ilo99 20 maj 2012

Na okładce jest napisane ?dwadzieścia wyjątkowych tekstów? i jeżeli nie będziemy oczekiwać, iż pod słowem wyjątkowy kryje się ?najlepszy oraz jedyny w swoim rodzaju?, to nie doznamy zawodu. Opowiadania z pewnością są różnorodne i to zarówno pod względem jakości, jak i podejścia do tematu. A myślą przewodnią zbioru jest spotkanie z czytelnikiem. Oczywiście, w co najmniej kilku z nich są opisane spotkania autorskie, z reguły w jakichś zapadłych mieścinach. Nasuwa się myśl, że jest to swoista pokuta dla autorów, którzy nie chcą, ale muszą tłuc się godzinami, różnymi środkami transportu, na spotkanie organizowane przez dyrekcję małomiasteczkowej biblioteki, na które z reguły przychodzi tak niewielu czytelników, iż salę zapełniają pracownicy instytucji, uczniowie, a nawet więźniowie. W podobny sposób przedstawiane przez pisarzy są spotkania marketingowe w księgarniach lub na targach książki. Niby przyjemne dla nich, ponieważ wreszcie mają okazję ujrzeć swoich czytelników, ale w gruncie rzeczy bardziej męczące, niż warte zachodu i czasu, który im zabierają. Wyróżniające się na tym tle opowiadania to ?Utracona powieść?, w której rolę pierwszego i zarazem najsurowszego czytelnika pełni cenzor, ?Do widzenia, przyjacielu?, gdzie czytelnikiem i miłośnikiem poezji Jesienina jest były ogiepeusznik Jakow Blumkin podejrzewany o zabicie poety, ?Nocna koszula mojej matki? to autobiografia pisana dla umierającej matki polonistki przez córkę, aby ją dłużej zatrzymać na tym świecie oraz ?Fiołek afrykański?, w którym lekturą jest korespondencja zmarłej żony. Myślę, że z tej dwudziestki, każdy wybierze coś dla siebie, lecz nie należy się spodziewać, iż wszystkie opowiadania zachwycą.