Księgarnia Internetowa Gandalf

Trzeba jednoznacznie stwierdzić, że gtównym powodem uczestnictwa w rejsie do portów Morza Śródziemnego była nasza działalność artystyczna. Dokładniej powiedzmy tak: my sami myśleliśmy trochę o wycieczce - bo zapowiadała się niesłychanie atrakcyjnie - natomiast organizator wycieczki, czyli przedsiębiorstwo "Sports-Tourist", myślał o nas jako o tych, którzy mają rozbawić rzesze turystów polskich płynących "Batorym".
Mieliśmy już za sobą pewien kontakt z estradą, uznaliśmy więc, że zadanie nie jest karkołomne: po prostu okrasimy tę piękną wycieczkę paroma występami, które będą się skrzyły humorem, nie zapomnimy konkursach i innych atrakcjach. Mogą nas Państwo podejrzewać o samochwalstwo i pewność siebie, ale mieliśmy już za sobą także i rejsy "Batorym". Były to tak zwane krótkie rejsy wycieczkowe: statek wypływał do Zatoki Gdańskiej, żeby stanąć na kotwicy na pełnym morzu, i tu odbywał bal barbórkowy czy też andrzejkowy, który my prowadziliśmy, zbierając przy okazji mnóstwo miłych słów szczerej sympatii widowni.
Przyszła publiczność była dla nas niesłychanie uprzejma: żądała autografów, zapraszała do barów i od pierwszego dnia sygnalizowała, nie może się doczekać naszych słynnych występów. Ze zdziwieniem wspominaliśmy słowa Janusza Rewińskiego, który rozbawiał wycieczkowiczów w pierwszej części rejsu. Schodząc ze statku, przestrzegał, że może być różnie i nie same brawa nas czekają, Oczywiście zaraz na początku podróży próbowaliśmy poznać współtowarzyszy, zorientować się, jaką to publiczność zgotował nam los. Wydawało się, że mamy do czynienia z żądną turystycznych wrażeń grupą ludzi, którzy chcą poszerzyć swoje horyzonty, poznać piękne miejsca, może skorzystać ze znajomości języków obcych. Korygowała nam się ta wersja stopniowo, ponieważ zorientowaliśmy się, że większa część pasażerów ma bardziej merkantylne cele, ale cóż - nic co ludzkie nie jest nam obce. Fenicjanie byli przecież narodem, który zapisał się w historii, i to, że ktoś ma ochotę przy okazji zwiedzania pięknych miejsc jeszcze przeprowadzić jakiś obrót towarowy, nie budziło naszego obrzydzenia. Jedno można było powiedzieć o pasażerach na pewno: lubili uciechy życia doczesnego. Przybierało to czasem formy - nazwijmy to - dość drastyczne. Pewien pan zamknął się od razu po wejściu na pokład w kabinie z czymś, co się popularnie nazywa uchem - jest to duża, chyba ponadtrzylitrowa, butelka whisky. W efekcie, po otwarciu drzwi specjalnym kluczem znaleziono go w stanie nieprzytomności i został przeniesiony do szpitala na statku, gdzie kroplówką ratowano mu życie. Dalszą część wycieczki odbywał, stojąc na pokładzie spacerowym, blady, osłabiony i wpatrzony w dal. Mimo dość łagodnych śródziemnomorskich warunków klimatycznych wstrząsał nim dreszcz, a w oku miał dziwną pustkę. Zbliżyliśmy się kiedyś do niego, popatrzył na nas i zapytał, jakie mamy wrażenia z rejsu. Powiedzieliśmy, że bardzo wiele rzeczy nas tu frapuje i na przykład mamy pewne spostrzeżenia z Izmiru.
- Jak to, Turcja już była? - zapytał. - Przecież miałem kupić dziecku kożuszek w Turcji!

Było trochę takich pasażerów. Inną liczącą się grupę stanowiły pary, które wiedziały, po co płyną. Były to pary mieszane.
Byliśmy także przygotowani kostiumowo do naszych występów. Wojciech Mann nie lubi występować w strojach uroczystych, ale wie, że o pewnej porze czasem musi - toteż był wyposażony w smoking, jedyny z magazynu na Woronicza, który na niego pasował. Smoking wypożyczono na umowę zlecenie, czyli za pieniądze - żadnego oszustwa ani żadnej prywaty - podobnie jak koszulę o bardzo dużym numerze kołnierzyka. Komplet ten uzupełniały jego prywatne spodnie - wprawdzie dżinsowe, ale czarne Rifle. Następuje dementi Wojciecha Manna: - Przepraszam, nigdy rifli nie nosiłem. To były levisy. I przeprosiny Krzysztofa Materny: - Tak, przepraszam, czarne levisy. Zatarła mi się w pamięci metka.
I jeszcze bolesna refleksja Wojciecha Manna: - Z pewnym bólem zaprasowywałem kanty na levisach.
Kostiumu dopełniały lakierki pożyczone Wojtkowi przez oficera rozrywkowego na "Batorym" z zaznaczeniem, żeby w nich nie tańczył, ponieważ podeszwy są dziurawe - człowiek ten, ku naszemu niezrozumieniu, szczerze nie znosił pasażerów, a przecież miał obowiązek ich hołubić. Obrazu dopełniała absurdalna granatowa mucha na białej gumce, nieco rozciągniętej i zapinanej na guziczek.
Krzysztof Materna miał garnitur kupiony na bazarze w Rembertowie. Wystąpił w tym ubraniu kiedyś na festiwalu w Sopocie. Krzysztof Materna niesłusznie trochę się go wstydził. Materiał był jakby niebieskawomorski, leciutko posrebrzany. Krawiec sprytnie ściął za długie nogawki i aż żal było wyrzucać taki nadmiar materiału, więc fachowiec zrobił z niego muszkę. Ten komplecik dawał Krzysztofowi poczucie nieskazitelnej jednolitości z pewnym odcieniem zagraniczności, mimo że Krzysztof pochodził z Sosnowca.

Widok sali, do której wkroczyliśmy w eleganckich ubraniach, rozwiał niepokój i podtrzymał nasze świetne samopoczucie: sala była nabita po brzegi, Iudzie dosłownie się przelewali, a oficerowie mówili, że takiej frekwencji nie widzieli. Zaczęliśmy zachęcać do tańca, prezentując najlepsze nagrania światowe. Wybór nagrań mieliśmy ogromny. Na kasetach zgromadziliśmy paręset tytułów najlepszych orkiestr rozrywkowych na świecie największych przebojów. Ludzie uprzejmie wysłuchali pierwszych nagrań, po czym parę osób wyszło się przejść, mówiąc:
`Zawołajcie nas, jak się zacznie kabaret!`
Przystąpiliśmy do realizacji pierwszego konkursu. Mówię o realizacji, ponieważ byt to nasz sztandarowy, sprawdzony konkurs. Zauważyliśmy, że sala robi się zdecydowanie pustsza. Postanowiliśmy zmienić precyzyjnie wcześniej ustaloną kolejność przeplatania utworów szybszych i wolnych, starszych i nowych, tak żeby po prostu przyłomotać i dosięgnąć maestrią dyskoteki; zatrzymać tych ludzi. Po mniej więcej czterdziestu minutach na sali zostały cztery osoby: pewien mecenas z małżonką i dwóch naszych przyjaciół. Następnego dnia słyszeliśmy wyłącznie: "No, spodziewaliśmy się czegoś lepszego" i "Postarajcie się lepiej następnym razem". Pasażerowie podzielili się na dwie grupy: jedna nam współczuła, że nie przywieźliśmy kabaretu, druga nas omijała i - naszym zdaniem - chciała oddać autografy, które rozdawaliśmy dwa dni wcześniej. Było nam przykro, czuliśmy się jak na katordze, a kontrakt przewidywał jeszcze cztery czy nawet pięć takich występów. Ponieważ jednak jesteśmy dość dzielni, powiedzieliśmy sobie: trudno, wprawdzie nie udał nam się nasz pierwszy występ samodziellny, ale w zanadrzu mamy grupę artystów i razem z nimi stworzymy program kabaretowy. W Polsce przywykło się nazywać kabaretem występ pisenkarki, tancerza i orkiestry przeplatany żartobliwą konferansjerką i odbywający się w nocnym lokalu trzeciorzędnego hotelu. Zaczęliśmy montować składankę według tego wzoru, choć artystów mieliśmy pierwszorzędnych.