KOBIETA

Joanna Bator Kobieta Joanny Bator nie jest powieścią autobiograficzną, choć niewątpliwie oparta jest na wątkach osobistych. Właściwe dla tej formy pisarstwa byłoby chyba określenie użyte po raz pierwszy przez krytykę francuską: autofikcja. Fikcja z elementami biografii bądż biografia z elementami fikcji. Debiut literacki Joanny Bator to proza intelektualna, błyskotliwa i kobieca. Kobieca, czyli wnikliwie opisująca świat oglądany oczami kobiety, z charakterystyczną dla głównej bohaterki wrażliwością, ale i dystansem, wręcz skłonnością do psychologicznej wiwisekcji. Ta książka skutecznie łamie stereotyp współczesnej Bridget Jones. Bo bohaterka Kobiety Joanny Bator to istota piękna i mądra, świadoma swojej wartości i siły, ale także własnych słabości, śmieszności i niedoskonałości. Potrafi czuć i myśleć, szydzić i łagodnie rozśmieszać, wzruszać i drażnić. Joanna Bator stworzyła kobietę wielowymiarową, kobietę, z którą na pewno wielu czytelniczkom z łatwością przyjdzie się utożsamić. Zaś czytelników zaintryguje ona swoją innością i tajemnicą, zaniepokoi inteligencją i umiejętnością chłodnej analizy. To kobieta kochająca mężczyzn, ale czasami bezwzględna wobec ich świata, rozczarowana niemożnością porozumienia. Bo to co kobietę według Bator najbardziej pociąga w mężczyżnie to obcość, spotkanie Innego z Inną. Kobiety i mężczyżni w książce Bator prowadzą tę samą walkę z własną śmiertelnością, z własnymi lękami i fobiami i gdzieś w tej walce się spotykają. Gdzieś, to znaczy w miłosnym akcie, bo pożądanie jest najlepszym narzędziem poznania. A pożądanie rodzi się właśnie z różnicy i z pragnienia, aby tę różnicę chociaż na moment usunąć i zatrzeć.