Dziewczęta z Nowolipek (twarda)

29 grudnia 2009

sonya_815 paulinka1993r@vp.pl

Szczerze mówiąc, podchodziłam do niej dość sceptycznie (właściwie zaczynałam, czytając na przymus).. Ale już pierwsze strony "Dziewcząt z Nowolipek" sprawiły, że odczułam tą, dość rzadko u mnie spotykaną, zupełną obojętność na to, co działo się dookoła, w mojej rzeczywistości.. Dreszcz wywołany tym okrutnym żalem, jaki gojawiczyńska potrafi wzbudzić u zatwardziałego czytelnika, ustępował po chwili głębokiemu odczuciu podziwu dla tych, które walczyły.. Bo cała powieść to historia walki.. ze strachem, z dojmującym ubóstwem, z własną niemocą, a przede wszystkim z niesprawiedliwym światem.. tym, który serwuje odpadki miłości, raniące bliskich i mażdżące jakiekolwiek więzi.. tym, który przygniata i zabiera poczucie godności.. wreszcie tym światem, który każdego poranka wita czlowieka szarą, nieprzewidywalną codziennością. Idealnie wykreowane postaci Franki, Janki, Bronki, Czesi, czy Kwiryny sprawiają, że czytelnik zaczyna zastanawiać się nad samym sobą. I szybko dochodzi do wniosku, że nawet dziś, pomimo upływu prawie osiemdziesięciu lat od powstania dzieła, dręczy nas ta sama niepewność - niepewność jutra, która popycha młodych do podejmowania nie-własnych decyzji, z nadzieją, że "tak będzie lepiej".. I niepewność, która nie daje spokoju aż do ostatnich momentów życia.. Szarość "tamtego" świata jest tą samą szarością Polski dzisiejszej - odbudowanej i nie pamiętającej czasów wojny,ale pełnej samotnych "dziewcząt", które pewnego dnia podejmują okrutną decyzję o poddaniu się, zaprzestaniu walki o swój los.Dla wrażliwych - powieść ta, to żródło potoków łez i długich godzin przemyśleń.. A dla mniej wrażliwych - lektura, która z pewnością wywoła choć krótki moment refleksji.. Polecam gorąco!

Recenzja tygodnia (25pkt)

29 grudnia 2009

sonya_815 paulinka1993r@vp.pl

Szczerze mówiąc, podchodziłam do niej dość sceptycznie (właściwie zaczynałam, czytając na przymus).. Ale już pierwsze strony "Dziewcząt z Nowolipek" sprawiły, że odczułam tą, dość rzadko u mnie spotykaną, zupełną obojętność na to, co działo się dookoła, w mojej rzeczywistości.. Dreszcz wywołany tym okrutnym żalem, jaki gojawiczyńska potrafi wzbudzić u zatwardziałego czytelnika, ustępował po chwili głębokiemu odczuciu podziwu dla tych, które walczyły.. Bo cała powieść to historia walki.. ze strachem, z dojmującym ubóstwem, z własną niemocą, a przede wszystkim z niesprawiedliwym światem.. tym, który serwuje odpadki miłości, raniące bliskich i mażdżące jakiekolwiek więzi.. tym, który przygniata i zabiera poczucie godności.. wreszcie tym światem, który każdego poranka wita czlowieka szarą, nieprzewidywalną codziennością. Idealnie wykreowane postaci Franki, Janki, Bronki, Czesi, czy Kwiryny sprawiają, że czytelnik zaczyna zastanawiać się nad samym sobą. I szybko dochodzi do wniosku, że nawet dziś, pomimo upływu prawie osiemdziesięciu lat od powstania dzieła, dręczy nas ta sama niepewność - niepewność jutra, która popycha młodych do podejmowania nie-własnych decyzji, z nadzieją, że "tak będzie lepiej".. I niepewność, która nie daje spokoju aż do ostatnich momentów życia.. Szarość "tamtego" świata jest tą samą szarością Polski dzisiejszej - odbudowanej i nie pamiętającej czasów wojny,ale pełnej samotnych "dziewcząt", które pewnego dnia podejmują okrutną decyzję o poddaniu się, zaprzestaniu walki o swój los.Dla wrażliwych - powieść ta, to żródło potoków łez i długich godzin przemyśleń.. A dla mniej wrażliwych - lektura, która z pewnością wywoła choć krótki moment refleksji.. Polecam gorąco!