Gosposia prawie do wszystkiego

10 sierpnia 2009

rosab

czytajac kolejna pozycje tej autorki, ponownie sie nie rozczarowałam i momentami niezle ubawiła. niestety jedno co mnie raziło a pani Szwaja niestety w kazdej pozycji to "ma" słodzi bohaterow do przesady - tym razem glowna bohaterka ucieka od meza i......jest perfekcjonistka bez skaz, swietnie gotuje, swietnie wyglada, swietny i niepowtarzalny ma gust, swiete wszystko organizuje, wszyscy mezczyzni na jej widok traca glowe,a w pracy ktora wykonuje nikt bez niej sie obejsc nie moze. troche pod koniec ksiazki mnie to juz denerwowało, a wracjac do ksiazki to bardzo fajna i polecam poczytac...

18 lutego 2010

montgomerry www.slowemmalowane.blogspot.com

Bohaterką powieści jest Maria Strachocińska, która nawet według czytelnika ma wszystko: bogatego i czarującego męża prawnika, wielkie luksusowe mieszkanie "loft" w Żyrardowie, ukochanych rodziców i beztroskie życie. Niestety nie ma czasu dla siebie. Spełnia rolę służącej, praczki, sprzątaczki, kochanki i żony. Swoista złota klatka. Po urządzeniu ponad dwustumetrowego mieszkania stwierdza, że ma dosyć takiego życia. Po czterech latach małżeństwa postanawia powrócić na uniwersytet, aby kontynuować przewód doktorski. Nie jest to jednak po myśli jej męża Aleksa, który w odpowiedni sposób potrafi nowonarodzony pomysł wybić żonie z głowy. Maria tak jak się zakochała w Aleksie, tak w jednej chwili odkochała. Po dojściu do pełni sił, nasza bohaterka postanawia opuścić egoistycznego drania, zakłada nowe konto bankowe, na które przelewa pieniądze zarobione, gdy była u boku "czarującego" Aleksa gosposią prawie do wszystkiego i wyjeżdża na drugi koniec Polski. Dzięki matce Aleksa znajduje nowych przyjaciół i nowe mieszkanie w Szczecinie. Tu wynajmuje się jako gosposia prowadząca dom zamożnym ludziom. Nie jest jednak zwykłą gosposią. Stawia bardzo wysokie warunki: tygodniówka powyżej tysiąca złotych i praca w jednym miejscu tylko przez około sześciu tygodni. W nowym mieście odnajduje również miłość.Powieść zawiera na pewno morał, że nie należy bać się wyzwań, ani tkwić w chorym związku. Należy żyć po swojemu, cieszyć się życiem i spełniać swoje marzenia. Tym kobietom, co nie poukładało się w życiu małżeńskim, autorka radzi, aby nie oglądały się za siebie. W książce obok optymizmu znajdziemy jednak również gorzkie dźwięki współczesnego świata: przemoc w małżeństwie, rasizm, nastolatki będące utrzymankami bogatych i starszych panów. Poruszone zostały tu również kwestie relacji rodzinnych, rodziców do dzieci, niepełnosprawności, miłości do starszego mężczyzny, fałszywej przyjaźni.Łatwa i przyjemna lektura napisana w lekkim, nieco żartobliwym stylu.

Recenzja nagrodzona (2pkt)