Bohdan Zadura urodził się w 1945 w Puławach. Skończył studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim. Członek zespołu redakcyjnego kwartalnika "Akcent" (1980-2004) i miesięcznika "Twórczość" (1983-; od jesieni 2004 redaktor naczelny).

Współpracuje z "Literaturą na Świecie", publikuje w większości polskich czasopism literackich i kulturalnych. Otrzymał wiele nagród, m.in. nagrodę im. Stanisława Piętaka (1994). Jako poeta debiutował w 1962 na łamach dwutygodnika "Kamena"; prócz pisania wierszy uprawia też prozę i krytykę literacka oraz zajmuje się tłumaczeniami z języka angielskiego, rosyjskiego, ukraińskiego i węgierskiego.

Jego wczesna twórczość zaliczana była do nurtu neoklasycznego, styl jego wierszy ponawiał wzorce tradycyjnej wersyfikacji. Symptomy estetycznej przemiany znajdujemy w zbiorze Zejście na ląd, lecz tomem naprawdę przełomowym okazał się zbiór Starzy znajomi, zrywający z dotychczasową regularnością, zdyscyplinowaniem wobec gatunkowych reguł tradycyjnej liryki (zwłaszcza ulubionego przez poetę sonetu). Sytuacje podmiotu lirycznego bliskie są codziennemu doświadczeniu autora. Czytelnik traktowany jest jak równorzędny poszukiwacz trudno dostępnych sensów, widzący w wierszu przekaz egzystencjalny.

O dzisiejszej pozycji Zadury - nauczyciela i mistrza wielu młodszych poetów przesądził tom CISZA (1994). Niezwykłość jego pierwszej części ("Wiersze w gorączce") oraz poematu "Cisza" polega na tym, że utwory te na każdym kroku (rymem, rytmicznym równaniem, enumeracją) prowokując kicz potrafią mu się oprzeć i nie pozwalają, by jego natura wymknęła się spod kontroli.