Niech to nie będzie sen

18 maja 2009

Monika monikaredlinska@interia.eu

Po rozwodzie z Ewą, teraz już żoną tępego acz operatywnego Barana, po śmierci brata i rodziców świat Adama Nowaka rozsypał się. W poszukiwaniu samotności Adam remontuje stary dom letniskowy rodziców, coraz częściej wracając myślami do przeszłości.Niech to nie będzie sen - to zaklęcie, jakie powtarzała jego matka w szczęśliwych czasach. I rzeczywiście Adam Nowak zaklina rzeczywistość - griluje z duchami zmarłych rodziców,żyjąc wspomnieniami z czasów, kiedy rodzina była jeszcze szczęśliwa, a on zbyt zajęty by to zauważyć.Niech to nie będzie sen - powtarza sobie, w wyobraźni siedząc na werandzie z ojcem i bratem. Tymczasem dla mnie, dla czytelnika, Adam Nowak staje się coraz bardziej rzeczywisty, a jego historia fascynuje mnie, chociaż niewiele w niej akcji. Może sprawia to poetycki język powieści, pełen metafor, ale trzymający się ziemi, wyrazisty, czasem nawet wulgarny, jak mowa prostych ludzi.A może chodzi o to,że powrót Adama Nowaka do domu rodziców musi mieć jakiś sens. I szukam tego sensu do ostatnich stron powieści, bo chcę, żeby jego historia miała szczęśliwe zakończenie, bo - tak, bo go polubiłam.Ta książka jest napisana w niezwykły, pełen poezji sposób a mnie osobiście Daniel Oija oczarował jeszcze czymś więcej - bogactwem kwiatów.Kocimiętki, biały krwawnik i hortensje, różowopurpurowa macierzanka- tak pisze ktoś, kto nie patrzy na kwiaty obojętnie.