Urodził się w 1931 w Warszawie, historyk literatury, krytyk, eseista, tłumacz. Studiował polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim, debiutował młodo i stał się od razu jedną z najwybitniejszych postaci "krakowskiej szkoły" krytyki.

Zajmował się wpierw przede wszystkim poezją, komentując przemiany liryki w latach pięćdziesiątych (GAŁCZYŃSKI; POECI I INNI), potem na przykładzie prozy opisał przełom związany z "polskim październikiem" 1956 (ZMIANA WARTY), zasłynął jednak głównie jako interpretator dzieł klasyków XX wieku: Prousta (WIDZIEĆ JASNO W ZACHWYCENIU), Becketta (SAMUEL BECKETT), Stanisława Ignacego Witkiewicza (STANISŁAW IGNACY WITKIEWICZ JAKO DRAMATURG; OD STASIA DO WITKACEGO), Gombrowicza (FORMA, ŚMIECH I RZECZY OSTATECZNE), Miłosza (MIŁOSZ JAK ŚWIAT), Mrożka (WSZYSTKIE SZTUKI SŁAWOMIRA MROŻKA).

Rozległość jego zainteresowań była zawsze imponująca. Zanim został profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego habilitował się na podstawie świetnej książki o Sępie-Szarzyńskim (MIKOŁAJ SĘP-SZARZYŃSKI A POCZĄTKI POLSKIEGO BAROKU), zajmował się dramatem i teatrem (także jako kierownik literacki krakowskiego Teatru Starego), tłumaczył francuskich krytyków i pisarzy (m.in. Geneta), nigdy też nie stracił kontaktu z literaturą najnowszą.

Zachwycała zawsze doskonałość jego krytycznego stylu, prostota, kunszt takiego "streszczania" utworu, które objawia wszystkie jego piękności i komplikacje. Zarazem o jego pozycji jako krytyka zadecydował bezbłędny słuch i umiejętność rozpoznania wartości: to Błoński w ostatnich dziesięcioleciach "namaszczał" debiutantów, ustalał literackie hierarchie. W szerokim świecie stał się jednak znany głównie jako autor eseju BIEDNI POLACY PATRZĄ NA GETTO, który zainicjował niezwykle gorącą dyskusję nad problemem polskiej odpowiedzialności moralnej w obliczu holocaustu.

Był więc Błoński w minionym półwieczu nie tylko największym z komentatorów polskiej literatury współczesnej, ale też jej sumieniem, bezkompromisowo atakowanym autorem niewygodnych pytań.