Księgarnia Internetowa Gandalf

- Co się stało? - zapytał Gren. - Dlaczego musimy iść?
Przylgnęli trwożliwie do siebie, jednak wiedzeni impulsem nie mogli zostać. Członki poruszały się wbrew ich woli. Czymkolwiek było straszliwe pienie, zmuszało do podążania w kierunku swego źródła. Nawet smardz nie pomyślał, że można postąpić inaczej. Bez czucia w ciałach wywindowali się na powierzchnię skalną pochylnią służącą za schody i znaleźli w środku koszmaru.
Potworna muzyka dęła wokół nich jak wicher, chociaż żaden liść się nie poruszył. Wściekle szarpała i wydzierała im członki. Ale nie byli jedynymi istotami, które odpowiadały na ten syreni zew. Stworzenia latające, biegające, skaczące, stworzenia, które pełzają, wszystko torowało sobie drogę przez polanę, podążając w jednym kierunku - do Czarnej Gardzieli.
- Czarna Gardziel! - krzyknął smardz. - Czarna Gardziel nam śpiewa i musimy iść!
Melodia opętała nie tylko ich uszy, ale i oczy. Samym siatkówkom odebrała częściowo wrażliwość, tak że cały świat jawił im się w czerni, bieli i szarości. Niebo nad głowami połyskiwało bielą, plamiła je szarość liści, pod ich rozpędzonymi stopami jeżyły się czarno-szare skały. Z wyciągniętymi przed siebie ramionami Gren i Poyly zaczęli biec naprzód wśród ścigających się stworzeń. Wtedy w owym wirze grozy dostrzegli Pasterzy. Stali oni jak gromada cieni pod ostatnimi pniami figowca. Pasterze byli przywiązani pasami lub sznurami do pni. Pośrodku stał śpiewak Iccall, również związany. Teraz śpiewał! Śpiewał w wyjątkowo niedogodnej pozycji, skręcony, jakby mu przetrącono kark; zwiesił głowę, wbijając w ziemię błędne spojrzenie. Śpiewał co tchu w płucach i krwi w sercu. Śpiew dobywał się mężnie, rzucając wyzwanie potędze pieśni Czarnej Gardzieli. Miał swoją własną siłę; moc przeciwstawienia się złu, które mogłoby pociągnąć wszystkich Pasterzy do źródeł tamtej drugiej melodii. Pasterze słuchali słów Iccalla w ponurym skupieniu. Nie pozostawali jednak bezczynni. Przywiązani do pni zarzucali przed siebie swoje sznurowe sieci, chwytając stworzenia śmigające koło nich w odpowiedzi na nieodparte wezwanie. Poyly z Grenem nie potrafili zrozumieć tego, co Iccall śpiewał. Nie byli do tego przyuczeni. Posłanie jego pieśni stłamsił dech Czarnej Gardzieli. Opierali się szaleńczo jej emanacji - szaleńczo, lecz bezskutecznie. Brnęli dalej wbrew samym sobie. Trzepoczące skrzydła ptakorośli uderzały ich po policzkach. Cały ten biało-czarny świat dźwigał się i czołgał w jednym kierunku! Jedynie Pasterze pozostali nieczuli, zasłuchani w pieśń Iccalla. Kiedy Gren się potknął, galopujące stwory roślinne przeskoczyły ponad nim. Z kolei wyroiły się z dżungli zaskącze i przepłynęły koło nich. W słuchani z desperacją w pieśń Iccalla Pasterze łowili pojedyncze sztuki z mijających ich tabunów i powalając je, zarzynali pośród chaosu.
Poyly z Grenem mijali właśnie ostatnich Pasterzy. Posuwali się szybciej, gdyż straszna melodia przybierała na sile. Przed nimi leżała otwarta przestrzeń. Obramowana baldachimem resztek gałęzi sterczała w tle Czarna Gardziel! Zdławiony okrzyk - czego? zachwytu? przerażenia? - wydarł im się z gardła na widok tej scenerii. Przerażenie miało teraz kształty, nogi i uczucia, ożywiane pieśnią Czarnej Gardzieli. Do niej - widzieli to pustymi źrenicami - toczył się strumień życia, odpowiadając na owo przeklęte wezwanie, ile sił spiesząc przez pole lawy i w górę wulkanicznych stoków, by wreszcie triumfalnie rzucić się przez krawędź w otchłań wielkiego otworu!
Nowy mrożący krew w żyłach obraz uderzył ich oczy. Ponad krawędzią Gardzieli pojawiły się trzy ogromne, długie, chitynowe palce, kiwając kusząco w rytm nieodpartej melodii. Oboje wrzasnęli na ich widok, zdwajając jednak szybkość - to ich bowiem przyzywały szare palce.
- O, Poyly! O, Gren! Gren!
Krzyk doleciał do nich jak błędny ognik. Nie zatrzymywali się. Grenowi udało się na sekundę zerknąć w tył, na podrygujące czernie i szarości lasu. Ostatnim mijanym przez nich Pasterzem była Yattmur; nie bacząc na pieśń Iccalla, zrzuciła mocujące ją do drzewa więzy. Włosy powiewały jej na wszystkie strony, kiedy przebijała się do nich zanurzona po kolana w fali życia. Jej ramiona wyciągały się do niego jak ramiona kochanki z sennego marzenia.