Księgarnia Internetowa Gandalf

Klara spodziewała się, że pogrzeb ojca będzie cichy i skromny. W zasadzie taki był. Córka, gromadka przyjaciół, kilkoro kolegów, którym udało się urwać z pracy. I niespodzianka: tłumy ludzi, które pojawiły się nie wiadomo skąd. Ani Bogusia, ani Kazio, ani bracia nie znali nikogo. Jackowi niewyraźnie przypominały się niektóre twarze. Znaczy, pacjenci przyszli pożegnać pana doktora. Znaczy, pan doktor był w porządku. Proste wnioskowanie.
Przyszli, zostawili kwiaty i poszli. Bo cóż można było zrobić innego?
Żadna oficjalna stypa nie była przewidziana. Klara podziękowała wszystkim, zabrała ojca i babcię - w Polsce babcia życzyła sobie być znowu Hanią, co Vincenta wprawiło w niemały kłopot - i cała trójka pojechała poznawać okolice. Okolice jak gdyby specjalnie się wystroiły na przybycie gości z Francji: dzień był świetlisty, niebo błękitne z kilkoma dyżurnymi chmurkami, zieleń na górach i łąkach soczysta. Zaledwie zdążyli wyjechać z Podgórzyna, sosnowieckie jezioro zrobiło swoje i grzecznie odbiło łańcuch Karkonoszy, wzbudzając tym okrzyki zachwytu babci i pomrukiwanie Vincenta. Co do trasy, Klara została dokładnie poinstruowana przez braci, którzy bardzo się zaangażowali i też chcieli jechać, ale zostali delikatnie zniechęceni przez taktowną Bogusię, czującą, że ma to być ważna wycieczka rodzinna. Zaraz za jeziorem skręciła w prawo i pojechała górą, przez Sosnówkę i Karpacz, zjechała do Kowar piękną drogą biegnącą wzdłuż Czarnego i Kowarskiego Grzbietu, znów wspięła się na przełęcz i obrała kierunek na Kamienną Górę. Nakarmiwszy babcię i tatę Wicka u Leszka (okrzyki zachwytu i aprobatywne pomruki), zawiozła ich, jak łatwo się domyślić, do Krzeszowa (okrzyki, pomruki, oba kościoły, kawa w Pokusie). Nie pozwoliła im jednak zbyt długo siedzieć na kanapie przy kominku, bo bardzo chciała pokazać im Bramę Lubawską w popołudniowym świetle.
Zawsze miała dobrą orientację w terenie, więc teraz jechała jak po swoje. Ba, trochę nawet miała wrażenie, że oto za chwilę pokaże rodzince najpiękniejsze ze SWOICH włości. Żałowała tylko, że już nie będzie w tej pięknej dolinie fioletowych połaci łubinu, które ją zachwyciły, kiedy jechała tu poprzednio. Musiały dawno przekwitnąć. Ale przynajmniej światło będzie podobne.
Może załatwił jej to któryś z korriganów, a może rajska dolina owzajemniła jej uczucie - w każdym razie kiedy już mała terenówkaka wyjechała z lasu na górce, Klara nie wytrzymała i krzyknęła chwytu (babcia wydawała swoje entuzjastyczne okrzyki przez czas). Jak okiem sięgnąć, otaczały ich łany purpurowych kwiatów. Nie były to jednak wiosenne łubiny, a wspaniale kwitnąca wierzbówka, odbijająca popołudniowe słońce.
Tym razem Vincent nie ograniczył się do pomruków, tylko wygłosił porządną mowę pochwalną. Klara pękała z dumy, a babcia oddała się rozważaniom na temat, jak to się stało, że mieszkając mnóstwo lat we Wrocławiu, a więc całkiem niedaleko, nie znała tak uroczych miejsc. Sama sobie zaraz odpowiedziała, że jeździła w inne góry, też niezłe, ale faktu to nie zmieniało w najmniejszym stopniu!
Do żadnych poważniejszych familijnych rozmów tego dnia nie doszło.
Nazajutrz pojechali oglądać drugą stronę i przez Szklarską Porębę dotarli do Świeradowa, gdzie Klara z pewnym trudem znalazła położoną na stoku Chatę Izerską, w której bracia kazali jej nakarmić rodzinę pstrągiem pieczonym na kamieniu. Pstrąg był świetny i rzeczywiście pieczony na kamieniu, widoki z ogródka na góry wielkiej urody - a rodzina wciąż nie zabierała głosu temat przyszłości.
W końcu Klara nie wytrzymała.
- Tato, babciu... Czemu nic nie mówicie?
- A w jakiej sprawie? - zainteresowała się fałszywie babcia, wyciągając ość spomiędzy zębów.
- No, w ogóle, babciu, w ogóle...
- W ogóle to bardzo mi się tu podoba. Wicek, a ty jak?
- Jestem zachwycony. Claire... Klara... czy tu jest obowiązek jedzenia tylko jednej ryby? Bo ja chyba zjadłbym drugą. Ana? Poradzisz?
Babcia przyjrzała się krytycznie rybiemu kręgosłupowi na swoim talerzu.
- Mmm... Małego. Małego pstrążka. Poproszę.
- Nie ma małych - powiedział ze sztucznym zmartwieniem gospodarz, który podszedł do nich przywołany energicznym machaniem trzech par rąk. - Same duże. Na pewno da pani radę, szanowna pani.
- Myśli pan? - Babcia dyskretnie wyjęła kolejną ość. - Takie same ościste wszystkie?
- Tak, niestety. Ale wie pani, małe byłyby o wiele bardziej ościste. A tak naprawdę to wcale nie jest dużo ości.
- Może i nie. Jadłam swego czasu leszcza... Wicek, powied: leszcz...
Vincent spojrzał na swoją filuterną teściową z wyrzutem.
- No dobrze, nie mów. To jeszcze trzy porcje prosimy.
- Ale ja już dziękuję - zaprotestowała Klara.
Gospodarz zawahał się. Babcia zamachała rękami.
- Żadne dziękuję! Teraz dziękuję, a potem będziesz nam głodnym okiem zaglądać do talerza. I mlaskać. Trzy porcje.
- No wiesz, babciu, ja nie mlaszczę! Tato, powiedz: mlaszczę... Nie, przepraszam. Babciu, piłaś piwo i tak ci się porobiło, a ja nie piłam, bo jadę, więc dlaczego mi się udziela twój humorek?
- Moja głupawka, chciałaś powiedzieć. To na pewno z powodu tej przyrody dokoła. Ja w Bretanii też tak miewam, jak się zapatrzę na krajobraz. Chciałaś o czymś z nami porozmawiać?
Klara łyknęła wody mineralnej i spojrzała na ojca numer... właściwie nie wiadomo który. Wpatrywał się intensywnie w Sępią Górę, którą miał na wprost nosa.
- Tato...
Vincent z westchnieniem oderwał się od kontemplowania góry.
- Ja wiem, kochanie, wiem, o co ci chodzi. O ten dom. Co z nim zrobić. O niczym innym nie myślę, odkąd tu przyjechałem. Gdybym był egoistyczną świnią, którą nie jestem, a w każdym razie mam taką nadzieję... No więc gdybym myślał tylko o sobie, to bym powiedział: sprzedaj i wracaj do Bretanii, gdzie masz swój świat od zawsze. I byłbym najszczęśliwszym ojcem na ziemi. Ale nie jestem pewien, czy to najlepsze, co możesz zrobić. Gdybym miał twoje lata i był na twoim miejscu, to może spróbowałbym tu jakiś czas pomieszkać, zorientować się. Bo może tu jest jeszcze bardziej twój świat niż w Bretanii. Będzie mi cię strasznie brakowało, ale to przecież normalne, że dzieci odchodzą od swoich starych rodziców...
- Nie jesteś stary. A poza tym gadasz jakieś straszne komunały. A poza tym nie mam zamiaru od was odchodzić.
- Nie kusi cię, żeby tu posiedzieć kilka miesięcy? Mogę przywieźć twoje robótki ręczne, żebyś miała je obok siebie. Nie będziesz się nudziła. Chociaż ty i tak chyba nie potrafisz się nudzić.
- A co zrobisz z tą starszą panią? - wtrąciła babcia. - Nie wiem, czy uda ci się ją tak łatwo sprzedać razem z domem.
- Ona powiedziała, że ma zarezerwowane miejsce w jakimś domu starców czy coś...
Babcia gwahownie uniosła oczy ku niebu.
- Dom starców! Wicek, proszę, obiecaj, że mnie nie poślesz .do żadnego domu starców! To już mnie prędzej utop w Atlantyku, gdybym się stała jędzą nie do zniesienia...
- Masz to u mnie - odrzekł uprzejmie. - W każdym razie Claire ma problem z głowy. Przynajmniej jeden. Claire, zamów mi, proszę, jeszcze jedno piwo. Macham na tego gościa, ale on nie widzi. Ana, dla ciebie też?
- Jasne. Też duże.
Klara weszła do chaty, żeby zamówić piwo bezpośrednio przy barze, a babcia Ana, czy raczej Hania, położyła Vincentowi rękę na ramieniu.
- Bardzo cię lubię, zięciu. Naprawdę. Bardzo.
- Mów mi to jak najczęściej - westchnął. - Ja też za tobą przepadam, moja teściowo. Uwierz mi, wcale nie jest mi lekko namawiać Claire, żeby tu została. Bo może zechce zostać na zawsze i ja ją stracę? Ale tak sobie myślę, że jej się to przyda. Ta cała historia z jej prawdziwym ojcem... wszystko poszło tak błyskawicznie A wyglądało na to, że się zaprzyjaźnią. Z tego, co opowiadała... mieli wiele wspólnego. On rzeczywiście musiał być bardzo chory. Ją to bardzo uderzyło, widzę. Może będzie lepiej, jeśli ona teraz to odreaguje jakoś powoli, rozumiesz mnie, a nie tak: sprzedać, skreślić, zapomnieć. Musi to sobie w głowie poukładać, przepracować. Na dodatek Herve, ten osioł...
Babcia Hania błysnęła oczkami nieco złowrogo.
- Pętak i gamoń - powiedziała krótko. - Powiem ci, kochany zięciu, że wcale nie wiem, czy to nie było najlepsze, co mogło się zdarzyć. On ci się podobał?
Vincent skrzywił się.
- Zły nie był...
- Ale gamoń! Szkoda naszej dziewczynki dla takiego ślimaka. Wicek, ja ci mówię. Albo byłaby z nim nieszczęśliwa do końca życia, albo to małżeństwo z hukiem rozpadłoby się po roku. Dwóch. Trzech już by nie wytrzymali ze sobą.
- Masz rację - przyznał trochę smętnie. - Klara ma jak dla niego za bogatą osobowość...
Dziewczyna z bogatą osobowością pojawiła się w towarzystwie gospodarza i dwóch piw oraz dzbanka z herbatą.
- Plotkowaliście - skonstatowała, obrzuciwszy ich badawczym spojrzeniem. - I co wam wyszło?
- Że zrobisz, jak zechcesz - odrzekła szybko babcia Hania, która świetnie wiedziała, że gwarancję, żeby Klara czegoś nie zrobiła dawało tylko namawianie jej do tego. - Duża już jesteś, musisz sama decydować. Nie zwalaj tego na swojego starego ojca.
Vincent chciał zapałać słusznym oburzeniem z powodu starego, ale właśnie nadjechały trzy potężne pstrągi i konwersacja na jakiś czas się urwała.