Księgarnia Internetowa Gandalf

Justyna Gul justa21(at)poczta.fm 2 październik 2008

recenzja nagrodzona 2.00pkt

Siedlisko nad Rozlewiskiem Ten, kto czytał „Dom nad rozlewiskiem” z przyjemnością wróci do tego zakątka, gdzie świergot ptaków jest najpiękniejsza muzyką, a aromat ziół pobudza wilczy apetyt. Ten zaś, kto trzyma jako pierwszą „Powroty nad rozlewiskiem” Małgorzaty Kalicińskiej musi wiedzieć, że śmiało może zacząć lekturę od tej części. Tak właściwie to właśnie „Powroty...” otwierają całą historię, stanowią początek tej swoistej sagi Czarownic. Czarownic rozumianych jako kobiety obdarzone odwagą by stawiać czołu przeszkodom, akceptujące swoje ciało i siebie oraz mające ciepłe serce. Empatia, refleksje nad życiem, ale też i ciężka praca- oto klimat książki. Dodatkowo jesteśmy za sprawą Baśki świadkami zawirowań historycznych od wojennych historii począwszy, poprzez wydarzenia w stoczni, czasy Gomułki i Gierka. Razem z Baśką popełniamy błędy i cierpimy, kiedy rozstaje się ona z kolejnymi mężczyznami. Jesteśmy świadkami jej macierzyńskiej porażki, czujemy się zawiedzeni kiedy po raz kolejny wdaje się w romans z nieodpowiednim mężczyzną. W rytmie rewelacyjnych piosenek lat 60 i 70 szalejemy na parkiecie, a w kuchni oddajemy kulinarnym szaleństwom. To właśnie głównie wokół kuchni toczy się życie nad Rozlewiskiem urozmaicane kolejnymi spotkaniami, rozstaniami- czasami tymi bolesnymi bo na zawsze. Cała książka przesiąknięta jest zapachem domowego ciasta i ciepłej zupy, przywodzący na myśl czasy dzieciństwa i bezpiecznych ramion matki. W trakcie lektury cofamy się we wspomnieniach do lat młodości i... już nie chcemy wracać. Kalicińska boleśnie obnaża fałsz jakim otaczamy się w codziennym życiu jednocześnie przeciwstawiając mu pierwotne prawdy i instynkty. „Powroty nad Rozlewiskiem” są synonimem domowego ogniska a my czytając mamy chęć podtrzymać ten ogień jak najdłużej.

Ciekawe porównanie roxana 30 styczeń 2011

Druga część "rozlewisk" bardzo mi się podobała. Mało który autor opowiada dziś o tym jak wyglądał świat w dwudziestym wieku w obawie przed popełnieniem powieści historycznej. "Powroty ..." niezwykle zgrabnie tego uniknęły. Są w nich uniwersalne wartości. Szczęśliwe dzieciństwo, serdeczni ludzie, wiejskie klimaty, dom na Mazurach jako symbol powrotów. Ludzie wyjeżdżają, zmieniają się, wracają. Małgorzata Kalicińska wzruszająco opisuje lata 60-te i 70-te. Niełatwo jest dziś pisać o tamtych czasach. Byłabym niesprawiedliwa, gdybym nie wspomniała o Piotrze Kołodziejczaku, który również akcje powieści "Wschody do nieba" umiejscowił w tamtej epoce, ale dla odmiany w mieście. Po przeczytaniu obu książek wychodzi ciekawe porównanie.