MĘŻCZYŹNI, KTÓRZY NIENAWIDZĄ KOBIET

17 listopada 2008

Izabela Piątkowska inoutstudio@neostrada.pl

Nareszcie w Polsce! Cała Europa oszalała już na punkcie tej książki! Książkę czytałam po francusku i chętnie przeczytam ją drugi raz po polsku. Książka jest niesamowita - moim zdaniem jest to połączenie z jednej strony "Milczenia owiec", kryminałów Agathy Christie, czy Henninga Mankella z "Powiększeniem" Antonioniego z drugiej. Klimat powieści jest niesamowity a zagadka zawarta w powieści jest nie mniej emocjonująca niż tajemniczość przewijającą się przez serial "Z archiwum X" czy "Miasteczko Twin Peaks". Różnica polega jedynie na tym, że u Stiega Larssona jest to zagadka jak najbardziej prawdopodobna. Polecam każdemu, kto lubi czytać - książka ma podobno aż 640 stron - ale uwierzcie mi: będziecie potrzebowali na jej przeczytanie nie więcej niż dwóch dni!!! Na drugi tom przyjdzie niestety poczekać aż do kwietnia 2008, kiedy podobno ukaże się drugi tom.

02 stycznia 2009

Etykietka

I jak tu się doczekać kolejnego tomu? Nie wiem. 640 stron faktycznie czyta się w dwa dni i tak mając ciągle wrażenie, że idzie za wolno, bo przecież gdzieś tam na końcu kryje się rozwiązanie zagadki. Dziennikarz dostaje od podstarzałego własciciela pewnego koncernu dziwne zlecenie - ma jeszcze raz przekopać się przez olbrzymią dokumentację na temat morderstwa sprzed lat. Staruszek wierzy, że komuś nowemu i niezaangażowanemu w sprawę uda się znaleźć coś, czego inni nie widzieli przez lata. Mikael podejmuje się zadania bez przekonania. Zaszywa się w małym domku na północy Szwecji i stara odtworzyć ostatni dzień z życia zamordowanej Harriet. Wkrótce w poszukiwaniach prawdy o zaczyna mu pomagać Lisbeth, genialna resercherka. Choć żadne w to nie wierzyło, faktycznie znajdują w pożółkłych papierach coś, co inni przeoczyli. Na terenie Szwecji od lat zdaje się działać seryjny morderca.

Recenzja nagrodzona (2pkt)

25 czerwca 2009

sebo092 sebo092@interia.eu

Czas na wstawienie się na lotnisku i wejście do samolotu, który odlatuje do Szwecji. Taką podróż zapewnia Nam, czytelnikom właśnie ta książka. Autor ukazuje nam świat przedstawiony pełnym mroku, mgły i szarości panującej w małym miasteczku gdzieś w środku Szwecji. Nie da się tego nie zauważyć, pisarz znakomicie wnika do naszej wyobraźni i ukazuje jakże zimne i przerażające fakty, zdarzenia, miejsca. Największym zaskoczeniem dla mnie było przedstawianie bohaterów przez Larssona. Kiedy dołączamy do wyprawy wraz z Mikaelem Blomkvistem poznajemy całą rodzinę Vangerów, która składa się z kilkudziesięciu członków. I jak tu zapamiętać ich wszystkich i najważniejsze wątki z nimi związane? Przecież bez tego nie dalibyśmy sobie rady pojąć niektórych części fabuły. A jednak. Stieg Larsson wypracował swój swoisty styl, który składa się między innymi na niesamowity, jego własny sposób ukazywania postaci i natychmiastowe zapamiętywanie ich przez nas, mimo, że jest ich więcej, a niżeli trzech.Kolejnym plusem jest objętość książki, co poniekąd dziwi jak na ten gatunek literatury. Obszerność zapewnia czytelnikowi dłuższe obcowanie z książką i samo przeżywanie jej akcji. Nawet zwykłe, nic niewzbudzające opisy danych osób nie nudzą, a zachęcają do dalszego czytania.Nie jest to prosty, nieskomplikowany kryminał. Do samego końca nie jesteśmy w stanie wskazać, kto jest tym złym, pozostają nam jedynie spekulacje. Kolejną nowością u Larssona, w przeciwieństwie do większości powieści kryminalnych, jest dalszy bieg akcji po zawiązaniu punktu kulminacyjnego. Autor ukazuje końcowe losy bohaterów i delikatnie wprowadza, choć bardziej zaprasza do kolejnego tomu, co sprawia, że nie możemy dać sobie spokój, musimy biec do najbliższej księgarni, biblioteki, czy chociażby zalogować się na Gandalfie i zakupić kolejny tom trylogii.Autor jak najbardziej zasługuje na gromkie brawa i pochwały, jest on przykładem indywidualisty, który samodzielnie i starannie wypracował swój własny kunszt, zupełnie wyróżniający go z otoczenia.

Recenzja nagrodzona (2pkt)

29 marca 2010

ozzy200 kuba.czerny@gmail.com

Po pierwszych 100 stronach myślałam: jaki do cholery bestseller?! Drzewo genealogiczne Vangerów po prostu mnie dobiło. Oczyma wyobraźni widziałam już Blomkvista przepytującego na kartach tej książki kolejnych 60 osób... Nuda i nudyści. Ale... Postanowiłam dać tej książce szansę. "Kilka milionów fanów nie mogło się mylić" - rzekł był onegdaj lider znanego w latach 80-tych zespołu muzycznego. Co prawda on się mylił - ale fani twórczości Larssona na szczęście nie. Denerwowało mnie jednak np., że wątek Blomkvista i Salander nie splata się wcześniej (choć wiedziałam z opisu, że będą razem prowadzili śledztwo). Gdzieś po setnej stronie dałam się uwieść. I to tak skutecznie, że nie spałam pół nocy czytając, a gdyby nie fakt, że musiałam następnego dnia do pracy, czytałabym dalej. Kolejne pół tej samej nocy główkowałam próbując samodzielnie rozwikłać zagadkę. Częściowo udało mi się. Ktoś powie: skoro tak, to książka jest przewidywalna. Nie jest. A poza tym autor prowadzi nas przez nią tak, że naprawdę trudno zamknąć ją nie doczytawszy ostatniej strony. Reasumując: bardzo polecam. Pokochałam Salander miłością czystą (szczególnie za zemstę na kuratorze nr 2-ale nie tylko). Teraz żałuję, że kazałam sobie tak długo czekać na przyjemność płynącą z lektury tej książki