Księgarnia Internetowa Gandalf

Opowieść o poetach, poezji i podróżach. Być może to powieść o wszystkim, bo jeśli powstają jeszcze powieści totalne - to ta nią właśnie jest. Ulises Lima i Arturo Belano, dwóch poetów mieszkających w mieście Meksyk, poszukuje śladów mitycznej, acz zapomnianej poetki Cesarei Tinajero. Poszukiwania te zawioda ich do zaułków meksykańskiej stolicy, na pustynie stanu Sonora, do Hiszpanii, Francji i Izreala. Przez ich losy - relacjonowane przez przypadkowych świadków, fragmentaryczne, niepewne, nie zawsze wiarygodne, czasem trącące legendą - przewijają się dziesiątki postaci: barwnych, szalonych, zwykłych - przeróżnych. To wielka powieść o życiu i literaturze.


Najciekawszy pisarz latynoamerykański ostatniej dekady, następca Borgesa, wielki wspaniały - to tylko niektóre z określeń charakteryzujących Roberta Bolano, poetę i prozaika, o którym ostatnio jest coraz głośniej. Po tak wybitnych wirtuozach słowa, jak Donoso, Neruda, Mistral, Sépulveda, Allendeczy Dorfman, literatura chilijska znowu święci triumfy w salonach literackich. Utwory Bolana sukcesywnie zyskują czytelników na całym świecie. Autor przed śmiercią był znany jako pisarz, ale tylko w świecie hiszpaoskojęzycznym. Teraz jego utwory przetłumaczone na wiele języków cieszą się rosnącą w szybkim tempie popularnością. Wśród peanów na cześć twórcy, w Europie zauważonego stosunkowo niedawno, warto przytoczyć słowa, które o nim wypowiedział Tomasz Pindel, tłumacz Dzikich detektywów, ukazujących się aktualnie w Polsce:
`W dobie powszechnej dewaluacji przymiotników, kiedy każdy intensywniej promowany autor jest tym najwybitniejszym, jednym z najciekawszych i niezwykle oryginalnym, trudno znaleźć stosowne określenie, kiedy mamy do czynienia z rzeczywiście wyjątkowym twórcą. Dlatego proszę potraktować następującą konstatację dosłownie: Roberto Bolańo (...) jest jednym z najwybitniejszych albo i najwybitniejszym współczesnym pisarzem latynoamerykańskim.` (Tomasz Pindel)


Roberto Bolano Ávalos - urodził się 28 kwietnia 1953 roku w Santiago de Chile. Był synem boksera amatora i nauczycielki, która zaszczepiła w dyslektycznym dziecku miłość do poezji. Wczesne lata dzieciństwa spędził w różnych miastach w Chile. W wieku trzynastu lat wraz z rodziną przeniósł się do Meksyku, gdzie, na krótko po tym, jak został wyrzucony ze szkoły, ujawnił swoje lewicowe poglądy. Jako zagorzały zwolennik Salvadora Allende i jego socjalistycznych reform, wrócił do Chile w roku 1973, jeszcze przed zamachem stanu z 11 września. Wydarzenia z tego okresu, tak ważnego dla młodych i zbuntowanych Chilijczyków walczących o lepszą, socjalistyczną przyszłość będą często powracającym motywem w twórczości Bolana. Niedługo po zamachu Pinocheta został zatrzymany, jednak po kilku dniach dzięki wstawiennictwu dawnego znajomego ze szkoły, wypuścili go z aresztu i opuścił Chile. Będąc jeszcze w Meksyku, związał się z grupą poetów meksykańskich i chilijskich i wraz z nimi stworzył efemeryczną grupę poetycką wierną założeniom infrarrealizmu, mniejszościowemu nurtowi literackiemu, który przeciwstawiał się wyszukanym metaforom i skomplikowanemu stylowi, popularnym w poezji latynoamerykańskiej. Zachowaniem charakterystycznym dla infrarrealistas było pojawianie się na odczytach wierszy znanych poetów i jawne bojkotowanie ich twórczości. Bolaño w swoim meksykańskim okresie, jak określił to jeden z jego wydawców, to bohemijski poeta i literacki enfantterrible, zawodowy prowokator, którego bano się we wszystkich wydawnictwach, wybuchający na odczytach i prezentacjach literackich. Bolano nie przewidywał zapewne tego, że on, potemaudit, po kilku latach dołączy do popularnych i rozpoznawanych autorów świata hiszpańskojęzycznego, z których twórczości swego czasu drwił jako infrarrealista. Spędziwszy większą część życia na przenoszeniu się z miejsca na miejsce, przewinąwszy się przez różne kraje Ameryki Łacińskiej, Europy i Afryki, w 1977 roku Bolaño przeniósł się na stałe do Hiszpanii. Imał się różnych zawodów, nie poświęcając pisaniu zbyt wiele czasu. Na początku lat osiemdziesiątych osiadł w katalońskim miasteczku Blanes. Wkrótce zdecydował się na poważnie zająć pisaniem. Nadal tworzył wiersze, zdawał sobie jednak sprawę z tego, jak sam przyznał w jednym z wywiadów, że nie zapewni rodzinie godziwej przyszłości z honorariów za utwory poetyckie. Mimo iż darzył poezję wielką miłością, skoncentrowanie się na prozie okazało się bardzo trafną decyzją: to właśnie dzięki niej ugruntował swoją mocną pozycję w literaturze. Umarł po długiej chorobie 15 lipca 2003 roku w Barcelonie w wieku pięćdziesięciu lat. Tuż przed śmiercią znajdował się dosyć wysoko na liście oczekujących na przeszczep wątroby, jednak nie było mu dane doczekać tego szczęśliwego momentu. Do ostatniej chwili wierzył, że po wyjściu ze szpitala opublikuje książkę, nad którą pracował ponad pięć lat i którą uważał za swoje największe osiągnięcie, najpierw jednak chciał w niej poprawić około tysiąca stron. Śmierć pokrzyżowała jego plany: 2666 ukazało się w roku 2004 i... okazało się największym arcydziełem pisarza.