Izabela Filipiak urodziła się w 1961 roku – pisarka, eseistka, felietonistka, ostatnio także poetka. Przez kilka lat prowadziła zajęcia z kreatywnego pisania na Gender Studies przy Uniwersytecie Warszawskim. Debiutowała w r. 1992 zbiorem opowiadań Śmierć i spirala. W książce tej autorka nawiązała do długoletniego pobytu na emigracji w Stanach Zjednoczonych, dając wyraz swej fascynacji mrocznymi zakamarkami Nowego Jorku, ekscentrycznymi i jakby „nierealnymi” mieszkańcami tej metropolii. Dla Filipiak Nowy Jork u progu lat 90. to miejsce narodzin nowych idei, z duchowością New Age i feministyczną teologią na czele.

Książka ta została wydana przez małe niezależne wydawnictwo i właściwie nie przedarła się do świadomości szerszego odbiorcy. Przełom nastąpił z chwilą ogłoszenia Absolutnej amnezji (1995), dzieła pod wieloma względami zaskakującego, powszechnie uznawanego za najwybitniejsze jak dotąd przedsięwzięcie pisarskie Izabeli Filipiak. Na przykładzie losów Marianny, młodej dziewczyny dojrzewającej w latach siedemdziesiątych w typowej polskiej rodzinie tamtej doby, pisarka ukazuje proces społecznego i kulturowego formatowania i uprzedmiotowienia jednostki. Pisarka przyjęła jednolitą perspektywę feministyczną – jej bohaterka jest ofiarą patriarchalnego systemu władzy. Pozostawiona sama sobie, a więc emocjonalnie zaniedbana przez nieobecną matkę, terroryzowana przez brutalnego ojca i ogłupiana przez szkołę, musi przegrać. Maria Janion dostrzegła w postaci Marianny współczesną Ifigenię, której przeznaczeniem jest ofiarowanie siebie na ołtarzu tradycyjnych wartości.

Dwa lata później ukazał się zbiór jedenastu opowiadań Filipiak zatytułowany Niebieska menażeria wskazujący na wyraźny zwrot autobiograficzny w twórczości pisarki. Odtąd podmiotowa dominanta stała się znakiem rozpoznawczym tekstów pisanych przez Izabelę Filipiak, która tak w swoich dziełach oryginalnych, jak i zapiskach o charakterze warsztatowo-instruktażowym (podręcznik Twórcze pisanie dla młodych panien) nawiązuje do nowoczesnych koncepcji pisarstwa jako aktywności nakierowanej na poszerzanie samowiedzy i samopoznania. W tym duchu powstała też pierwsza książka poetycka Filipiak – zbiór wierszy Madame Intuita (2002). Pisarka dała się również poznać jako utalentowana i błyskotliwa felietonistka. Swoje najcelniejsze felietony zebrała w książce Kultura obrażonych (2003), której ostrze zostało wycelowane w polską nietolerancję, ciasne, konserwatywne myślenie, w zachowawczą, niechętną jakiejkolwiek odmienności, obyczajowość.