Księgarnia Internetowa Gandalf

Plotki i pismo

Jest późno - powiedziała Saphira, gdy Eragon dotarł do namiotu, obok którego leżała, lśniąc niczym sterta lazurowych, rozpalonych węgli w słabym blasku pochodni. Przyjrzała mu się jednym przymrużonym okiem.
Przykucnął przy jej głowie i na kilka chwil przycisnął swe czoło do jej, tuląc okoloną szpikulcami żuchwę.
Rzeczywiście - rzekł w końcu. A ty po całym dniu lotu pod wiatr potrzebujesz odpoczynku. Śpij, zobaczymy się rankiem.
Raz jeden mrugnęła na potwierdzenie.
Już w namiocie Eragon zapalił dla wygody jedną świecę. Zzuł buty i usiadł na łóżku, podkurczając nogi. Spowolnił oddech, otwierając i rozszerzając umysł, dotykając wszystkich żyjących istot wokół, począwszy od dżdżownic i owadów w ziemi, aż po Saphirę i wojowników Vardenów, a nawet nieliczne pozostałe rośliny, których energia była słaba i trudna do dostrzeżenia w porównaniu z płomienistą jasnością nawet najmniejszeg zwierzęcia.
Przez długi czas siedział tam, opróżniając umysł z myśli, świadom tysięcy odczuć, ostrych i subtelnych, nie skupiając się na niczym, prócz miarowego przepływu powietrza przez płuca.
W dali usłyszał ludzi rozmawiających przy ognisku. Nocne powietrze niosło ich głosy dość daleko, by jego uszy wychwyciły słowa. Wyczuwał także ich umysły i gdyby chciał, mógłby odczytać myśli, zamiast tego jednak postanowił uszanować ich prywatność i jedynie słuchać.
- ...I to, jak patrzył na ciebie z góry, jak na jakiegoś śmiecia - mówił właśnie mężczyzna o niskim głosie. - Zazwyczaj nie raczą się nawet odezwać, kiedy zadajesz im zwykłe uprzejme pytanie. Po prostu obracają się na pięcie i odchodzą.
- Owszem - dodał drugi. - A ich kobiety, piękne jak posągi i prawie równie kuszące.
- Paskudny z ciebie drań, Svern. Wiesz?
- Nie moja wina, że ojciec miał w zwyczaju uwodzić dojarki. Poza tym, ty akurat mi tego nie wytykaj: ujrzawszy twoją gębę, dzieci miewają koszmary.
Żołnierz o niskim głosie mruknął coś pod nosem; potem ktoś zakasłał i splunął i Eragon usłyszał syk wilgoci, parującej w zetknięciu z kawałkiem płonącego drewna.
Do rozmowy dołączył trzeci żołnierz:
- Nie lubię elfów ani trochę bardziej niż ty, ale potrzebujemy ich, żeby wygrać tę wojnę.
- A co, jeśli potem zwrócą się przeciw nam? - spytał Niski Głos.
- Właśnie, właśnie - dodał Svern. - Spójrzcie, co się stało w Ceunon i Gil'eadzie. Mimo swych wszystkich ludzi i mocy, Galbatorix nie powstrzymał ich przed wyrojeniem się na mury.
- Może nie próbował? - podsunął trzeci rozmówca.
Zapadła długa cisza.
- No - oznajmił w końcu ten o niskim głosie. - To ci dopiero nieprzyjemna myśl... Ale próbował czy nie, i tak nie widzę, jak moglibyśmy powstrzymać elfy, gdyby postanowiły odzyskać swe dawne terytoria. Są od nas silniejsze i szybsze i w odróżnieniu od ludzi każdy z nich potrafi czynić czary.
- Ach, ale my mamy Eragona - odparował Svern. - Gdyby chciał, mógłby własnoręcznie zapędzić je z powrotem do ich lasów.
- On? Ba! Sam wygląda bardziej jak elf niż jak człek z krwi i kości. Nie liczyłbym na jego lojalność ani trochę bardziej niż na lojalność urgali.
Do sporu wtrącił się trzeci:
- Zauważyliście, że zawsze jest świeżo ogolony, nieważne jak Wcześnie rano wyruszamy?
- Musi się golić za pomocą magii.
- To wbrew naturalnemu porządkowi rzeczy, o tak. To i te inne zaklęcia, którymi rzucają na prawo i lewo. Człowiek ma ochotę ukryć się gdzieś w jaskini i pozwolić magikom pozabijać się nawzajem bez naszego udziału.
- Nie pamiętam jakoś, żebyś protestował, kiedy uzdrowiciel usunął strzałę z twojego ramienia zaklęciem zamiast parą szczypiec.
- Możliwe, ale strzała nigdy by mnie nie trafiła, gdyby nie Galbatorix.To on i jego magia wywołali cały ten zamęt.
Ktoś parsknął.
- Co fakt, to fakt, ale założyłbym się o ostatniego miedziaka, że nawet bez Galbatorixa ty i tak skończyłbyś ze sterczącą z ciała strzałą. Jesteś zbyt wredny, by uniknąć walki.
- Wiecie chyba, że Eragon ocalił mi życie w Feinster - oznajmił Svern.
- Ano tak. Jeśli jeszcze raz zaczniesz nas zanudzać tą historią, będziesz przez tydzień szorował garnki.
- Ale jednak to zrobił...
Znów zapadła cisza, którą naruszyło dopiero westchnienie żołnieo.a o niskim głosie.
- Potrzebujemy czegoś, co pozwoli nam się chronić, w tym cała rzecz. Jesteśrny zdani na łaskę elfów, magów - naszych i ich - i wszystkich innych dziwacznych stworów, które krążą po krainie. To dobre dla ludzi takich jak Eragon, ale my nie mamy tyle szczęścia. Oto, czego potrzebujemy...
- Czego potrzebujemy? - wtrącił Svern. - Jeźdźców! Oni szybko zaprowadziliby porządek na całym świecie.
- Pff. A co ze smokami? Nie można mieć Jeźdźców bez smoków. Poza tym nadal nie moglibyśmy się bronić, a to właśnie mnie gryzie. Nie jestem dzieckiem, żeby ukrywać się pod spódnicą matki, ale gdyby pewnej nocy pojawił się u nas Cień, w żaden sposób nie zdołalibyśmy powstrzymać tego cholerstwa. Pourywałby nam głowy.
- To mi coś przypomina. Słyszeliście o lordzie Barście? - spytał trzeci mężczyzna.
Svern mruknął coś pod nosem.
- Słyszałem, że po wszystkim zjadł jego serce.
- O co znów chodzi? - wtrącił żołnierz o niskim głosie.
- Barst...
- Barst?
- No wiesz, hrabia. Ten, który ma majątek w Gil' eadzie...
- Czy to nie ten, który zapędził swe konie do Ramru tylko po to, by zrobić na złość...
- Owszem, ten sam. W każdym razie pojechał do wioski i rozkazał wszystkim mężczynom, by wstąpili do armii Galbatorixa. Ta sama historia co zawsze. Tyle że tamci odmówili i zaatakowali Barsta i jego żołnierzy.
- Odważni - mruknął Niski Głos. - Głupi, ale odważni.
- Cóż, Barst był dla nich za sprytny: nim wjechał do wsi, rozstawił wokół łuczników. Żołnierze zabili połowę mężczyzn, resztę pobili niemal na śmierć. Nic zaskakującego. A potem Barst znalazł przywódcę, tego, który zaczął walkę. Złapał go za szyję i gołymi rękami ukręcił mu głowę!
- Nie.
- Jak kurczakowi. I co gorsza, kazał spalić żywcem całą jego rodzinę.
- Barst musiałby być silny jak urgal, żeby ukręcić głowę dorosłemu mężczyźnie - zauważył Svern.
- Może to jakaś sztuczka?
- A może magia? - podsunął Niski Głos.
- Z tego co słyszałem, zawsze był silny. Silny i sprytny. Jeszcze w młodości zabił podobno rannego wołu jednym uderzeniem pięści.
- Wciąż uważam, że to magia.
- To dlatego, że wszędzie widzisz przyczajonych groźnych magów.
Żołnierz o niskim głosie mruknął tylko coś w odpowiedzi.
Po chwili mężczyźni rozeszli się na obchód i Eragon nie słyszał ich więcej. W innych okolicznościach rozmowa ta mogłaby go poruszyć, lecz dzięki medytacjom słuchał jej spokojnie i starał się zapamiętać wszystko, by móc rozważyć to później.
Kiedy pozbierał już myśli, spokojny i odprężony, zamknął umysł, otworzył oczy i powoli wyprostował nogi, starając się rozruszać zesztywniałe mięśnie. Drgnięcie płomienia świecy przyciągnęło jego wzrok, wpatrywał się w niego przez minutę, zafascynowany tańcem płomyka.
Potem podszedł do miejsca, gdzie wcześniej rzucił zdjęte z Saphiry juki, z jednej z toreb wyciągnął pióro, pędzelek, butelkę inkaustu i kawałki pergaminu, które wybłagał u Jeoda kilka dni wcześniej, a także dar starego uczonego, egzemplarz Domia abr Wyrda.
Eragon wrócił na łóżko, położył ciężką księgę jak najdalej, by zminimalizować niebezpieczeństwo, że ochlapie ją atramentem. Położył na kolanach tarczę niczym tacę, a na niej karty pergaminu, zsuwające się po zakrzywionej powierzchni. Gdy otworzył kałamarz, nozdrza wypełnił mu ostry odór garbnika i zanurzył pióro w galasowym inkauście.
Dotknął koniuszkiem pióra krawędzi kałamarza, by strząsnąć nadrmiar płynu, po czym starannie nakreślił pierwszą linię. Podczas pisania pióo lekko skrobało pergamin. Szybko zapisał runy swego ojczystego języka. Kiedy skończył, porównał je z próbami z poprzedniej nocy, by sprawdzić, czy pismo mu się poprawiło - jedynie odrobinę - a także z runami z Domia abr Wyrda, służącymi za wzór.
Jeszcze trzy razy przepisał cały alfabet, zwracając szczególną uwagę na kształty, z którymi miał najwięcej kłopotu. Potem zaczął notować swe myśli i obserwacje dotyczące wydarzeń całego dnia. Ćwiczenie to nie tylko pozwalało mu potrenować pismo, ale także pomagało lepiej zrozumieć wszystko, co widział i co robił.
Lubił pisanie, mimo jego powolności, odkrył bowiem, że stawiane przez nie wyzwania stymulują umysł. Poza tym kojarzyło mu się z Bromem, z tym, jak stary bajarz nauczył go znaczenia runów. Dzięki temu Eragon czuł się bliższy swemu ojcu.
Kiedy zapisał już wszystko, co chciał utrwalić, umył pióro, zamienił na pędzelek i wybrał kartę już do połowy pokrytą symbolami pradawnej mowy.
Odtwarzanie pisma elfów, Liduen Kvaedhi, przychodziło mu znacznie trudniej niż runów jego własnej rasy, ze względu na misterne, miękkie kształty symboli. Mimo to, nie ustawał z dwóch powodów: musiał się oswoić z pismem elfów, a gdyby kiedyś był zmuszony napisać coś w pradawnej mowie, uznał, że lepiej byłoby uczynić to w formie niezrozumiałej dla większości ludzi.
Eragon dysponował dość dobrą pamięcią, ale mimo to, odkrył, że zaczyna zapominać wiele zaklęć, jakich nauczyli go Brom i Oromis. Postanowił zatem ułożyć słownik wszystkich znanych mu słów z pradawnej mowy. Choć ciężko to nazwać oryginalnym pomysłem, dopiero od niedawna zaczął doceniać znaczenie podobnego kompendium.
Pracował nad słownikiem parę kolejnych godzin. Gdy skończył, schował do torby materiały piśmienne i wyciągnął skrzynkę z sercem serc Glaedra. Jak wiele razy wcześniej, próbował przebudzić starego smoka z jego Stuporu i jak zawsze bez powodzenia. Eragon jednak się nie poddawał. Siedząc. obok otwartej skrzyni, czytał Glaedrowi z Dormia abr Wyrda opis wielu rytuałów i zwyczajów krasnoludów - z których sam znał jedynie nieliczne - dopóki nie nastała najchłodniejsza, najciernniejsza część nocy.
Wówczas Eragon odłożył książkę, zgasił świecę i położył się na pryczy. Krótko wędrował wśro fantastycznyc wizji snu na Jawie. Kiedy na wschodzie pojawił się pierwszy zwiastun poranka, Eragon usiadł, by od nowa rozpocząć dzień.