Księgarnia Internetowa Gandalf

JAK SPOTKAŁEM PIERWSZEGO INDIANINA

Było to na odludnych terenach Ameryki Środkowej. W miejscu gdzie nie wiadomo dokładnie jaki to kraj, bo jeden został daleko za plecami, a drugi się jeszcze nie zaczął.
Takich miejsc jest wciąż sporo - chociażby Mosquitia, czyli karaibskie Wybrzeże Moskitów. Ciągnie się od Hondurasu przez Nikaraguę aż do Kostaryki. Ma długość 600 kilometrów i sięga na 100 do 200 kilometrów wgłąb lądu. W Europie to mogłoby być niezależne państwo - Dania, Holandia - a tutaj, po prostu wielka zarośnięta dżunglą ziemia niczyja.
Oficjalnie oczywiście ma właściciela, jest nawet podzielona na prowincje, ze stolicami i gubernatorami, ale w praktyce to tereny bezludne i dzikie. Nigdy niecywilizowane. Wciąż jest tam wielkie pole do popisu dla poszukiwaczy przygód i odkrywców. I wciąż, mimo zakusów cywilizacji, sporo przestrzeni dla Indian.

* * *

Najpierw jechałem wojskową ciężarówką. Długo i wolno. W prażącym słońcu na pace bez plandeki. Przewiewnie? No owszem, tyle że wiatr składał się z kurzu zamiast powietrza.
Asfalt skończył się po stu kilometrach. Wylazły spod niego dwie wyboiste koleiny. Zaczęło kiwać i podrzucać tak bardzo, że dostałem choroby morskiej. Wysiadłem po osiemnastu godzinach. Na środku pustkowia porośniętego sawanną.
Potem jechałem na grzbiecie muła - dwie noce, bo za dnia było zbyt gorąco - aż do miejsca, gdzie zaczynały się bagna. Dalej muł nie chciał iść. Zaparł się stanowczo przednimi kopytami i burczał na mnie nieprzyjemnie. Ponaglany piętami, patykiem oraz okrzykami zachęty, w których przewijały się pewne nieprzyjemne sugestie związane z jego przyszłością, muł odwrócił się i ugryzł mnie w kolano. Wtedy zsiadłem, pognałem go z powrotem, a sam ruszyłem dalej na piechotę.
Wąska, prawie niewidoczna ścieżka wiła się między bajorami. Powietrze dookoła cuchnęło rozgrzaną zgnilizną, a do tego bzyczało i gryzło. Po kilkunastu godzinach ścieżka przeprowadziła mnie na drugą stronę moczarów. Tam, na skraju tropikalnego lasu, spotkałem pierwszego w moim życiu Indianina. Takiego, który wciąż żyje po staremu - mieszka w szałasie, chodzi na bosaka i żywi się tym, co upoluje w puszczy.
My, biali, mówimy o takich, że dzicy. Tymczasem dla niego to ja byłem "dziki".

Pierwszego dnia wieczorem było tak:
- Słyszysz głos tukana, gringo ? - zapytał Indianin.
- Nie. A który to?
- Ten co robi truk-truk... truk-truk...
- Teraz słyszę.
- To jest śpiew na dobrą pogodę - wyjaśnił.

* * *

A następnego dnia o wschodzie słońca było tak:
- Słyszysz głos tukana, gringo ?
- Słyszę. Znów robi truk-truk... truk-truk... Wróży dobrą pogodę - odpowiedziałem zadowolony, że coś wiem.
- Nic nie wiesz, gringo. On teraz robi truk-truk na deszcz.
- Ale przecież to jest takie samo truk-truk, jak tamto wczorajsze na pogodę - zaprotestowałem.
- Będzie lało. Mówię ci, truka na deszcz.

* * *

Indianin miał rację - godzinę później byliśmy przemoczeni do suchej nitki. Tak samo cały nasz bagaż i prowiant. Najgorsze, że wilgoć wpełzła także do puszki, w której trzymałem proch do nabojów.
- Nooo pięknie, KTOŚ nie docisnął wieczka - popatrzyłem wymownie w jego stronę - i teraz proch jest do kitu, a w takim deszczu nie wyschnie przez parę dni.
- Wyschnie, wyschnie. Jeszcze dzisiaj, gringo.
- Ciekawe gdzie?
- Na słońcu. Nie słyszysz jak tukany śpiewają truk-truk ? Będzie słońce jak drut! Rozsypiemy proch na jakimś ciepłym kamieniu i wyschnie. A w nocy pójdziemy polować.

* * *

Indianin jak zwykle miał rację - poszliśmy. Polowaliśmy. I ustrzeliliśmy młodą kapibarę. A kiedy o świcie piekliśmy mięso, tukany nad naszymi głowami znowu robiły truk-truk.
- Tym razem trukają na deszcz czy na pogodę? - spytałem kompletnie skołowany.
- Dlaczego wy, gringos, nie potraficie się nauczyć najprostszej rzeczy? Przecież wystarczy obserwować świat dookoła i człowiek od razu wie.
- Skąd niby mam wiedzieć, które truk-truk wróży słońce, a które deszcz, skoro wszystkie te truki są IDENTYCZNE !?
- No właśnie.
- Co "no właśnie"? - teraz dopiero byłem skołowany, tamto poprzednie skołowanie to był tylko lekki zamęt w głowie. - No więc może mi to wyjaśnisz. Skąd mam wiedzieć ?
- Popatrz w niebo - westchnął wywracając oczami.
- Patrzę.
- I co widzisz ?
- Słońce.
- To znaczy, że będzie deszcz - znowu wywrócił.
- Aaaa... jakby był deszcz to by znaczyło, że się rozpogodzi? - chyba zaczynałem rozumieć.
- No właśnie - odrzekł Indianin, a potem uśmiechnął się jak psychiatra na widok ciężkiego przypadku, któremu się odrobinkę poprawia. - Tukany robią truk-truk, kiedy idzie zmiana pogody - zakończył.
- A jak nie ma być żadnej zmiany, to co robią? Chyba mi nie powiesz, że w porze deszczowej przez trzy miesiące w ogóle nie śpiewają?
- Śpiewają ciągle - odparł spokojnie. - To bardzo gadatliwe ptaki.
- No i jak to robią, kiedy nie ma być żadnej zmiany?
- Zwyczajnie: truk-truk, truk-truk. Przez te wielkie dzioby nie wychodzi im nic innego.

MORAŁ:
Obcowanie z Indianami jest jak gra w "Chińczyka" - nie wolno się irytować. Trzeba zaakceptować. Takimi, jakimi są - z ich tajemniczą logiką "dzikich ludzi". Oni to samo robią wobec nas - akceptują niezrozumiałe. (I uśmiechają się wtedy, jak psychiatrzy, na widok ciężkich przypadków.)