Miravelle kkajja(at)onet.pl 10 grudzień 2011

"Bitwa o Skandię" to już trzecia część serii "Zwiadowcy". Seria może na początku się wielu osobom nie spodobać- rycerze, zamki, wojny.. sam czas książki- średniowiecze, nie wszyscy przepadają za takiego typu książkami i muszę przyznać, że sama nie wiem co mnie skusiło, aby się za tą serię w końcu zabrać i ją przeczytać. Ale nie żałuje, że jednak to zrobiłam. Okładki nie są złe, nawet mi się podobają, ale mam wrażenie, że wydawnictwo mogło by się trochę bardziej postarać. W poprzedniej części- "Ziemia skuta lodem", nie zakończyły i nie wyjaśniły się wraz z końcem książki. Tak więc następna cześć bardzo mnie ciekawiła. Zaczyna się ona od momentu, gdy Will dalej wędruje z Evanlyn, a Halt i Horace w dalszym ciągu ich szukają. Pewnego dnia Evanlyn znika i jej towarzysz odkrywa, że porwało ją sześciu temudżeinów. Jednak jak ma odzyskać przyjaciółkę? Na szczęście- oczywiście- w ostatniej chwili przybywa Halt z Horacem i ich ratują. Jak zwykle akcja jest za bardzo przewidywalna. Główni bohaterowie zawsze wygrywają, jakiej tylko walki by nie stoczyli. Zawsze ktoś ich uratuje, ktoś im pomoże, jeśli są w tarapatach. Myślę, że powinno być tu więcej spontaniczności. A może jeden z tych dobrych, by ich zdradził? Albo jeden zginął w walce? To by mi się o wiele bardziej spodobało, jednak przez to, że tak nie jest, nie chcę obniżać mojego zdania wobec książki. Pomijając to jest bardzo dobra. W Zwiadowcach na pierwszy plan od razu wysuwają się niektóre postacie- z pewnością jest to Will, który myślę, że jest tu najgłówniejszym bohaterem, także jego nauczyciel Halt, Horace- chłopak, z którym Will był w sierocińcu, jego oddany przyjaciel, oraz Evanlyn. Bohaterzy książki są wyraziści, każdy ma swój charakter, każdy jest zwykłym człowiekiem- z zaletami i wadami. Są czasami poważni, a czasami również żartują, bywało, że z ich niektórych żartów potrafiłam się zaśmiać na głos. Są bohaterzy dobrzy i źli, od początku wiemy, którzy to którzy. Myślę, że to jest minusem, ponieważ od razu wiemy, czego możemy się od nich spodziewać i podejrzewamy rozwój akcji. Nic tak właściwie nas nie zaskakuje. Mimo, że książka jest uważana za fantastyczną, nie ma w niej wcale elementów fantastyki. Nie spotkamy w niej żadnych czarów i magii, żadnych wróżek czy czarodziejów. Bohaterzy nie mają żadnych nadprzyrodzonych mocy ani nie ma tu fantastycznych stworzeń. Ja osobiście już bardziej zaliczyłabym ją do przygodowych... "Bitwa o Skandię" podobała mi się trochę mniej niż poprzednie części. W "Ziemi skutej lodem" był opisany nałóg Willa, co okropnie mi się spodobało. W tej raczej, jest w większości opisana wojna. Wielu osobom by to przypadło do gustu, jednak mi niekoniecznie. Książka jest lekka i czyta się ją przyjemnie. Fabuła jest dość wciągająca, nie jest ona trudna w zrozumieniu dla czytelnika. Opowiada również o przyjaźni, męstwie, odwadze i oddaniu. Czwartą część "Zwiadowców" polecam Wam, jak i całą serię "Zwiadowcy", jednak od razu mówię, że nie jest to seria dla każdego. Niektórzy mogą się po prostu w takiej tematyce nie odnaleźć.

Gosiaq sakurcia13(at)o2.pl 17 marzec 2010

Następna powieść Johna Flanagana, która opisuje przygody Willa i jego przyjaciół. Kolejny raz młody zwiadowca zaskakuje swoimi pomysłami i wielką odwagą. Dzięki jego pomocy Skandianie są gotowi na atak Temudżeinów. Doskonały przykład na to jak losy nieprzyjaciela mogą obrócić się na jego niekorzyść. Świetne zakończenie przygód Willa jako ucznia zwiadowcy. Powieść jest pełna przyjaźni, honoru i odwagi. Polecam wszystkim serię "Zwiadowców". ;)