Księgarnia Internetowa Gandalf

Po drugiej lekcji Karolina zaczepiła Dominika. Udawałem, że nie słucham, ale ustawiłem się tak, żeby nie uronić ani słowa.
- Księżna Elżbieta właśnie poprosiła moją mamę o rozmowę. Mama jest w drodze do szpitala. Myślę, że chodzi o sprawę fałszywego testamentu. Wiecie coś na ten temat? - spytała.
Dominik się zdziwił. Powiedział, że dotąd księżna nie była zainteresowana zdemaskowaniem fałszerzy i odzyskaniem majątku.
- Chyba zmieniła zdanie. Ciekawe dlaczego? - Karolina łypnęła w moją stronę, więc odwróciłem się plecami.
Też byłem ciekawy, dlaczego księżna skontaktowała się z prokurator Pełką.
- Może wystraszyła się, że umrze, i chce odzyskać majątek, żeby zapisać go prawnusiowi? - rozważaliśmy z Dominikiem podczas kolejnych przerw.
Przyznam, że ta myśl mocno mnie poruszyła. Chyba to rozumiecie, prawda? Oszust dostałby wszystko całkiem legalnie, a niesprawiedliwość zatriumfowałaby nad sprawiedliwością. Żadnemu detektywowi takie rozwiązanie nie przypadłoby do gustu.
Po lekcjach, już w domu, czekała na mnie kolejna rewelacja. Księżna Elżbieta zadzwoniła do moich rodziców i do rodziców Dominika. Zaprosiła nas wszystkich do siebie, ponieważ ma zlecenie dla Biura Detektywistycznego Te&Do. Babcia Bocianowa i Jaś także są zaproszeni.
Nie mogłem uwierzyć w takie szczęście. To się nazywa nagły zwrot akcji! Księżna zemdlała, przeżyła szok i zmieniła zdanie na temat odzyskania majątku. Obłęd w ciapki, no nie?!
Postanowiłem uzbroić się w cierpliwość. Niedługo wszystko się wyjaśni, tłumaczyłem sobie.
O piętnastej weszliśmy na oddział kardiologiczny naszego szpitala. Nieśliśmy dwa wielkie bukiety czerwonych róż i kilka pakunków ze słodyczami. Ledwie zmieściliśmy się w małym pokoju, w którym leżała księżna. Oprócz obojga moich rodziców byli z nami rodzice Dominiczka, babcia Bocianowa i na dodatek młodsi, bo nie mieliśmy ich z kim zostawić. Kasandra, która zwykle jest niezawodna w takich wypadkach, wyjechała pikietować pod Ministerstwem Finansów z powodu opodatkowania wróżek.
Trochę obawiałem się widoku księżnej. Omal jej nie wyprawiliśmy na tamten świat. Niechcący co prawda, ale jednak stało się...
U księżnej siedział już prawnuś i przymilał się do cioci-prababci czy też babci-pracioci.
Jeżeli jeszcze jest, to znaczy, że nie znalazł testamentu, pocieszyłem się.
Z drugiej strony łóżka na metalowym stołku siedziała nieznana nam starsza pani. Nie tak stara jak księżna, ale też już całkiem siwa. W odróżnieniu od kościstej księżnej Elżbiety miała sporą nadwagę, i wyjątkowo miły uśmiech. Trzymała właśnie księżną za rękę. Coś jej opowiadała z przejęciem.
Westchnąłem mimowolnie. Podobne westchnienie wyrwało się z piersi Dominiczka.
- Witam państwa! - głos księżnej był trochę chropowaty, ale nie wyczułem w nim złości. - Dawno nie odwiedziło mnie tyle osób naraz. Chyba od czasu, gdy przestałam pracować w bibliotece...
Na dźwięk słowa „biblioteka" wypowiedzianego przez naszą niedoszłą ofiarę poczułem nieprzyjemne drapanie w gardle. Dominiczek poczerwieniał, a Jasiek wbił wzrok w ścianę, jakby chciał ją przebić na wylot.
- Hum - chrząknął tata. - No właśnie w związku z wydarzeniami związanymi z... hum...
- Biblioteką - podpowiedziała księżna życzliwie.
- Z biblioteką, przyszliśmy prosić panią o wybaczenie. Nasi chłopcy postąpili pochopnie, ale, hum...
- Ale zgodnie ze swoją naturą - uzupełniła księżna. Po czym uśmiechnęła się całkiem szczerze. - Nic mi nie jest, więc zapomnijmy o tym, co się wydarzyło wczoraj. Dziś zupełnie inaczej patrzę na tę sprawę. W związku z nią mam bardzo ważne zlecenie dla naszych detektywów, dlatego prosiłam państwa o złożenie mi wizyty. Ale najpierw poznajcie moją najlepszą przyjaciółkę - księżna wskazała kobietę siedzącą obok łóżka. - Pracowałyśmy razem w bibliotece dzielnicowej. Pani Tosia jeszcze tam pracuje. Przyniosła mi radosną wiadomość. Księgozbiór nie spłonął, ponieważ wcześniej został zmagazynowany w dawnych stajniach. Niestety biblioteka straciła siedzibę. Rozmawiałam dziś z prokurator Pełką. Mieliście rację z tym testamentem. Ktoś odzyskał mój majątek na podstawie sfałszowanego dokumentu.
- No właśnie! - ucieszyłem się, że wreszcie nam wierzy. - I włamanie na strych też było! - dodałem pośpiesznie.
- Rzeczywiście. Ian sprawdził strych. Potwierdził, że skrzynia jest w nieładzie, jakby ktoś czegoś w niej szukał. Zastanawia mnie, skąd wiecie, że przeszukano właśnie skrzynię?
Dominik poczerwieniał jeszcze bardziej niż dotąd. Jaś nadal gapił się w ścianę.
Obłęd! Mam powiedzieć, że włamaliśmy się do jej domu? Znów straci do nas zaufanie.
- To tajemnica śledztwa. Wszystko wyjaśnimy, gdy doprowadzimy sprawę do końca - wybrnąłem z nieprzyjemnej sytuacji.
Księżna uniosła lekko brwi, ale nie zaprotestowała.
- Zgoda. Teraz mam dla was wyjątkowo ważne zadanie. Biblioteka potrzebuje nowej siedziby. Jeśli odzyskam majątek, przekażę Pałac pod Aniołem na bibliotekę. Co wy na to? - zwróciła się wprost do mnie.
- Super! - wykrzyknąłem z prawdziwą ulgą.
To była dobra wiadomość. Głowiliśmy się, jak przekonać księżną do działania przeciw oszustom, a tu sprawa rozwiązała się sama. Pożar starego budynku biblioteki okazał się zbawienny. Nareszcie Popławskiej zależy na odnalezieniu testamentu, więc będzie z nami współpracować!
- Trzeba znaleźć testament ojca! - powiedziała i energicznie zsunęła nogi z łóżka, wsuwając stopy w kapcie.
- Pani musi leżeć! My się tym zajmiemy! - powstrzymał ją Dominik.
- Pytajcie! Odpowiem na wszystkie pytania, jeśli to może pomóc! - Księżna, dotąd niezainteresowana odzyskaniem majątku, teraz nas wręcz popędzała.
- Kiedy ostatnio widziała pani testament? - zapytałem pierwszy.
Na twarzy pani Elżbiety pojawiło się zakłopotanie.
- To były nieprzyjemne okoliczności - zaczęła. - Mój tato najpierw zapisał swój majątek mamie i mnie, po połowie, jednak potem zmienił testament. Wszystko zapisał mnie, pomijając swoją żonę Magdalenę, a moją matkę.
- Dlaczego? - spytał Dominik.
- Rodzice byli skłóceni.
- Rozwiedli się?
Księżna popatrzyła na Dominiczka z naganą, aż spurpurowiał pod jej wzrokiem.
- Wykluczone! - zawołała z takim oburzeniem, jakby chodziło o odebranie Polsce Wisły razem z Warszawą.
Strzepnęła pyłek z pościeli.
- Domyślam się, że przeglądaliście zawartość drewnianej skrzyni. Widzieliście liczne pliki listów. To były listy pisane do mego ojca.
- Pani ojciec miał masę fanek! Gdyby założył profil na fejsie, pobiłby rekord w liczbie znajomych - wtrącił Jaś.
Zgromiliśmy go wzrokiem. W końcu nie przyszliśmy tu gadać o Facebooku.