Raz, Dwa, Trzy. SkąDokąd

Po kilku latach milczenia zespół Raz, Dwa, Trzy zarejestrował nowe autorskie piosenki. Jak dotąd w twórczości grupy ważne były pewne idee poboczne, które ukierunkowywały jej działania, oraz w przeszłości stanowiły o brzmieniu całości nagrywanych piosenek. Jedną z takich idei jest poszukiwanie. Ono jawi się momentami jako ważniejsze od efektu końcowego, którego słuchacze skłonni są oczekiwać. Przez lata postępując autonomicznie w stosunku do oficjalnego nurtu rozrywki, do oczekiwań i do zapotrzebowań Zespół pisał piosenki, które wynikają z potrzeby znalezienia się pomiędzy hałasem muzycznym, a tym co jako wykonawcy chcieliby usłyszeć i zagrać. Dlatego nowe utwory nie epatują mocnym, wygenerowanym przez studyjną maszynerię brzmieniem. Jako zwolennicy naturalności sięgnęli w dużej mierze po instrumenty akustyczne, a użyte partie elektryczne harmonijnie współgrają z całością. Zależało im, aby poskromić nabyte przez zgoła dwadzieścia lat pracy ambicje i doświadczenie. Po to, aby sobą nie zastępować muzyki i słów. Żeby muzyce pozwolić grać, a słowom znaczyć. Po to, by oddać nastrój poszukiwania, by zaangażować serce i wyobraźnię, a nie tylko zmysł słuchu, poczucie rytmu, czy sformatowany czas odbioru, który skłonniśmy poświęcać na wysłuchanie piosenki trwającej nie dłużej niż przysłowiowe trzy minuty i trzydzieści sekund. Nowak jako autor słow zwrócił uwagę na tematy, które w obrębie piosenki popularnej są, jeśli nie pomijane, to z pewnością rzadko poruszane. Tymi wyróżnionymi są: problem braku nadziei oraz akceptacji śmierci jako zjawiska nieodłącznego od naszych narodzin. Lęku, który degraduje naszą świadomość i poczucie wartości. Lęku zniewalającego nas od wewnątrz i lęku, który ma przyczynę w zjawiskach zewnętrznych. Lęku niepokojącego serce.Przyjacielem muzyki zespołu i producentem płyty jest towarzyszący grupie od przeszło dziesięciu lat Marcin Pospieszalski. Realizacją płyty zajął się, tak jak w przypadku Trudno nie wierzyć w nic Rafał Paczkowski. Jego pomoc, przenikliwość i doświadczenie są nie do przecenienia. Wirtuozerią gry na instrumentach perkusyjnych piosenki wzbogacił, grający już wcześniej z grupą Tomas Celis Sanchez.