Los Angeles i poświęcić pracy jako scenarzysta filmowy. W Los Angeles stworzył swe kolejne powieści: Pałac Północy, Światła września i Marinę, w której po raz pierwszy umiejscawia akcję swej powieści w Barcelonie.
W roku 2001 jego powieść Cień wiatru zostaje finalistką w konkursie wydawnictwa Planeta `Premio Fernando Lara de Novela`. Carlos Ruiz Zafón jest laureatem wielu międzynarodowych nagród.
To książka z rodzaju tych, które się czyta "oszczędnie" - to znaczy powoli, by na jak najdłużej starczyła. Nie wiadomo kiedy trafi się kolejna taka smakowita powieść. Lepiej więc delektować się nią pomału, starannie i z uwagą smakować każde zdanie. U Zafona klimat wiecznie ten sam i bardzo dobrze. Jak zawsze ciarki chodzą po plecach, a przecież przed nami papier i druk. A jednak. Baśnie dla dorosłych - tak bym określiła gatunek, którego mistrzem jest właśnie Zafon. Gdyby dla takiego gatunku stanął w bibliotece oddzielny regał świeciłby pustkami, bo tego rodzaju twórczości jest mało. Za mało. Być może to dodatkowo tłumaczy ogromny sukces hiszpańskiego pisarza. Wychwala się go pod niebiosa za bogactwo języka, kwieciste porównania i dygresje. Ale mistrz baśni dla dorosłych potrafi coś znacznie więcej - nastrój, który tworzy ogarnia i wypełnia odbiorcę. Złowieszczy wiatr wiejący na kartach powieści zdaje się powodować przeciąg i w mieszkaniu czytelnika. W podobny sposób zdają się docierać do niego zapachy i dźwięki spomiędzy kart powieści. Tym razem omiotą nas światła latarni morskiej, która wzbija się ponad wzburzone fale morza i tajemniczej, mrocznej historii
