Księgarnia Internetowa Gandalf

John Flanagan, Halt w niebezpieczeństwie
Trzymając w dłoniach kubek kawy, Will siedział i czekał, aż poszukiwany przezeń
osobnik wejdzie do tawerny.
Kiedy Will dotarł do Port Cael, zatrzymał się w gospodzie położonej dość daleko od
nabrzeża, w jednej z porządniejszych części miasta. Właściciel nie zaliczał się do ludzi
rozmownych, nie przejawiał nawet skłonności do powtarzania miejscowych plotek, jak to
zwykle czynili ludzie jego profesji. Will niejednokrotnie już zdążył się przekonać, że w
zasadzie każdy z nich to urodzony gaduła. Ten jednak był zdecydowanie nietypowy. Trzeba
mieć na uwadze – uświadomił sobie Will – że choć znalazł się w lepszej dzielnicy,
praktycznie rzecz biorąc, całe miasto żyje przede wszystkim z przemytu, tudzież
innych form nielegalnego handlu. Nic dziwnego, że jego mieszkańcy są małomówni wobec
obcych.
Chyba że zjawi się obcy, który płaci złotem – tak jak Will. Powiadomił oberżystę, iż
szuka jednego ze swych przyjaciół. Mężczyzny pokaźnej postury, o długich, siwych włosach.
Człowiek ten nosi białą szatę i towarzyszy mu około dwudziestu ludzi. Dwaj z nich okryci są
purpurowymi płaszczami, a na głowach mają kapelusze z szerokim rondem, tego samego
koloru. Niewykluczone, że uzbrojeni są w kusze.
Dostrzegł błysk w oku oberżysty, gdy w ten sposób opisywał Tennysona oraz dwóch
pozostałych przy życiu genoweńskich najemników. Jeszcze nim usłyszał odpowiedź,
miał pewność, że jego rozmówca ich widział. Puls Willa przyspieszył na myśl, że może
jeszcze wciąż tu są. Lecz słowa oberżysty sprowadziły go na ziemię:
– Byli tu tacy – brzmiała odpowiedź. – Ale już wyjechali.
Najwidoczniej właściciel gospody uznał, że skoro Tennyson opuścił Port Cael, może
bezkarnie pozwolić sobie na wyjawienie owego faktu ciekawskiemu młodzieńcowi.
Słysząc to, Will zacisnął usta i zaczął bawić się złotą monetą, która jakby
czarodziejskim sposobem przewijała się między palcami jego prawej dłoni. Prosta sztuczka,
którą opanował do perfekcji dzięki godzinom ćwiczeń podczas niezliczonych wieczorów przy
ognisku. Metal połyskiwał w świetle, kusił, przyciągając oko oberżysty.
– Dokąd się udali?
Oberżysta zerknął na niego, a potem wskazał ruchem głowy w stronę przystani.
– Za morze. Nie wiem dokąd.
– A kto mógłby wiedzieć?
Oberżysta wzruszył ramionami, ale jednak odpowiedział:
– Najlepiej zrobisz, jak spytasz o to Czarnego O’Malleya. Może od niego czegoś się
wywiesz. Gdy komuś spieszno opuścić kraj, najczęściej on właśnie służy pomocą.
– Dziwne imię. Skąd się wzięło?
– Kilka lat temu doszło do walki na morzu. Na jego statek wdarli się… – mężczyzna
zawahał się przez chwilę, po czym dokończył: – Wdarli się piraci. Podczas utarczki jeden z
nich uderzył O’Malleya w twarz zapaloną pochodnią. Płonąca smoła przywarła do skóry i
paskudnie go poparzyła, pozostawiając po lewej stronie twarzy czarne znamię.
Will w zamyśleniu pokiwał głową. Gotów byłby się założyć, że jeśli w starciu brali
udział jacyś piraci, z pewnością należeli do załogi O’Malleya. Bez wątpienia, ale nie w tym
rzecz – pomyślał. W tej chwili chodziło mu o coś całkiem innego:
– A jak mogę znaleźć tego O’Malleya? – spytał.
– Prawie każdego wieczoru zastaniesz go w tawernie Pod Czaplą, tuż przy nabrzeżu. –
Oberżysta przyjął monetę, a gdy Will odwrócił się, by odejść, dodał: – To niebezpieczne
miejsce. Jesteś tu obcy, więc na twoim miejscu nie szedłbym tam bez towarzystwa. Mam na
zawołanie kilku chłopaków, którzy w razie potrzeby służą mi pomocą. Pewnie zgodziliby się
pójść z tobą – za niewielką opłatą.