Avanti! – głośna komenda rozległa się na placu ćwiczebnym; trzy szeregi zbrojnych
ruszyły naprzód.
Za każdym krokiem podkute żelaznymi ćwiekami sandały uderzały o ziemię
jednocześnie, miarowym rytmem, któremu towarzyszył szczęk broni i wyposażenia. Już po
pierwszych stąpnięciach uniosła się chmura kurzu.
– Z daleka rzucają się w oczy – mruknął Halt.
Will zerknął na niego z ukosa. Uśmiechnął się.
– Może o to właśnie idzie.
Generał Sapristi, który zaaranżował dla nich ten pokaz toskańskiej musztry bojowej,
skinął z uznaniem głową.
– Młody dżentelmen się nie myli – stwierdził.
Halt uniósł brew.
– Może i się nie myli, bez wątpienia jest młody. Tylko co z niego za dżentelmen?
Sapristi zmieszał się lekko. Nawet po dziesięciu dniach przebywania w ich
towarzystwie wciąż jeszcze nie zdołał przywyknąć do nieustannej wymiany wesołych
docinków, wypowiadanych bezustannie przez obydwu dziwnych Aralueńczyków. Nie zawsze
potrafił się rozeznać, kiedy mówią poważnie, a kiedy tylko żartują. Niektóre słowa, gdyby
padły między Toskanami, doprowadziłyby niechybnie do bójki i rozlewu krwi, bowiem
przedstawiciele jego nacji słynęli z przerośniętej miłości własnej... A w każdym razie
przerastającej ich poczucie humoru.
Tymczasem młody zwiadowca najwyraźniej nie poczuł się nawet urażony.
– Aha, signor Halt – rzekł niepewnie generał. – To zapewne żart, tak?
– Żart? Nie – odparł Will. – Natomiast jemu się wydaje, że to śmieszne. Więc
poniekąd tak, to żart.
Sapristi uznał, że prościej będzie, jeśli wróci do kwestii omawianej przez zwiadowców
chwilę wcześniej.
– W każdym razie – oświadczył – stwierdziliśmy, że wznoszący się podczas
przemarszu naszych żołnierzy kurz często wystarcza, by skłonić nieprzyjaciela do ucieczki.
Niewielu ma odwagę stawić czoło naszym legionom w otwartej bitwie.
– Maszerują ładnie, to muszę przyznać – rzucił niedbałym tonem Halt